“Hayatım, görüntülü aramayı kapatmayı unuttun.”

Eşim Volkan koltuğunda öyle hızlı döndü ki neredeyse bilgisayarını devirecekti. Şirket toplantısının ekranında açık olan otuzdan fazla pencere, Zirve Yatırım Grubu’nun otuz çalışanının benim gördüğüm şeyi aynen izlediği anlamına geliyordu. Asistanı Gizem, düğmeleri yanlış iliklenmiş gömleği ve boynunda parıldayan elmas kolyeyle Volkan’ın kucağında oturuyordu.

O kolyeyi anında tanıdım. İki ay önce Nişantaşı’nda bir mücevherci vitrininde görüp Volkan’a çok beğendiğimi söylemiştim. O zaman bana, “Çalışmıyorsun Hande, $110.000 dolar böyle bir şeye vermek çılgınlık. Ev kredisini öderken her kuruşun hesabını yapmalıyız,” demişti. O gece evde sırf tasarruf uğruna sadece sade bir çorba yemiştik. Ama o servet değerindeki kolye, şimdi başka bir kadının boynunu süslüyordu.

Gizem panikle kucağından fırladı. Volkan bilgisayarı sertçe kapatıp bana bağırdı: “Burada ne işin var?” Beni korumak ya da özür dilemek yerine bana öfkelenmişti.

“Yorulmuşsundur diye yemek getirmiştim,” dedim sakince. “Gidiyorum.”

Asansöre doğru yürüdüm. Volkan arkamdan koştu: “Açıklayabilirim, sadece bir kazaydı. O kolye de şirket performans primiydi.”

Gülümsemedim bile. “Şirketiniz elmas kolyeyi performans primi olarak mı veriyor? Kucağına oturması da görev tanımında var mı?”

Volkan, Gizem’i korumak için önüme geçti. Beni asıl yaralayan, ihanetin kendisinden ziyade hâlâ onu bana karşı savunması oldu. “İki yıldır sürüyor,” diye itiraf etti sonunda.