Hiçbir Sebep Gösterilmeden Durdurulan Genç Kadının Cebinden Çıkanlar Herkesi Şaşırttı
- İlk polis yavaş hareketlerle Ceylin’in şortunun sağ cebine elini sokmaya başladı. Parmaklarıyla yakaladığı nesneyi dışarı çıkardı. Fakat avucundaki objeye bir göz attığında, yüzündeki alaycı gülümseme kayboldu. Gözlerine inanmakta zorluk çekti. Sonrasında, elindekini yanındaki meslektaşına gösterdi. İkinci polis, gördüğü manzara karşısında aniden donakaldı. Polisin elinde, deri bir kılıf içinde yer alan resmi bir kimlik söz konusuydu. Bu kimlikte Ceylin’in fotoğrafı, adı ve mesleğiyle ilgili bilgiler mevcuttu. CEYLİN ERDEM — EMNİYET GENEL MÜDÜRLÜĞÜ POLİS BAŞMÜFETTİŞİ. Ayrıca, kimliğin arka tarafında gizlilik damgası bulunan ufak bir görev kartı yer alıyordu. İlk polis, kimliği birkaç kez döndürdü. Ardından, titreyen elleriyle bunu arkadaşına uzattı. “Bu… Bu gerçek mi?” Ceylin, arabanın kapısına yaslanarak soğukkanlılığını koruyordu. “Kimliğimin geçerli olup olmadığını sistem üzerinden kontrol edebilirsiniz. Ama önce kelepçelerimi çıkarmanızı öneririm.” İkinci polis, telaşla kelepçenin anahtarını çıkardı. Fakat elleri o kadar titriyordu ki, anahtarı delikten sokmakta dahi zorlandı. “Başmüfettişim, gerçekten özür dileriz! Sizi tanıyamadık!” Ceylin’in yüz ifadesi değişmedi. “Beni tanısaydınız ne olacaktı?” İki polis sustu. Ceylin, sorusunu yineledi. “Eğer kim olduğumu bilseydiniz, bana böyle davranmazdınız, değil mi?” İlk polis boğazını temizledi. “Yanlış bir durum oldu efendim.” “Hayır! Burada bir yanlış anlama yok. Siz yetkinizle birine korku salmaya kalktınız. Tek fark, o kişinin bugün benim olmam.” Kelepçeler açıldığında Ceylin, bileklerini ovuşturdu. Derisinde belirgin kızarıklıklar meydana gelmişti. İlk polis hemen belgelerini arabanın tavanından aldı ve kendisine uzattı. “İsterseniz bu durumu burada kapatalım. Gerçekten kötü niyetimiz yoktu.” Ceylin ehliyetini aldı. “Benim burada olmamın nedeni zaten sizin gibi memurları araştırmak.” Bu ifadeler üzerine iki polisin yüzlerindeki korku daha da arttı. Çünkü Ceylin, sıradan bir yolculuk yapmıyordu. Üç ay önce, Emniyet Genel Müdürlüğü’ne bu güzergah üzerinde görevli bazı trafik polisleri hakkında çok sayıda şikâyet ulaşmıştı. İddialara göre, iki polis özellikle yalnız yolculuk eden sürücüleri durduruyor, çeşitli bahanelerle tehdit ediyor ve ceza yazmamaları karşılığında para talep ediyordu. Ancak, şikayetlerin hiçbiri yeterli delil ile desteklenmemişti, çünkü olayın meydana geldiği yerde