Ayağımın altındaki zemin kaydı. Kızımız Masal henüz üç yaşındayken başlamıştı bu ihanet. Aynı yıl Volkan bana finans danışmanlığı şirketimden ayrılmam için baskı yapmış, “Kızımızı bakıcılar büyütmesin, ben ikinize de bakarım” demişti. Sonra da bana mutfak, okul ve kişisel harcamalar için aylık sadece $1.800 dolar verip her kuruşun hesabını sormuştu.

“Peki Gizem’in tuttuğu lüks daire?” diye sordum.
Kem küm ederek, “Aylık $3.200 dolar,” dedi.

Ben dışarıda bir kahve alırken bile suçluluk duyarken, kocasının ve çocuğunun rızkını başka bir kadının lüks evine akıttığını öğrendim.

“Kapatmayı unuttuğun bilgisayarda toplantı hâlâ açıktı Volkan. Otuz kişi her şeyi izledi,” dedim. Volkan’ın yüzü kireç gibi oldu.

Eve döndüm, kızımı uyuttum ve yıllardır dokunmadığım çalışma odasındaki eski bir dosyayı çıkardım. Dört yıl önce vefat eden babam Kenan Bey, tüm birikimini Vangard Teknoloji A.Ş.’ye yatırmış ve hisselerini benim üzerime devretmişti. Şirket danışmanımızı arayıp portföyümü sorguladım. Bir saat sonra gelen raporda gördüğüm rakam $61.4 milyon dolardı! Üstelik bu holding, Volkan’ın yöneticisi olduğu şirketin de büyük hissedarlarından biriydi.

Volkan eve gelip, “İşsiz bir kadınsın, hangi parayla benden ayrılacaksın?” diye kibirle sorduğunda gülümsedim. Ertesi sabah kızımla Levent’teki yeni evimize taşındım. Şirketteki skandalla Volkan’ın kariyeri çatırdamaya başlarken kapıma geldi ve pişkinlikle fısıldadı: “Yönetim kuruluna yalan söylemen lazım Hande…”Volkan’ın yüzsüzce yardım istemesini reddettim. İki gün sonra asistanı Gizem, ardından da Volkan şirket uzaklaştırması aldı. Volkan, evliliğimi yıktığı için değil; yetkilerini kötüye kullanıp metresine şirket bütçesinden $1.5 milyon dolar aktardığı için ağır bir iç denetim soruşturmasıyla kovuldu. Gizem de parasız kalan Volkan’ı birkaç hafta içinde terk edip şehirden taşındı.

Boşanma davası açtığımda Volkan tamamen yıkılmış durumdaydı. “Her şeyimi kaybettim,” diye sızlandı.

“Hayır Volkan,” dedim. “Her şeyini bir günde kaybetmedin. İki yıl boyunca gururunu, aileni ve saygınlığını ucuz heyecanlara satarak parça parça yok ettin.”

Yasal süreç tamamlandığında Volkan’dan tek bir kuruş nafaka talep etmedim. Avukatım $61.4 milyon dolarlık servetime bakıp şaşkınlıkla, “Neden yıllarca $1.800 dolarla yaşamayı kabul ettiniz?” diye sordu.

“Çünkü eşime duygusal olarak bağımlı olmayı, finansal olarak muhtaç olmakla karıştırdım,” cevabını verdim.

Aylar sonra Vangard Teknoloji’nin Yönetim Kurulu Yatırım Komitesi üyesi olarak iş hayatına geri döndüm. İlk işim, Nişantaşı’ndaki o mağazaya gidip $110.000 dolarlık elmas kolyeyi kendi birikimimle satın almak oldu.

Bir yıl sonra şirketin Maslak’taki yıllık galasında Volkan ile karşılaştık. Yaka kartımdaki “Hande Hayes – Yatırım Komitesi Üyesi” yazısını ve boynumdaki o muhteşem kolyeyi görünce gözleri yuvalarından fırladı.

“O kolye… Benim yüzümden mi aldın?” diye fısıldadı.

Hafifçe güldüm: “Hayatımdaki her şey senin etrafında dönmüyor Volkan. Ben bu kolyeyi sadece gücüm yettiği ve beğendiğim için aldım.”

Aynı gecenin sonunda yanıma gelen Gizem utançla özür diledi. Ona sadece, “Kendine olan saygını başka bir kadının yerini almaya çalışarak inşa etme,” tavsiyesinde bulundum.

Yıllar sonra Volkan, terapi aldığını ve kızımız Masal’a iyi bir baba olmak için çabaladığını söyledi. Beni ne kadar küçülttüğünü, kendi egosunu tatmin etmek için beni eve hapsettiğini itiraf etti. Ona kızgın değildim; çünkü o sahneyi seçmişti, evini ise kaybetmişti.

42 yaşımda, sınırlarıma ve bağımsızlığıma derin saygı duyan finans danışmanı Emre ile sade bir törenle evlendim. Şirketin yatırım komitesi başkanlığına terfi ettiğim gün gazeteciler bana bu başarının sırrını sorduğunda gülümsedim.

“Bir kadının kendi kimliğini feda etmeden her şeyi başarabileceğini hatırladım,” dedim. “Ve her şey, bir adamın ‘Görüşmeyi Bitir’ yazan o küçük kırmızı butona basmayı unutmasıyla başladı.”