-
- Cuma akşamı ablam Sevgi, beni arayarak kızı Elif’in hafta sonu bizde kalıp kalamayacağını sordu. Çok yorgun olduğunu söyleyince hiç düşünmeden kabul ettim. Zaten kızım Ece, kuzeni Elif ile vakit geçirmeyi çok seviyordu. Elif henüz altı yaşındaydı. Sessiz, içine kapanık ve her hareketinde sanki hata yapmaktan korkan bir çocuktu. En küçük yanlışında bile özür diliyor, büyüklerden izin almadan hiçbir şey yapmıyordu. İlk başlarda bunu utangaçlığına vermiştim. Çünkü dışarıdan bakıldığında Sevgi ile eşi Murat örnek gösterilen bir aileydi. Güzel evleri, düzenli yaşamları ve başarılı görünen hayatları vardı. Cumartesi sabahı iki kızı yüzmeye götürdüm. Elif uzun zamandır ilk kez bu kadar mutlu görünüyordu. Havuzda kahkahalar atıyor, yaşıtları gibi özgürce oynuyordu. Ancak soyunma odasında mayosunun askısını telaşla düzeltmeye çalışırken omzundaki bandajı fark ettim. Yumuşak bir sesle yardım etmek istediğimi söyledim. Bir anda irkildi. Bandajın altında yeni yapılmış tıbbi bir müdahalenin izi vardı. “Düştün mü?” diye sordum. Başını salladı. “Kaza mı oldu?” Yine hayır anlamında başını salladı. Sonra fısıldadı: “Anlatmam yasak.” İşte o anda her şey değişti. Çocukları araca bindirerek doğruca Ankara Çocuk Hastanesi’ne gitmeye karar verdim. Daha yoldayken telefonuma peş peşe mesajlar gelmeye başladı. Sevgi sürekli geri dönmemi istiyor, ardından Murat defalarca arıyordu. Hatta tanımadığım bir numaradan biri beni arayarak Elif’i hemen ailesine teslim etmem gerektiğini söyledi. Elif’in yüzündeki korku, o sesi tanıdığını gösteriyordu. Arabayı kalabalık bir eczanenin önünde durdurdum. Kızım Ece’nin dikkatini başka yöne çektikten sonra Elif ile konuşmaya başladım. Bir süre sonra sessizce ağlayarak gerçeğin ilk bölümünü anlattı. İki gün önce annesi onu özel bir sağlık merkezine götürmüş, uyutulduktan sonra sırtında bu bandajla uyanmıştı. Annesi her şeyin yolunda gittiğini söylemiş, konuşursa babasının başına kötü şeyler geleceğini tembihlemişti. Artık bekleyecek zaman kalmamıştı.
-
- 112’yi aradım. Görevliler beni hastaneye yönlendirdi ve polis ekiplerinin orada bekleyeceğini söyledi. Yolda Murat aracımızın önünü kesmeye çalıştı. Kapıları kilitledim. Elif korkuyla koltuğun altına saklandı. Bu tepki bana yaşadıklarının düşündüğümden çok daha ağır olduğunu gösteriyordu. Hastaneye ulaştığımızda doktorlar Elif’i ayrıntılı şekilde muayene etti. Yapılan incelemelerde omzunun altına küçük bir tıbbi cihaz yerleştirildiği belirlendi. Ayrıca daha önce de bilgisi ve onayı olmadan bazı tıbbi işlemler geçirdiğine dair bulgular vardı. Bu sırada polis soruşturmayı derinleştirirken Sevgi de sonunda konuşmaya başladı. Oğlu Emir’in ağır hasta olduğuna inandırıldığını, Murat’ın gizli bir tedavi uygulandığını söylediğini anlattı. Elif’in ağabeyine yardım edebilecek tek kişi olduğu söylenmişti. Sevgi ise yapılan işlemin sadece basit testlerden ibaret olduğunu sanıyordu. Ancak gerçek çok daha sarsıcıydı. Polisin