Gece saat tam 02:00’de, kocam uyuduğumu zannederek üzerime doğru eğildi. Alnımı hafifçe öptü ve kulağıma kendinden emin bir edayla fısıldadı:

“Zavallı Aylin… Başına geleceklerden hiç haberin yoktu, değil mi?”

Yanıldığı tek bir şey vardı: Ben her şeyin başından beri farkındaydım.

O akşam Deniz’in bana getirdiği bitki çayının tadında tuhaf bir farklılık hissetmiştim. Aylardır sergilediği garip ve soğuk tavırlardan sonra, en küçük detayları bile göz ardı etmemem gerektiğini öğrenmiştim. Çayı içmek yerine odaya geçer geçmez banyodaki lavaboya dökmüş, ardından yatağa dönüp derin bir uykudaymışım gibi sessizce beklemiştim.

Gözlerimi hafifçe aralayarak onun oda içindeki hareketlerini izledim. Yatak odamızdaki gizli kasayı açtı. Sırayla pasaportları, destelerce dövizı ve annemden bana miras kalan Karadağ Holding’e ait çok gizli finansal dosyaları çıkardı. Son olarak da uzanıp annemin bana bıraktığı elmas bileziği aldı.