güvenlik kamera bulunmuyordu. Ayrıca, şikayette bulunan sürücüler, sonradan ifadelerini değiştirmişti. Ceylin, tam bu nedenle görevlendirilmişti. Ancak polislerin bilmediği daha önemli bir detay vardı. Ceylin, araca binmeden önce telefonundaki ses kaydı uygulamasını aktif hale getirmişti. Ayrıca, araçtaki ön ve iç kameralar da yol boyunca kayıt yapıyordu. “Şimdi ikinizden adınızı ve sicil numaranızı talep ediyorum.” İlk polis cevap vermeye hazırlanırken, arkadaşı koluna dokundu. “Bir dakika! Sizin gerçekten müfettiş olduğunuzu nasıl bileceğiz?” Ceylin başını nazikçe salladı. “Tam da doğru bir soru sordunuz. Keşke beni kelepçelemeden evvel mesleğinizin gerektirdiği dikkati gösterseydiniz.” Telefonunu çıkarıp kayıtlı bir numarayı aradı. “Komiserim, bulunduğum yere ekip gönderebilirsiniz. Aradığımız iki memurla karşılaştım.” Telefonun diğer ucundan gelen yanıt, polislerin duyabileceği kadar yüksekti. “Anlaşıldı başmüfettişim. Ekiplerimiz yaklaşık beş dakika içerisinde orada olacak.” İlk polis birden Ceylin’e yaklaştı. “Efendim, benim iki çocuğum var. Bu olay sicilime yansırsa mesleğimi kaybedebilirim.” Ceylin ona dikkatlice bakarak gözlerini dikip dinledi. “Benim de bir annem var. Az önce zorla beni arabadan çıkardığınızda, annemi aradığımda neden cevap vermediğimi düşünmediniz bile.” Adam kafasını eğdi. Tam bu sırada, ikinci polis beklenmedik bir hamle yaptı. Ceylin’in arabanın tavanına bıraktığı telefonu almaya çalıştı. “Ne yapıyorsunuz?” diye bağırdı Ceylin. Polis, telefonu kaptığı gibi yere attı. Cihaz güçlü bir ses çıkararak yere çarptı. “Artık hiçbir şeyi kanıtlayamazsınız!” diye haykırdı adam. Arkadaşı şaşkın bir şekilde ona baktı. “Delirdin mi? Hangi yaptığın şeyin farkındasın?” Ceylin, kırık telefonuna göz attıktan sonra hafif bir gülümseme ile karşılık verdi. “Telefonumu kırarak kayıtların silineceğini mi sanıyorsunuz?” Adamın yüz ifadesi değişti. “Tüm kayıtlar eş zamanlı olarak güvenli bir sistemde saklanıyor. Ayrıca, yaptığınız şey aracımın kamerasında da kaydedildi.” İkinci polis kaygılandı. Bir an devriye aracına doğru ilerledi. Ancak, tam kapıyı açma anında uzaktan sirenlerin sesleri duyulmaya başlandı. Birkaç dakikada iki araç ekibi olay yerine ulaşmıştı. Araçlardan inen polislerin lideri, hemen Ceylin’in yanına doğru yola çıktı. “Başmüfettişim, iyisiniz değil mi?” “İyiyim komiserim. Fakat hakkımda gerçekleştirilen işlemin ve telefonuma yapılan zararın kaydedilmesini istiyorum.” Komiser hemen yanındaki memurlara döndü.
