Gece yarısını çoktan geçmişti. Telefonum çaldığında arayan kızım Ayşeydi. Sesi neredeyse duyulmuyordu.

“Baba… yardım et…”

Ardından telefon kapandı.

Tam yirmi üç dakika sonra, Bursa’nın en gösterişli semtlerinden birindeki dev malikanenin kapısındaydım. Kapıda damadım Mert, omzunda beyzbol sopasıyla durmuş bana soğuk bir gülümsemeyle bakıyordu.

“Bu aile içi bir mesele,” dedi. “Ayşe’nin biraz disipline ihtiyacı vardı.”

Yağmur mermer basamaklardan aşağı süzülüyordu. Bahçede kızımın otomobili eğri şekilde park edilmişti. Farlarından biri kırılmış, çantası hâlâ ön koltukta duruyordu.

Ayşe çocukluğundan beri beni yalnızca iki kez panikle aramıştı. İlki annesini kaybettiğimiz geceydi. İkincisi ise şimdi.

Onun yardım istediği tek an, gerçekten çıkış yolu kalmadığı anlardı.

İçimde büyük bir öfke vardı ama bunu belli etmedim.

“Sadece kızımı görmek istiyorum,” dedim.

Mert alay ederek güldü.

“Sen eski bir tamircisin. Kahraman rolü yapma.”

Tam o sırada kayınpederi Selim, elinde içki bardağıyla kapıda belirdi. Kayınvalidesi Melek ise son derece sakin görünüyordu.

“Ayşe biraz dengesiz davranıyor,” dedi Melek. “Mert sadece onu uyarmaya çalıştı.”

Tam konuşurlarken üst kattaki pencerede kızımın elini gördüm. Bir saniye sonra biri onu sertçe içeri çekti.

Bir adım attım.

Mert sopayı kaldırdı.

“Bir adım daha atarsan izinsiz girmiş olursun.”

Telefonumu sessizce açtım.

“Ayşe içeride yani?”

“O benim karım,” dedi. “Bir eşin sınırlarını öğrenmesi gerekir.”

Onun bilmediği bir şey vardı.

Ordudan ayrıldıktan sonra on iki yıl boyunca devlet bünyesinde organize suçlar ve kamu yolsuzluklarını araştıran özel bir birimde görev yapmıştım.

Ayrıca iki ay önce Ayşe’nin telefonuna, acil durumda tüm görüşmeleri güvenli sunucuya gönderen özel bir uygulama yüklemiştim.

Telefonumuzdaki konuşma çoktan kayıt altına alınmıştı.

Daha eve gelmeden eski çalışma arkadaşlarıma da tek cümlelik bir mesaj göndermiştim:

“Muhtemel yasa dışı alıkoyma. Silahlı şüpheli. İşaretimi bekleyin.”

Mert’e son kez seslendim.

“Kızımı bana göster. Belki bu iş büyümeden biter.”

Selim küçümseyerek güldü.

“Senin gibiler sadece boş tehdit savurur.”

Tam o anda içeriden boğuk bir çığlık yükseldi.

Mert’in yüzündeki rahat ifade ilk kez değişti.

Gözlerinin içine baktım.

“Hayatının en büyük hatasını yaptın.”

Kapıdan ayrıldım ama gitmedim.