Eşim Zeynep, kızımız Ada dünyaya geldikten sadece birkaç saat sonra hayatını kaybetti. O gün, hem eşimi hem de geleceğe dair tüm hayallerimi kaybettiğimi düşündüm. Geriye yalnızca yeni doğmuş kızım ve onun için güçlü olma sorumluluğum kalmıştı.

İlk iki yıl benim için sadece ayakta kalma mücadelesiydi. Geceleri uykusuz geçen saatler, işe gidip gelirken yaşadığım yorgunluk ve kızımı tek başıma büyütmenin sorumluluğu hayatımın merkezindeydi. Evimizin her köşesinde Zeynep’in fotoğrafları vardı. Ada büyüdükçe annesini merak ediyor, onun nasıl biri olduğunu soruyordu. Ben ise her soruda içimdeki acıyı yeniden hissediyordum.

Bir gün oyuncak mağazasında Ceren ile tanıştım. Ada’ya yaklaşımı diğer insanlardan çok farklıydı. Ona ilgi göstermek yerine sabırla güven kazanmayı tercih etti. Küçük bir oyuncak tavşanla Ada’yı güldürmeyi başardı. O günden sonra sık sık görüşmeye başladık. Kahveler, yürüyüşler ve uzun sohbetler zamanla güçlü bir bağa dönüştü.

İlişkimizin başında Ceren’e Zeynep’i ve yaşadığım büyük kaybı anlattım. Bana söylediği tek cümle, hayatımı değiştirdi.

“Zeynep’i sevmeyi bırakmak zorunda değilsin.”

O günden sonra Ceren hiçbir zaman Zeynep’in yerini almaya çalışmadı. Evdeki fotoğrafları kaldırmadı, Ada’ya kendisine “anne” demesi için baskı yapmadı ve geçmişimize her zaman saygı gösterdi. İki yıl sonra sade bir aile düğünüyle evlendik. Ada çiçekleri yanlış yerlere saçarak herkesi güldürdü ve uzun yıllardan sonra evimiz yeniden kahkahalarla doldu.