Her gece kızım, ‘Odamıza biri geliyor’ derdi…

DOLAR

Alış: 44.82

Satış: 45.00

EURO

Alış: 52.41

Satış: 52.62

GBP

Alış: 60.32

Satış: 60.77

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 26.04.2026

Her gece kızım, ‘Odamıza biri geliyor’ derdi…

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Her gece kızım, ‘Odamıza biri geliyor’ derdi… Gülmedim. Ama ilk tepkim bunun bir rüya olabileceğiydi. Çocuklar bazen gördüklerini gerçek sanabilir. Onu ciddiye almak istedim ama gözleri yalan söylemiyordu. “Nasıl bir adam?” diye yavaşça sordum. Gözünü kırpmadan cevap verdi: “Yaşlı… sessizce duruyor. Bana bakıyor… annene de… bazen sana da. Ama kötü biri değil.” “Bunu annenle konuştun mu?” Dudaklarını ısırdı. “Evet. Annem korkma dedi.” Bu cevap içime küçük bir diken gibi battı. Akşam yemeğinde eşim Ayşe’ye baktım. Normal görünmeye fazlasıyla çalışıyordu. Ekmek keserken, yemeğe yağ dökerken, Ela’ya sebzesini yemesi için konuşurken… her şey sıradandı. Ama ben onu on iki yıldır tanıyordum. Parmaklarındaki hafif titreme, göz kaçırmaları, arada su içme alışkanlığı… hepsi bana bir şeylerin gizlendiğini söylüyordu. “Ela bugün garip bir şey söyledi,” dedim, mümkün olduğunca sakin. Ayşe’nin eli bir an durdu. “Çocuktur,” dedi, tabağı masaya koyarken, “kafasında kurmuştur.” “Her gece odamıza bir adam geldiğini söyledi.” Bu kez bana bakmadı. “Korktuğu bir rüya görmüştür.” Tam o sırada Ela araya girdi: “Hayır anne, rüya değil. Geliyor… yavaşça geliyor.” Ayşe ona öyle sert bir bakış attı ki, çocuk hemen sustu. O an anladım—bu sadece bir çocuğun hayal gücü değildi. Evde, benden saklanan bir şey vardı… PART 2 Bu kez hafifçe güldü. Tam anlamıyla değil, sadece dudaklarının kenarlarıyla… Ama o gülümseme, o gün zihnime çivilenmiş gibi kaldı. Bundan sonra ne zaman hastaneye gitsem, onu bir yerlerde görür oldum. Bazen poliklinikte yaşlı bir kadına yol tarif ederken, bazen bir hastanın ücretini karşılatmaya çalışırken, bazen de öğle yemeğini bile yemeden çayla idare ederken… Zamanla aramızda konuşmalar başladı. “Bu kadar koşturuyorsun, hiç yorulmuyor musun?” diye sordum bir gün. “Yoruluyorum,” dedi, “ama eve gidince anneme ilaç vermem gerekiyor. Yorgunluk için bile vakit kalmıyor.” O gün onun hakkında biraz daha şey öğrendim. Babası çok erken ölmüştü. Annesi yıllardır hastaydı—akciğer sorunu ve diz ağrılarıyla yaşıyordu. Küçük bir erkek kardeşi vardı ama sorunluydu; iki kez işten çıkmış, üçüncüde evi tamamen terk etmişti. Kiralık küçük bir ev, düzensiz maaş ve hiç şikâyet etmeyen bir hayat… Sadece tek bir isteği vardı: saygınlığını kaybetmemek. Bazen hastane kantininde çay içerken karşıma otururdu, iki dakika. “Evde ne yapıyorsunuz?” diye sordu bir gün. “Duvarlarla tartışıyorum,” dedim. Güldü. “Duvarlar cevap veriyor mu?” “Artık vermeye başladı,” dedim, “belli ki bana acımışlar.” O gün bana