Gökhan’ın cevabı kısa oldu:

“Sana ve Defne’ye kim dokundu?”

“Karahan ailesinin kurduğu bütün düzen sona ersin istiyorum.”

Ertesi sabah Rıza, boşanma sözleşmesi ve Defne’nin velayetinden vazgeçmemi isteyen belgeler gönderdi. Onun parasına muhtaç olduğumu düşündüğü için belgeleri kabul edeceğime emindi.

Ortak mallardan vazgeçtiğimi imzaladım ancak velayet maddesinin üzerini çizdim.

“Defne benimle gelecek.”

Malikâneden yağmur altında çıktığımızda Rıza güvenlik görevlilerine bize şemsiye veya araç vermemelerini söyledi. Fakat büyük kapıya ulaştığımız anda zırhlı araçlardan oluşan bir konvoy durdu.

Gökhan araçtan indi, paltosunu omuzlarıma örttü ve Defne’nin üzerindeki kanı görünce yüzü sertleşti.

“Eve gidiyoruz,” dedi.

Aile merkezimize ulaştığımızda kardeşlerim bütün kayıtları incelemeye başladı. Rıza’nın şirketinin ağır borçlar altında olduğu, halka arz öncesinde gerçek mali durumunu gizlediği ortaya çıktı. Ayrıca Gonca’nın altı yıl önceki yangını küçük bir gösteri düzenlemek amacıyla başlattığı, ancak olayın kontrolden çıktığı belirlendi.

Davet salonunun güvenlik kayıtları ise Gonca’nın elbisesini kendi elleriyle kestiğini ve kendisini yaralanmış göstermek için kolunu sıktığını açıkça gösteriyordu.

Kanıtlar Rıza’ya isimsiz bir paketle gönderildi.

Gerçeği öğrenince karşıma çıkıp affedilmek istedi.

Ona yalnızca şunu söyledim:

“Bir yalana kandığını öğrenmen seni iyi bir insan yapmaz. Yalnızca gerçeği araştırmayı hiç önemsemediğini gösterir.”

Ertesi gün şirketin kredi hatları durduruldu, hisseleri hızla değer kaybetti ve yönetim kurulu Rıza’yı görevden aldı. Gonca’nın sahtecilikleri ve mali usulsüzlükleri de ortaya çıktı.

Ancak Gonca yenilgiyi kabul etmedi.

Defne’yi kaçırarak elli milyon lira ve özel bir uçak talep etti. Buluşma yeri olarak İstanbul yakınlarındaki terk edilmiş bir depo seçmişti.

Parayla tek başıma gelmemi ve önünde diz çökmemi istedi.

Depoya girdiğimde Defne bir direğe bağlanmıştı. Gonca, elindeki bıçakla beni tehdit ediyordu.

Fakat onun bilmediği şey, çevrede güvenlik ekiplerinin çoktan yerini aldığıydı.

Birkaç saniye içinde depoya operasyon düzenlendi. Defne zarar görmeden kurtarıldı, Gonca ve beraberindeki kişiler gözaltına alındı.

Rıza olay yerine geldiğinde helikopterleri, güvenlik ekiplerini ve kardeşlerimi gördü.

İlk kez bana kim olduğumu sordu.

Gökhan cevap verdi:

“Bodruma kilitlediğin kadın, Varlı Finans Grubu’nun ana mirasçısı, şirketini yıllar önce kurtaran gizli yatırımcı ve seni yangından çıkaran gerçek kişidir.”

Rıza dizlerinin üzerine çöktü ve ailesini yeniden kurmak istediğini söyledi.

Defne korkuyla arkamda saklandı.

O küçük hareket her şeyi anlatıyordu.

“Bir çocuk kendi babasından korkuyorsa, orada artık aileden söz edilemez,” dedim.

Mahkeme Gonca’ya kaçırma, sahtecilik ve mali suçlar nedeniyle uzun süreli ceza verdi. Rıza ise şirketini, servetini ve toplumdaki konumunu kaybetti. Defne’ye ve bana yaklaşması mahkeme kararıyla yasaklandı.

Bir yıl sonra Defne’nin altıncı yaş gününü Ankara yakınlarındaki aile çiftliğimizde kutladık. Bahçede pembe balonlar, büyük bir pasta ve özgürce koşan çocuklar vardı.

Defne mumları söndürdükten sonra ne dilediğini sordum.

“Bir daha hiç üzülmemen için dilek tuttum,” dedi.

Ona sarılırken gerçek adaletin her zaman geçmişte kırılanları onarmadığını anladım.

Bazen yalnızca önümüzdeki yolu temizler.

Rıza kurduğu imparatorluğu kaybetti.

Gonca sahte kimliğini kaybetti.

Ben ise yıllarca sevgi sandığım büyük bir yanılgıdan kurtuldum.

Defne de servetten çok daha değerli bir şeye kavuştu:

Uyanmış, özgür ve onu her koşulda korumaya hazır bir anneye.