Kızım, nişanlısının varlıklı ailesine beni tanıtmaktan utandığı için onlara “annem şehir dışında” yalanını söyledi.

DOLAR

Alış: 47.84

Satış: 48.03

EURO

Alış: 55.97

Satış: 56.20

GBP

Alış: 65.21

Satış: 65.69

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 30.07.2026

Kızım, nişanlısının varlıklı ailesine beni tanıtmaktan utandığı için onlara “annem şehir dışında” yalanını söyledi.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Aslı’nın nişanlısının annesi bana bakmaya devam ediyordu. Gözlerinden süzülen yaşları silmeye bile çalışmıyordu. “Gerçekten sen…” dedi tekrar. “Beni hatırlamadın mı?” Başımı iki yana salladım. “Özür dilerim… Tanışıyor muyuz?” Kadın derin bir nefes aldı. “Benim adım Sema.” İsim bana hiçbir şey ifade etmedi. Sonra çantasından telefonunu çıkardı, eski bir fotoğraf açtı ve bana uzattı. Fotoğrafta yirmili yaşlarında genç bir kadın, kucağında yeni doğmuş bir bebek tutuyordu. Yanında ise ameliyat önlüğüyle genç bir hemşire vardı. O hemşire bendim. Bir anda yıllar öncesine gittim. Yirmi altı yıl önce… Gece yarısı hastaneye ağır kanamalı hamile genç bir kadın getirilmişti. Doğum sırasında kalbi birkaç kez durmuş, doktorlar hem anne hem bebeği kaybetmek üzere olduklarını söylemişlerdi. O gece saatlerce ameliyathaneden çıkmamıştım. Doktorların istediği her şeyi yetiştiriyor, genç kadının elini bırakmıyordum. Ameliyat sonunda hem anne hem bebek hayata tutunmuştu. Kadın gözlerini açar açmaz elimi tutmuş, ağlayarak teşekkür etmişti. İşte o kadın şimdi karşımdaydı. Sema gözyaşlarını silerek, “O gece bana sadece ilaç vermedin.” dedi. “Yaşama umudu verdin. Oğlumu senin sayende büyüttüm.” Yanımızdaki genç adam şaşkınlıkla annesine baktı. “Anne, bu anlattığın hemşire…” “Evet oğlum.” Sema bana dönüp elimi tuttu. “Bu kadın olmasaydı sen bugün burada olmayacaktın.” Salon bir anda sessizliğe gömüldü. Aslı ise başını öne eğmişti. Hayatım boyunca küçümsendiğim meslek, ilk kez bu kadar değer görüyordu. Sema herkesin duyacağı şekilde konuşmaya devam etti. “Servetimizi insanlar bilir. Ama bu servetin hiçbir anlamı yoktu. Çünkü ben oğlumu doğuramasaydım, bugün bunların hiçbiri olmayacaktı.” Sonra Aslı’ya döndü. “Sen annenle gurur duymalısın.” Aslı’nın gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Ben ise sessizce, “Lütfen onu suçlamayın.” diyebildim. “Gençler bazen yanlış kararlar verebilir.” Fakat Aslı daha fazla dayanamadı. Herkesin önünde bana doğru yürüdü. “Hayır anne…” dedi hıçkırarak. “Suç tamamen benim.” Salondaki herkes bize bakıyordu…

: “Asıl ben senden özür dilemeliyim.” Sesi titriyordu. “Babam yıllarca bana insanların mesleklerine göre değer biçmeyi öğretti. Sürekli senin başarısız olduğunu söyledi. Ben de buna inandım.” İlk kez gözlerimin içine bakıyordu. “Sen beni hiçbir zaman utandırmadın.” “Aksine ben seni utandırdım.” Bir anda boynuma sarıldı. Çocukluğundan beri bana böyle sarıldığını hatırlamıyordum. İkimiz de dakikalarca ağladık. Nişanlısı sessizce yanımıza geldi. “Aslı, annen bizim ailemiz için çok değerli biri.” Sonra bana döndü. “Ben sizin hemşire olduğunuzu duyunca daha da saygı duydum. Çünkü annemi kurtaran insanların arasında siz de vardınız.” Sema gülümsedi. “Bu evliliği istememin en büyük nedeni oğlumun iyi bir insan olmasıydı.” “Asıl zenginlik karakterdir.” Bu sözler salondaki herkesi derinden etkiledi. Nişan töreni planlandığı gibi devam etti. Bu kez ben en arka masada değil, ailenin yanında oturuyordum. Aslı, nişan yüzükleri takılırken mikrofona uzandı. “Herkesten kısa bir ricam var.” Salon sessizleşti. “Asıl teşekkür etmem gereken kişi annem.” Bana döndü. “Yıllarca seni mesleğin yüzünden küçümsedim.” “Bugün ise anladım ki insanların değeri sahip oldukları para değil, dokundukları hayatlarmış.” Ardından alkışlar yükseldi. O an yıllardır içimde taşıdığım yük hafifledi. Aradan aylar geçti. Düğün hazırlıkları başladı. Bu kez tüm kararları birlikte aldık. Aslı her fırsatta bana danışıyor, beni gururla herkesle tanıştırıyordu. Bir gün alışveriş merkezinde eski eşimle karşılaştık. Aslı hiç düşünmeden koluma girdi. Babası şaşkınlıkla ona baktı. “Kızım, annenle mi geziyorsun?” Aslı gülümsedi. “Evet.” Sonra herkesin duyacağı kadar net bir sesle konuştu. “Benim annem hayat kurtaran bir hemşire.” “Onun kızı olmaktan gurur duyuyorum.” Eski eşim söyleyecek söz bulamadı. Başını eğip uzaklaştı. Düğün günü geldiğinde Sema yanıma oturdu. Elimi tuttu. “Yıllar önce oğlumu bana bağışladın.” “Bugün de seni ailemizin bir parçası olarak görüyorum.” Gülümsedim. “Ben sadece görevimi yapmıştım.” Sema başını salladı. “Hayır.” “Bazı insanlar işini yapar.” “Bazıları ise hayat değiştirir.” O gün kızımı gelinlikle izlerken anladım ki gerçek saygınlık, bankadaki parayla ya da oturduğun evle ölçülmüyordu. İnsanların kalbine bıraktığın iz, yıllar geçse bile silinmiyordu. Aslı bunu biraz geç öğrenmişti. Ama en azından artık biliyordu ki bir insanı büyük yapan mesleği ya da zenginliği değil, başkalarının hayatına kattığı iyilikti. Ve benim yıllarca “sadece bir hemşire” olduğumu söyleyenler, sonunda en büyük servetin vicdan, emek ve merhamet olduğunu anlamışlardı.

Haberin Devamı

Kızım, nişanlısının varlıklı ailesine beni tanıtmaktan utandığı için onlara “annem şehir dışında” yalanını söyledi.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Erdoğan’dan İsrail’e Sert Uyarı