uzun uzun baktı. O bakışta acıma yoktu. Anlama vardı. Zamanla konuşmalar hastaneden dışarı taşmaya başladı. Bazen birlikte sokak başına kadar yürümek, bazen hastane çıkışı hindistan cevizi suyu içmek, bazen otobüs durağında birkaç dakika konuşmak… Aramızda yıllar vardı ama bazı bağları yaş değil, hayatın yükü kurar. O, hızlı dünyanın içinde yorulmuştu. Ben ise yavaş dünyanın içinde boşalmıştım. Bir akşam, yağmurdan sonra serin bir havada hastane merdivenlerinde oturuyorduk. Elektrik kesikti. Önümüzdeki yol suyun içinde parlıyordu. Nedense ağzımdan çıktı: “Arti… bu yaşta insana aşk değil, yoldaş lazım olur. Ama bazen yoldaş, aşktan daha büyük olur.” Sessiz kaldı. Sonra o sessizliğin içinde şunu söyledim: “Eğer sana ‘hayatımı benimle paylaşır mısın?’ desem…” Güleceğini sandım. Ya da kızacağını. Ya da en azından “şaka yapıyorsun” diyeceğini. Ama o, ıslak yolu izledi bir süre. Sonra dedi ki: “İnsanlar çok konuşur.” “Bırak konuşsunlar.” “Oğlun nefret eder.” “Belki.” “Arkadaşlarım ‘kendini sattın’ der.” Bana baktı: “Peki ben ne derim?” İlk kez gözlerime bakarak söyledi: “İlk kez birinin yanında kendimi güvende hissediyorum derim.” O gece uzun süre uyuyamadım. Evlilik konusu aileye ulaşınca fırtına koptu. Nikhil ertesi gün geldi. Odaya girer girmez selam bile vermeden konuştu: “Baba, bu evlilik olmayacak.” Sakin bir sesle sordum: “Neden?” “Çünkü yanlış.” “Kime göre yanlış?” “Topluma göre, yaşa göre, sağduyuya göre!” Oturmasını işaret ettim ama ayakta kaldı. “Anlamıyor musun? O kadın seni kullanıyor.” “Onu tanımıyorsun bile,” dedim. “Tanımaya gerek yok. Desen belli.” İlk kez sesimi sertleştirdim: “Bu bir banka kredisi değil Nikhil. Desen bakarak karar verilmez.” Arti de dışarıda kolay günler geçirmedi. Bir arkadaşı hastanenin kapısında açık açık söylemişti: “Annenin ilacı için mi evleniyorsun, yoksa hayatını mı satıyorsun?” Arti sadece şunu demişti: “Bazıları fiyat bilir, bazıları değer.” Evlilik çok küçük yapıldı. Bir Arya Samaj tapınağında. Benim tarafımdan iki eski dost, komşu Sharma ji ve isteksiz gelen oğlum… Arti’nin tarafında ise tekerlekli sandalyedeki annesi, iki arkadaşı ve onu kızları gibi seven yaşlı bir hemşire vardı. Arti sade kırmızı bir elbise giymişti. Alnında küçük bir sindur izi, bileğinde cam bilezikler… Ama yüzünde gelin saflığı değil, derin bir ciddiyet vardı. Sanki bir hayatı değil, bir kararı taşıyordu. Annesinin elini öptüğümde gözleri doldu. Elimi tutup dedi ki: “Evladım… kızım çok acı çekti. Ona biraz gülüş verebilirsen, yeter. Başka bir şey istemiyorum.” Başımı eğdim. Gece eve döndük. Oda loştu. Pencere açıktı. İçeri yasemin kokusu doluyordu. Yatak hazırdı. Her şey insanların “ilk gece” dediği şeye benziyordu—kalpler hariç. Arti yatağın kenarında oturuyordu. Parmakları eteğinin ucunu sürekli buruşturuyordu. Bir süre karşısında durdum, sonra yanına oturdum.