- İki arkadaşımızın silahları ve görev ekipmanları düzgün bir şekilde teslim alınmalıdır. Gerekli işlemler hakkında işlemler başlatılacaktır. İlk dedektif çaresizlik içinde Ceylin’e yöneldi. “Lütfen! Hayatlarımızı mahvedmeyin!” Ceylin, yanıt vermeden önce birkaç saniye duraksadı. “Ben hayatınızı mahvetmiyorum. Kendi seçimlerinizin sonuçlarıyla yüzleşiyorsunuz.” Olay yeri tutanağı tutulduktan sonra Ceylin, soruşturmayı yürüten ekip ile birlikte emniyet müdürlüğüne doğru yola çıktı. Fakat asıl dikkat çekici olay, burada gerçekleşti. İki polisin önceki görev kayıtları incelendiğinde, son üç ay boyunca aynı güzergah üzerinde birçok aracı durdurduları belirlendi. Bunların yanı sıra, daha önce şikayete bulunan yaşlı bir kadının dosyası tekrar açıldı. Kadının ismi Neriman‘dı. Altmış sekiz yaşındaki Neriman, hastalığı olan eşini hastaneye götürürken aynı iki polis tarafından durdurulduğunu öne sürmüştü. Kadının açıklamasına göre, polisler işlemlerin uzun süreceğini ifade ederek onu korkutmuş ve para vermeye zorlamışlardı. O gün cebinde bulunan paranın büyük bir kısmını kaybetmişti. Ceylin, dosyayı incelerken gözleri doldu. Çünkü Neriman‘ın ifadesindeki son cümle, onun gönlünü etkiledi. “Ben sadece paramı değil, başka bir yaşlı kadının aynı korkuyu yaşamaması için buradayım.” Ceylin, Neriman ile bizzat görüşmeye karar kıldı. Yaşlı kadın emniyet müdürlüğüne geldiğinde genç başmüfettişi karşısında görünce şaşırdı. “Artık kimsenin bana inanacağını düşünmüyordum kızım.” Ceylin, onun ellerini sıkıca tuttu. “Size inanılması için karşınızdaki kişinin önemli bir mevkide olmasına gerek yok. Her bireyin şikayeti eşit bir ciddiyetle ele alınmalıdır.” Yürütülen soruşturmada kamera görüntüleri, görev listeleri ve alınan yeni tanık ifadeleri bir araya getirildi. İki polis hakkında hem cezai hem de idari süreç başlatıldı. Aylar süren yargılama sonucunda, elde edilen kanıtlarla sabit olan eylemleri nedeniyle iki polis hüküm giydi ve meslekten ihraç edildi. Ceylin o olaydan sonra çalışma masasında küçük bir fotoğraf sergilemeye karar verdi. Fotoğrafta Neriman, hastalığından kurtulan eşiyle birlikte mutlu bir şekilde gülümsemekteydi. Arkasında yaşlı kadının yazdığı bir not bulunuyordu: “Sevgili Ceylin, yalnızca hakkımı geri vermedin. Aynı zamanda uzun zamandır kaybettiğim güvenimi de yeniden kazandırdın.” Ceylin bu notu her sabah okudu. Çünkü o günde, yol kenarında elleri kelepçeli halde sorduğu sorunun ne denli önemli olduğunu bir kez daha fark etmişti. “Sizi tanısaydım ne olacaktı?” Artık bu sorunun cevabını çok iyi biliyordu. İnsanların adalet görebilmek için güçlü, zengin veya önemli birisi olması gerektiği bir ortamda gerçek adaletin varlığı mümkün değildi. Zira adalet, bir insanın cebinde taşıdığı kimliğe göre değil, sadece insan olarak sahip olduğu haklara dayalı olarak uygulanmalıdır.
Benzer Galeriler
-
Hiçbir Sebep Gösterilmeden Durdurulan Genç Kadının Cebinden Çıkanlar Herkesi Şaşırttı
-
Henüz 20 Yaşındaydı ve Hayatının Baharındaydı.
-
Torunlarıma DNA testi yaptırdım çünkü içimde bir his, oğlumun onların gerçek babası olmadığını söylüyordu
-
Kocam on iki yıldır bayramlarda annesine yalnız gidiyor; “Annem seni istemiyor” diyor. Bu bayram çocuklarla habersiz gittim. Kapıyı kocam açtı, bizi merdivene itti: “Annem evli olduğumu bilmiyor.” İçeriden kayınvalidem seslendi: “Oğlum, kız tarafı geldi mi?”
-
Kocam, ailesinden 18 kişinin gözleri önünde bana tokat attı ve bağırdı: “Defol bu evden!” Kayınvalidem gülümseyerek mücevherlerimi, banka kartlarımı ve evin anahtarlarını bırakmamı istedi.
-
Kızım dört yıldır Almanya’da bir mühendisle evli olduğunu söylüyor, her bayram fotoğraf yolluyor. Rahmetli annesinin bileziklerini satıp torunuma para gönderdim.


