Kızıma yeni elbise alamadım, rahmetli eşimin ipek yazmalarından kızıma elbise diktim…

DOLAR

Alış: 49.53

Satış: 49.72

EURO

Alış: 55.46

Satış: 55.68

GBP

Alış: 66.14

Satış: 66.63

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 22.10.2026

Kızıma yeni elbise alamadım, rahmetli eşimin ipek yazmalarından kızıma elbise diktim…

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Rahmetli eşimin ipek yazmalarından kızıma bir elbise diktim. Mezuniyet gününde gösterişli bir kadın bana “Acınası” dedi, hatta kızımı benden daha iyi bir aileye vermem gerektiğini söyledi. Ama birkaç dakika sonra kendi oğlu onun kolunu çekip öyle bir gerçeği ortaya döktü ki, spor salonundaki herkesin bakışı bir anda değişti. Eşim Defne’yi kaybedeli iki yıl oldu. Bazen hâlâ mutfakta onun sesini duyuyormuş gibi oluyorum. Bir keresinde dolap kapaklarını hangi renge boyayacağımızı tartışmıştık; ben açık gri istiyordum, o “Evin içi zaten yeterince soğuk, bari mutfak sıcak olsun” deyip sarıdan yana ısrar etmişti. O gün ikimiz de bunun ne kadar önemsiz bir tartışma olduğunu bilmiyorduk. Altı ay sonra hastane odasında, duvarların solgun beyazına baka baka elini tutuyor, makinelerin düzensiz bip sesleri arasında nefes alışını sayıyordum. O gittikten sonra ev bir anda büyüdü, sessizlik de öyle. Geriye sadece ben ve kızımız Merve kaldık. Altı yaşında, ince sesli, kocaman gözlü, en sıradan şeyi bile mucizeymiş gibi anlatan bir çocuk. Ben de klima ve kombi tamiri yaparak hayatta kalmaya çalışan, yorgun ama ayakta durmak zorunda olan bir babayım. Çift vardiya çalışıyorum. Bazı akşamlar eve geldiğimde ellerim yağ kokuyor, dizlerim sızlıyor, cebimdeki para ise sanki gün boyu çalışanın değil de yoldan geçenin parası kadar az oluyor. Geçen hafta Merve okuldan koşarak geldi. “Baba!” dedi, çantasını daha çıkarmadan. “Mezuniyet törenimiz var! Öğretmenim söyledi. Herkes çok şık giyinecekmiş!” Yüzündeki heyecanı görünce ben de gülümsedim. Ama sonra sesi hafifçe düştü. “Herkesin yeni elbisesi olacakmış…” İşte o an, insanın kalbine küçük bir taş oturuyor. Çocuğun senden bir şey istemiyor, sadece gerçeği söylüyor. Ve sen, o gerçeğin altında eziliyorsun. O gece Merve uyuduktan sonra banka hesabıma baktım. Elektrik faturası, kira, mutfak masrafı derken elimizde neredeyse hiçbir şey kalmamıştı. Yeni bir elbise almak mümkün değildi. Ekranı kapatıp uzun süre karanlık mutfakta öylece oturdum. Sonra gözüm üst dolaba kaldırdığım o kutuya takıldı. Defne’nin ipek yazmaları. Onları yıllardır açmamıştım. Kutuyu indirdiğimde ellerim titredi. Kapağı kaldırınca hafif, tanıdık bir koku yayıldı; sanki bir anlığına Defne yanı başımdaydı. İçinde çiçek desenli yazmalar, ince kenar oyalı mendiller, açık kahverengi, mavi, pudra tonlarında küçücük hatıralar vardı. Her birini parmaklarımla tek tek ayırdım. O sırada aklıma komşum Nermin Teyze’nin aylar önce verdiği eski dikiş makinesi geldi. “Bir gün lazım olur,” demişti. Gerçekten de oldu. Üç gece boyunca, Merve uyuduktan sonra mutfak masasının başına geçtim. İlk gece kumaşları ayırdım, ölçü aldım, iki kez söküp yeniden diktim. İkinci gece makine ipi dolaştırdı, iğne kırıldı, ben sinirden dişlerimi sıktım. Üçüncü gece ise parçalar bir araya gelmeye başladı. Kahverengi ipeğin üzerine mavi çiçekli yazmalardan küçük parçalar yerleştirdim. Defne’nin en sevdiği mendilin kenar oyasını da eteğin altına ince bir şerit gibi diktim. Sabaha karşı elbiseyi sandalyeye asıp bir adım geri çekildiğimde boğazım düğümlendi. Sanki Defne, kızımıza son kez dokunmuştu. Ertesi sabah Merve elbiseyi görünce nefesi kesildi. Giydi, aynanın karşısında dönmeye başladı. Etek hafifçe savruldu, ipek ışığı yakaladı. “Baba…” dedi fısıltıyla. “Ben prenses gibi olmuşum.” O cümle, üç gecelik uykusuzluğu, yorgunluğu, içimdeki bütün ağırlığı birkaç saniyeliğine unutturdu. Mezuniyet günü geldiğinde en temiz gömleğimi giydim, Merve’nin saçlarını dikkatle taradım. Spor salonuna doğru yürürken avucumun içindeki küçük elin sıcaklığını hissediyordum. O ise heyecandan sürekli konuşuyordu; öğretmeninden, arkadaşlarından, sahnede okuyacağı şarkıdan… İçeri girdiğimizde başta her şey normaldi. Renkli balonlar, katlanır sandalyeler, koşuşturan çocuklar, birbirine gülümseyen veliler… Sonra o sesi duydum. “Aman Allah’ım…” Sesin geldiği yere baktım. Marka çanta taşıyan, iri güneş gözlüklü, baştan aşağı kusursuz görünen bir kadın bize bakıyordu. Yanında iki veli daha vardı ve yüzünde küçümseyici bir tebessüm dolaşıyordu. “Gerçekten o elbiseyi siz mi yaptınız?” dedi. Sorunun altında alay vardı ama ben yine de sakin kaldım. “Evet,” dedim. Kadın başını hafifçe yana eğdi. Merve’ye öyle bir baktı ki, içimde bir şey sertçe gerildi. “Ne kadar…” dedi, dudaklarını büzerek. “Yaratıcı.” Yanındaki kadınlardan biri zoraki güldü. Ben Merve’nin elini biraz daha sıkı tuttum. Derken o kadın sesini alçaltmadan, herkes duysun ister gibi konuştu: “Bazı çocuklar gerçekten şanssız doğuyor. Ona gerçek bir hayat sunabilecek aileler var. Bence evlatlık vermeyi düşünmelisiniz.” O an zaman yavaşladı.

