Kendi tabutumun içinde uyandığımda duyduğum ilk şey annemin titreyen sesiydi: “Daha toprağa bile vermedik, şimdiden eşyalarını paylaşmaya başladınız!”

Gözlerimi hemen açamadım. Önce ağır bir zambak kokusu burnuma doldu, ardından dilim damağıma yapışmış gibi kurudu. Sırtım kaskatıydı ve kulaklarımda uğultulu bir çınlama vardı. Yüzümün hemen yukarısındaki ahşap kapağın ince aralığından hafif bir sıcak ışık sızıyordu. Birkaç dehşet dolu saniye içinde nerede yattığımı anladım.

Burası annemin İzmir’deki evinin salonuydu. Eski ahşap duvar saatinin yavaş tıkırtılarını, krem rengi dantel perdeleri ve bayramlarda çıkardığımız katlanır sandalyeleri tanıdım. Ancak bu sabah bir bayram ya da doğum günü yoktu. Yanan kokulu mumlar, fısıltıyla dua eden yaşlı kadınlar ve taze beyaz çiçeklerle çevrelenmiş çerçeveli bir fotoğrafım vardı.

Benim için bir cenaze merasimi düzenliyorlardı.