“Bir daha kızımı kıskançlığın için kullanırsan, onun annesi olma hakkını elinden alırım.”

Eşim Rıza Karahan’ın bu sözleri, yaşadığım bütün aşağılanmalardan daha ağır geldi. İzmir’in Urla ilçesindeki büyük malikânenin soğuk bodrumunda duruyorduk. Ellerim, beş yaşındaki kızımız Defne’nin doğum günü için giydiğim elbiseden koparılan pembe bir kurdeleyle bağlanmıştı.

Sadece birkaç saat önce bir davet salonunda Defne için pembe süslemeler hazırlıyor, pastanın üzerine küçük altın taçlar yerleştiriyordum. Defne, babasının toplantılarını iptal edip doğum gününe erken geleceğine inanıyordu.

Rıza gerçekten geldi.

Fakat yanında yıllardır ailemizin çevresinde dolaşan Gonca Erdem vardı.

Gonca, elinde parçalanmış pahalı bir elbiseyle salona girdi ve gözyaşları içinde, elbiseyi Defne’ye benim kestirdiğimi iddia etti. Ona göre bunu kıskançlıktan yapmıştım.

Kendimi savunmaya fırsat bulamadan Rıza herkesin önünde bana tokat attı. Defne korkuyla çığlık attı ve doğum günü pastası yere düştü. Ardından güvenlik görevlilerine bizi eve götürmelerini emretti.

Bodrumda Gonca, sahte bir merhamet gösterisiyle Rıza’ya beni fazla cezalandırmamasını söylüyordu. Ancak gözlerindeki memnuniyeti görebiliyordum.

Defne ağlayarak annesinin hiçbir şey yapmadığını, Gonca’nın soyunma odasına yalnız girdiğini söyledi. Rıza ise kendi kızına inanmak yerine onu yalan söylemekle suçladı.

Defne bana doğru koşarken görevlilerden biri kolundan tutmaya çalıştı. Küçük kızım dengesini kaybedip ahşap bir masanın köşesine çarptı. Alnından kan gelmeye başladığında içimde yıllardır susturduğum her şey sona erdi.

Kurdeleyi koparıp kızımı kucağıma aldım.

Rıza yine Gonca’nın anlattıklarına inanıyordu. Hatta kızımızın yaralanmasından bile beni sorumlu tutuyordu.

O an artık bu evde kurtarılacak bir sevgi kalmadığını anladım.

Çünkü ben aslında Rıza’nın sandığı gibi kimsesiz ve maddi gücü olmayan sıradan bir kadın değildim.

Gerçek adım Hülya Varlı idi.

Türkiye’nin en güçlü finans kuruluşlarından biri olan Varlı Finans Grubu’nun ana mirasçısıydım. Altı yıl önce Rıza’ya âşık olduğum için aile şirketindeki görevimi bırakmış, gerçek servetimi gizlemiş ve onun beni yalnızca kendim olduğum için sevmesini istemiştim.

Fakat Rıza, sessizliğimi zayıflık sanmıştı.

Altı yıl önce Uludağ’daki bir dağ evinde çıkan yangında onu kurtaran kişi de bendim. Gonca ise olay yerinde bulduğu gümüş kolyemi alıp kurtarıcı rolüne bürünmüştü. Rıza, o günden beri onun hayatını kurtardığına inanıyordu.

Bodrum kapısı kapatıldığında elbisemin gizli astarından uydu telefonumu çıkardım ve yıllardır aramadığım ağabeyim Gökhan Varlı’yı aradım.

“Artık yoksul, sessiz ve minnettar biri gibi davranmayı bıraktım,” dedim.