Hadi birlikte hesap yapalım, — dedi Cemile, eşyaları bavula atarak.

DOLAR

Alış: 46.41

Satış: 46.60

EURO

Alış: 52.89

Satış: 53.10

GBP

Alış: 61.22

Satış: 61.68

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 11.05.2026

Hadi birlikte hesap yapalım, — dedi Cemile, eşyaları bavula atarak.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: — Hadi birlikte hesap yapalım, — dedi Cemile, eşyaları bavula atarak. — Maaşımın yarısı annenin cebine. Market alışverişi bizden. Dana eti, kremler, levrek, hep ona. Bana kalan borçlar ve uykusuzluk. Harika bir bütçe, değil mi? — Cemile, dur artık! — diye yaklaştı Onur. — Yaşlanıyor, kolay değil! — Elini tutmaya çalıştı ama Cemile elini çekti. — Yaşlanmıyor, yönetiyor. Sen de ona eşlik ediyorsun. Sen koca değil, annesinin eteğinde yaşamaktan hoşlanan bir çocuksun. Seni besliyor, ütülüyor, senin yerine karar veriyor. Benim içinse bir görev tanımıyım sadece. Cemile derin bir nefes aldı, evrakları çıkarıp bavula attı. Pasaportlar, diplomalar, evlilik cüzdanı. Bir an belgelerin üzerine bakakaldı — ölmüş bir şeyin sembolü gibiydiler. Sonra yana cebe koydu. Onur hareketsiz kaldı. Direnç dolu bir çaresizlikle yatağın kenarına oturdu, sanki ağzından çıkacak bir söz onun hayatını darmadağın edecekti. — Cemile, yarın konuşalım. Bir yol bulurum. Annemle konuşurum. Her şey düzelir. — Bunu geçen yıl da demiştin, — dedi sessizce Cemile. — Hiçbir şey değişmedi. Yarın da aynı sözleri biraz farklı söyleyeceksin. Ama ben… ben artık sabah beşte uyanıp başkasının önünde nefes alma hakkımı savunmak istemiyorum. Bavulu kapattı. Fermuar sesi silah gibi yankılandı. Arkasından sessizlik çöktü — fırtına öncesi kadar saf. Kapı aralandı, Kadriye içeri girdi. Elinde bir mendil, yüzünde sarsılmaz bir kibir. — Gitmeye mi karar verdin sonunda? — dedi buz gibi bir sesle. — Bazı kuşlar, camlara çarpa çarpa doğar. — Bazıları kafesinde kalır ve bununla gurur duyar, — diye karşılık verdi Cemile, başını kaldırmadan. — Ben gökyüzünü seçtim. Kadriye yavaşça başını salladı: — Göreceğiz nereye varacak. Hayat, kızım, cesareti pahalıya öğretir. Cemile bavulu kavradı. Onur ayağa fırladı, birden canlılık geldi sesine. — Cemile, ne olur! Sensiz ben ne yaparım? Cemile ona baktı — ne öfkeyle, ne acımayla, sadece içten bir yorgun şefkatle. — Alışırsın. Annen sana telvesiz kahve pişirmeyi öğretir. Onur’un elindeki anahtarları aldı, dışarı çıktı. Ayak sesleri merdivende yankılandı. Arkasına bakmadı. — ⋯ — Bir ay geçti. Sonbahar şehirle beraber geldi, soğukla birlikte yeni bir Cemile doğdu. Eski bir apartmanın çatı katında küçük bir ev kiraladı. Komşuları onu pek görmüyordu — hep iş, nadir dost telefonları, yeni projeler üzerine eğitimler. Ama akşamları balkona çıkıyor, ucuz çayını yudumluyordu. Gökyüzüne bakarken şehir sisinin arasındaki özgürlük kokusunu hissediyordu — keskin, hafif acı ama canlı. Bir akşam telefon çaldı.

: — Cemile… Annem hastanede. Durumu kötü. Kimi arayacağımı bilemedim, — dedi Onur. Uzun süre sessiz kaldı Cemile, karşıdan gelen nefesi dinledi. Sonra yavaşça sordu: — Neden aradın beni? — Bilmiyorum… sadece… sen haklıydın demek istedim. Sen gidince onunla yaşamak istedim ama… bir evde iki kişi aynı havayı tüketip birbirine göre nefes alamazmış. Bir oda tuttum. Baştan başladım. — Sevindirici, — dedi Cemile. — İşte bu gerçek hayat. Başkalarının çizelgeleri olmadan. Onur bir şey diyecekti ki hattın diğer ucunda klik sesi geldi — bağlantı kesildi. Cemile telefonu kapattı ve uzun zamandır ilk defa gülümsedi. Akşam sakindi. Dışarıda ince bir yağmur yağıyor, damlalar camdan aşağı süzülüp şehir ışıklarını yansıtıyordu. Cemile pencere önüne oturdu, defterini çıkardı ve yazdı: “Katlanma. Bekleme. Kırmaya başladıklarında git.” “Git” kelimesinin üzerine bir çizgi çekti, defteri kaldırdı. Sonra ışığı kapadı. Şehrin uğultusunu dinlerken hissettiği şey ne korkuydu ne suçluluk — sadece hafiflikti. Kadriye, onun sesi, o steril evin kokuları artık geçmişte kalmıştı. Şimdi başlayan kendi hayatıydı — sabah emirleri, görev listeleri olmadan. Dışarıda gece koyulaştı, Cemile elini pencere kenarındaki fincanın üzerinde tutarak uyudu. Sabah yeni olacaktı. Hayat artık onundu.

Haberin Devamı

Hadi birlikte hesap yapalım, — dedi Cemile, eşyaları bavula atarak.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Netanyahu sonunda itiraf etti