Babamı kaybettiğim gün, en çok Perşembe sabahlarını özleyeceğimi bilmiyordum. Yıllarca onun her Perşembe komşumuz Kemal Amca ile doktora gittiğini, alışveriş yaptığını ve birlikte öğle yemeği yediğini sanmıştım. Oysa cenazeden hemen sonra elime geçen bir mektup, bana bambaşka bir gerçeği gösterecekti.

Babam yıllar önce glokom teşhisi almıştı. Hastalık ilerlediğinde çevresini neredeyse tamamen göremez hâle gelmişti. Doktorlar taşınmasını önerse de bunu asla kabul etmedi. Çünkü yaşadığı ev, annemle birlikte geçirdiği kırk yıllık hayatın her anısını taşıyordu.

Ben ise Ankara’da yaşıyor, iki çocuğum ve yoğun iş hayatım nedeniyle babamın yanına sık gelemiyordum. Yalnız başına birçok işini halledebiliyordu ama hastane kontrolleri, ilaçları ve alışverişi için birinin yardımına ihtiyacı vardı.

Tam bu sırada emekli komşumuz Kemal Amca devreye girdi. Her Perşembe babamı arabasıyla istediği yere götürüyor, ben de bunun karşılığında ona küçük bir ücret ödüyordum. Bu düzen bana büyük bir huzur veriyordu.

Babamla her gün telefonda konuşurduk. Bana dokunarak yaptığı yemeklerden, dinlediği sesli kitaplardan ve Kemal Amca’yı dama oyununda nasıl yendiğinden bahsederdi. Arka planda çoğu zaman Kemal Amca’nın sesi duyulurdu.

“Arabamız hazır efendim,” diye takılırdı.

Babam da gülerek, “İçerisi eski kahve ve kötü kararlar kokuyor,” derdi.

İkisi birlikte kahkaha atarken aramızdaki mesafe biraz olsun azalırdı.

Derken babam bir gece uykusunda huzur içinde vefat etti.

Cenaze boyunca herkes onun benimle gurur duyduğunu söyledi. Ama benim aklım son konuşmamızdaydı.

“Bugün çok verimli bir Perşembeydi,” demişti.

Ne demek istediğini sormuştum.

“Yaşlı bir adamı bu kadar sorgulama,” diyerek gülmüştü.

Ertesi gün arayacağıma söz vermiştim.