ulaştığı bilgiler, Murat’ın uzun zamandır herkesi kandırdığını ortaya çıkardı. Emir aslında bir yıl önce başka bir şehirde hayatını kaybetmişti. Murat bu gerçeği eşinden gizlemiş, eski fotoğraflar, sahte mesajlar ve düzmece telefon görüşmeleriyle çocuğun hâlâ yaşadığına onu inandırmıştı. Daha da kötüsü, Murat kendi sağlık sorunları için yasa dışı deneyler yapan özel bir biyoteknoloji şirketiyle anlaşmıştı. Elif’in bedenine yerleştirilen cihazın amacı ağabeyini kurtarmak değildi. Asıl hedef Murat’ın kendi tedavisiydi. Elif, haberi bile olmadan etik dışı bir araştırmanın parçası hâline getirilmişti. Şirket çalışanlarının bir kısmı bile gerçeği bilmiyordu. Yapılan işlemlerin yasal bir çocuk tedavi programı kapsamında olduğunu sanıyorlardı. Durumu fark eden bir doktor yetkililere haber verince soruşturma büyüdü. Polis baskınında yasa dışı faaliyetler ortaya çıkarıldı. Tesiste günlerdir aranan başka bir küçük kız çocuğu da sağ olarak bulundu. Şirket kapatıldı, sorumlular hakkında dava açıldı ve birçok kişi ceza aldı. Murat tutuklandı ve yargılama süreci devam ederken hayatını kaybetti. Sevgi ise yaşadığı ağır manipülasyon nedeniyle tedavi altına alındı. Mahkeme, kandırılmış olmasını dikkate alsa da kızını koruyamadığı gerçeğinin sorumluluğunu ortadan kaldırmadı. Altı gün sonra uzman doktorlar Elif’in vücudundaki cihazı güvenli şekilde çıkardı. Yapılan incelemelerde cihazın hiçbir zaman çalışabilecek durumda olmadığı anlaşıldı. Yani küçük bir çocuk, hiçbir bilimsel karşılığı olmayan bir deney uğruna büyük bir travma yaşamıştı. Aylar süren hukuki sürecin ardından Elif bizimle yaşamaya başladı. Yaklaşık bir yıl sonra onu resmen evlat edindim. Kızım Ece, mahkeme günü mutluluktan gözyaşlarını tutamadı. İlk zamanlar Elif doktorlardan çok korkuyordu. Her muayeneden önce yapılacak her işlemin tek tek anlatılmasını istiyor, istediği an durdurabileceğini tekrar tekrar duymaya ihtiyaç duyuyordu. Yıllar içinde yeniden çocuk olmayı öğrendi. Arkadaşlar edindi, ablasıyla küçük tartışmalar yapmaya başladı, evde hata yaptığında artık korkuyla özür dilemiyordu. Bir gün kullandığı tabağı lavaboda bırakıp hiçbir şey söylemeden odasına gitti. Bu çok sıradan bir davranıştı. Ama benim için çok büyük anlam taşıyordu. Çünkü ilk kez küçük bir hata yaptığı için başına kötü bir şey gelmeyeceğine gerçekten inanmıştı. Aylar sonra Sevgi ile son kez görüştüğümde bana şunu söyledi: “Ben, senin bandajı fark etmeni istemiyordum.” Ben ise gülümseyerek cevap verdim: “Hayır… Elif istiyordu.” Altı yaşındaki bir çocuk yardım isteyecek doğru kelimeleri bulamamıştı. Kaçamıyordu. Kimseye güvenemiyordu. Bu yüzden yapabildiği tek şeyi yaptı. Mayosunun askısını biraz aralayarak bandajın görünmesine izin verdi. Kurtarılmayı isteyemedi. Ama bulunmayı başardı. Bu olay bana hayatım boyunca unutamayacağım bir gerçeği öğretti: Çocuklar bazen yardım istemezler; sadece dikkatle bakabilecek bir yetişkinin onları fark etmesini beklerler.