: “Korkuyor musun?” diye sordum. Hafif bir gülümsemeyle: “Yeni bir hayattan kim korkmaz?” Omzuna dokundum. Ellerim bile titriyordu. Elbisenin bağlarını çözmeye başladığımda, yılların verdiği tecrübe bile o an anlamını yitirdi. Kumaş yavaşça yere kaydı. Ve gözüm göğsünün sol tarafındaki izlere takıldı. Kaburgaların altından yukarı doğru uzanan, soluk, uzun, eski bir ameliyat izi. Bir an donup kaldım. Yüzümde ne ifade vardı bilmiyorum. Ama Arti hemen kollarını göğsüne sardı. Sanki yıllardır öğrendiği bir savunma yeniden çalışmıştı. Odaya ağır bir sessizlik çöktü. Birkaç saniye sonra çok kısık bir sesle dedi ki: “Beni affedin.” Sanki uykudan uyanmış gibi sordum: “Affetmek mi? Neyi?” Gözlerini indirdi. “Önceden söylemeliydim.” “Bu…” dedim, izi işaret ederek. Başını salladı. Yatağa oturdu. Yüzü sakindi ama gözlerinde eski bir yorgunluk vardı. “Dört yıl önce kalp ameliyatı oldum,” dedi. “Kalp mi?” diye çıktı ağzımdan. “Doğuştan bir sorundu. Doktorlar idare eder demişti. Ama bir gün etmedi.” Sandalyeyi çekip karşısına oturdum. “Ne oldu?” “Görevde bayıldım. Bir hafta içinde üç kez. Üçüncüde neredeyse…” Sesi titredi ama kırılmadı. “Ameliyat şarttı. Param yoktu. Bir doktor yardım etti.” “Hangi doktor?” Bana baktı, sanki o isim borç gibi içinde duruyordu: “Dr. Samerjit Sen.” Sordum: “Şimdi nasılsın?” Bu kez çok hafif güldü. Gerçek bir kahkaha değildi; daha çok acının kenarından sızan bir nefes gibiydi. Ama o gülüş, o gün zihnime kazınmıştı. Ondan sonra ne zaman hastaneye gitsem, onu bir yerlerde görür oldum. Bazen poliklinikte yaşlı bir hastaya yol gösterirken, bazen maddi durumu olmayan birinin işlemlerini halletmeye çalışırken, bazen de öğle yemeğini bile yemeden çayla idare ederken… Zamanla aramızda konuşmalar başladı. “Bu kadar koşturuyorsun, hiç yorulmuyor musun?” diye sordum bir gün. “Yoruluyorum,” dedi, “ama eve gidince anneme ilaç vermem gerekiyor. Yorulmak için bile vakit kalmıyor.” O gün onun hayatını biraz daha öğrendim. Babası çok küçükken ölmüştü. Annesi yıllardır hastaydı—akciğer rahatsızlığı ve diz ağrılarıyla yaşıyordu. Küçük bir erkek kardeşi vardı ama sorunluydu; iki iş bırakmış, sonunda evi terk etmişti. Kiralık küçük bir ev, düzensiz gelir ve hiç bitmeyen bir mücadele… Ama şikâyet yoktu. Sadece bir isteği vardı: saygınlığını kaybetmemek. Bazen hastane kantininde karşıma otururdu, birkaç dakikalığına. “Evde ne yapıyorsunuz?” diye sordu bir gün. “Duvarlarla tartışıyorum,” dedim. Güldü. “Duvarlar cevap veriyor mu?” “Artık veriyorlar,” dedim, “galiba bana alıştılar.” O gün bana uzun süre baktı. O bakışta acıma yoktu. Anlama vardı. Zamanla konuşmalar hastaneden dışarı taştı. Bazen birlikte sokak başına yürümek, bazen çay içmek, bazen otobüs durağında birkaç dakika konuşmak… Aramızda yıllar vardı ama bazı bağlar yaşla kurulmaz. O hızlı hayatın içinde yorulmuştu. Ben ise yavaş hayatın içinde içten içe boşalmıştım. Bir akşam, yağmur sonrası serin bir