: Önce ne duyduğuma inanamadım. Sonra salonun uğultusu bir anda sustu. Yakındaki birkaç veli dönüp bize baktı. Merve’nin parmakları avucumun içinde küçücük bir korkuyla kasıldı. İçimde öfke yükseldi. Ağzımı açtım ama kelimeler boğazıma dizildi. Çünkü ne desem, o kadının seviyesine inecekmişim gibi geldi. Tam o sırada yanında duran küçük çocuk, yani onun oğlu, annesinin kolunu sertçe çekti. “Anne, yapma!” dedi yüksek sesle. Kadın fısıldayarak “Sus Arda,” dese de çocuk geri çekilmedi. Yüzü kızarmıştı, gözleri doluydu. “Sen başkalarına acınası diyorsun ama dün gece babam yine eve gelmedi!” diye bağırdı. “Çünkü sen ona sürekli bağırıyorsun! Öğretmenim demişti, güzel kıyafet değil, sevgi önemli diye. Merve’nin babası onu seviyor. Sen beni sevmiyorsun bile!” Kadının yüzündeki renk çekildi. Salonda öyle bir sessizlik oldu ki, uzakta bir balonun patlama sesi bile yankılandı. Yanındaki veliler yavaşça ondan uzaklaştı. Az önce gülümseyen yüzler şimdi yere bakıyordu. Kadın bir şey söylemek istedi ama sesi çıkmadı. Gözlüğünü çıkarınca ilk kez gerçekten yorgun, kırılmış ve yalnız biri gibi göründü. Merve bana baktı. Gözlerinde korkudan çok başka bir şey vardı: anlayış. Sonra elimi bırakıp Arda’nın yanına gitti. Elbisesinin eteği hafifçe sallandı. Küçük çocuk ağlamamak için dudaklarını sıkıyordu. Merve cebinden tören için sakladığı küçük şekeri çıkarıp ona uzattı. “İstersen bunu alabilirsin,” dedi. “Benim babam üzülünce bana sarılıyor. Sen de istersen öğretmenine sarılabilirsin.” İşte o an boğazımdaki düğüm çözüldü. Çünkü anladım ki yoksulluk, bazen cebindeki para değil; kalbindeki eksiklikti. Ben kızımı markalarla, pahalı elbiselerle büyütememiş olabilirdim. Ama ona merhameti öğretmiştim. Annesinden kalan ipek yazmalar sadece bir elbiseye dönüşmemişti; sevginin görünür hâline dönüşmüştü. Tören başladığında Merve sahneye çıktı. Işıklar elbisesinin üzerine vurdu, mavi çiçekler parladı. O an Defne’yi düşündüm. Eğer beni görebilseydi, eminim gülümserdi. Belki mutfağı hâlâ sarıya boyayamadım. Belki faturalar hâlâ masanın üstünde duruyor. Ama o gün şunu öğrendim: Bir çocuğa verebileceğin en zengin hayat, gösteriş değil; yanında dimdik duran bir kalptir. Ve bazen bir babanın sevgisi, ipekten dikilmiş bir elbiseden çok daha fazla parlar.

Haberin Devamı

Kızıma yeni elbise alamadım, rahmetli eşimin ipek yazmalarından kızıma elbise diktim…

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Arabası Olan Emekliye Artık Ücretsiz