havada hastane merdivenlerinde oturuyorduk. Elektrik kesikti. Yol, ıslak zeminde parlıyordu. Birden ağzımdan çıktı: “Arti… bu yaşta insana aşk değil, yoldaş gerekir. Ama bazen yoldaş, aşktan daha büyüktür.” Sessiz kaldı. Sonra o sessizliğin içinden söyledi: “Eğer sana hayatımı paylaşır mısın desem…” Güleceğini sandım. Ya da itiraz edeceğini. Ama o sadece ıslak yolu izledi. “İnsanlar çok konuşur,” dedi. “Bırak konuşsunlar.” “Oğlun nefret eder.” “Belki.” “Arkadaşlarım kendimi sattığımı söyler.” Sonra bana baktı: “Peki ben ne derim?” İlk kez gözlerime bakarak söyledi: “İlk kez birinin yanında güvende hissediyorum derim.” O gece uzun süre uyuyamadım. Evlilik haberi aileye ulaşınca fırtına koptu. Nihat ertesi gün geldi. Odaya girer girmez selam bile vermedi: “Baba, bu evlilik olmayacak.” Sakin sordum: “Neden?” “Çünkü yanlış.” “Kime göre?” “Topluma göre, yaşa göre, mantığa göre!” Oturmasını işaret ettim ama ayakta kaldı. “Anlamıyor musun? O kadın seni kullanıyor.” “Onu tanımıyorsun,” dedim. “Tanımama gerek yok. Her şey ortada.” Sesim sertleşti: “Bu banka kredisi değil Nihat. İnsanları ‘kalıp’la yargılayamazsın.” Arti de dışarıda kolay günler yaşamadı. Bir arkadaşı hastane kapısında açıkça söylemişti: “Annenin ilacı için mi evleniyorsun, yoksa hayatını mı satıyorsun?” Arti sadece şunu demişti: “Bazıları fiyat bilir, bazıları değer.” Evlilik çok küçük yapıldı. Bir Arya Samaj tapınağında. Benim tarafımdan iki eski dost, komşu ve istemeye istemeye gelen oğlum… Arti’nin tarafında tekerlekli sandalyedeki annesi, iki arkadaşı ve onu kızı gibi seven yaşlı bir hemşire vardı. Arti sade kırmızı bir kıyafet giymişti. Alnında küçük bir işaret, bileğinde bilezikler… Ama yüzünde gelin heyecanı yoktu; derin bir ciddiyet vardı. Sanki bir hayat değil, bir karar taşıyordu. Annesinin elini öptüğümde gözleri doldu. Elimi tutup dedi ki: “Evladım… kızım çok acı çekti. Ona biraz huzur verebilirsen yeter. Başka bir şey istemiyorum.” Başımı eğdim. Gece eve döndük. Oda loştu. Pencere açıktı. İçeri yasemin kokusu doluyordu. Yatak hazırdı. Her şey “ilk gece” denilen şeye benziyordu—kalpler hariç. Arti yatağın kenarında oturuyordu. Parmakları sürekli kumaşın ucunu sıkıyordu. Bir süre öylece durdum, sonra yanına oturdum. “Korkuyor musun?” dedim. Hafif gülümseyerek: “Yeni bir hayattan kim korkmaz?” Omzuna dokundum. Ellerim titriyordu. Elbisenin bağlarını çözerken, yılların tecrübesi bile o an anlamını yitirdi. Kumaş yavaşça indi. Ve gözüm göğsünün sol tarafındaki uzun, soluk ameliyat izine takıldı. Bir an donup kaldım. Arti hemen kollarını göğsüne sardı. Sanki yıllardır öğrendiği bir savunma yeniden devreye girmişti. Odaya ağır bir sessizlik çöktü. Bir süre sonra fısıldadı: “Beni affedin.” “Affetmek mi? Neyi?” dedim. Gözlerini indirdi. “Bunu daha önce söylemeliydim.” “Bu iz mi?” dedim. Başını salladı. Yatağa oturdu. Yüzü sakindi ama gözleri yorgundu. “Dört yıl önce kalp ameliyatı oldum,” dedi. “Kalp mi?” “Doğuştan bir sorundu. Doktorlar idare eder demişti ama bir gün etmedi.” Sandalyeyi çekip karşısına oturdum. “Ne oldu?” “Görevde bayıldım. Bir hafta içinde üç kez. Sonuncuda neredeyse…” Sesi titredi ama kırılmadı. “Ameliyat şarttı. Param yoktu. Bir doktor yardım etti.” “Hangi doktor?” Bana baktı: “Dr. Samerjit Sen.” Sordum: “Şimdi nasılsın?” O hafif, acılı gülüşü yaptı. “Kimse tam olarak iyi diyemiyor. İlaçlar devam ediyor. Her yıl kontroller… Doktorlar ‘dikkat et, stres yapma’ diyor.” Sessiz kaldım. Sonra asıl cümleyi söyledi: “Sana bunu sakladım çünkü acıma istemedim. İnsanlar zaten beni maddi bir tercih sanıyor. Bir de kalp hastası olduğumu bilseler… ‘geleceğini garantiye almak için evlendi’ derlerdi.” İzine baktım. Bu kez bir yara gibi değil; hayatta kalmış bir insanın nişanı gibiydi. “Peki neden benimle evlendin?” dedim. Uzun süre sustu. Sonra: “Çünkü senin yanında zaman koşmuyordu.” “Nasıl yani?” “Benim yaşımdaki insanlar hep gelecekten konuşur. Sen ise bugünden. Çay sıcak, hava güzel, bugün biraz daha iyi hissediyorum… Küçük şeyleri önemli görüyordun. Eğer hayatım kısa olursa, zamanı bilen biriyle geçirmek istedim.” Gözyaşları sessizce aktı. Elini tuttum: “Arti… kimse uzun yaşayacağını garanti edemez. Sadece bazıları bunu unutur.” Ağladı. O gece iki yabancı gibi değil, iki yaralı insan gibi yan yana oturduk. Sabah olduğunda her şey farklıydı. Sessiz ama gerçekti. Ama hayat kolay olmadı. On gün sonra Nihat tekrar geldi. Yanında eşi de vardı. Yemekte gerilim vardı. Arti elinden geleni yaptı: sade yemekler, çay, sofra düzeni… Ama Nihat aniden dedi ki: “Baba, evin devrini yap.” Arti dondu. “Ben hiçbir şey istemiyorum…” “Sen karışma,” dedi Nihat sertçe. Ben bağırdım: “O benim eşim. Ona böyle konuşamazsın.” Ama o durmadı. Arti aniden göğsünü tuttu. Yüzü soldu. “Arti!” diye bağırdım. Sonrası sis gibiydi. Hastaneye yetiştirdik. Doktorlar içeri aldı. Koridorda Nihat başını ellerinin arasına aldı. Bir süre sonra Dr. Samerjit Sen çıktı. “Durumu stabil. Ama stres çok etkili olmuş. Ona huzur lazım.” Sonra Nihat’a baktı: “Bazen insanlar sevdiklerini korurken, en çok onları yaralar.” O gece Arti uyuyordu. Ben yanında oturdum. Nihat kapıda durdu. “Baba… girebilir miyim?” Başımı salladım. İçeri geldi. Uzun süre konuşamadı. Sonra dizlerinin üstüne çöktü: “Beni affet… Yanlış anladım.” Arti yavaşça baktı. “Sevgi, sahip olmak değildir,” dedi. Nihat ağladı. “Eve dönebilir miyim?” Arti bana baktı. “Ev birlikte olur,” dedi. O günden sonra her şey yavaşça değişti. Gerçekten. Ve ben şunu anladım: Sevgi, kusursuz insanlarla değil, yaralı insanların birbirini terk etmemeyi seçmesiyle başlar. Ve hayatın en doğru anı, uzun olması değil—gerçek olmasıdır.

Haberin Devamı

Antalya Kemer Suluda Ada Tur Adalar Turu Gemi Turu Turlar Setur Gezi Turları

Her gece kızım, ‘Odamıza biri geliyor’ derdi…

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

kademeli emeklilik..