Annem o bileziği, vefat etmeden önce şirket yönetimini bana devrederken bileğime takmıştı. Deniz ise yıllarca o bileziği “eski moda bir çöp” diyerek küçümsemişti. Şimdi ise onu büyük bir ganimet bulmuş gibi cebine indirişini izledim.

Aylardır beni evde sadece süs eşyası gibi görüyordu. Şirket işlerinden anlamayan, duygusal, finansal konulara kafası basmayan pasif bir kadın… Oysa Deniz’in unuttuğu çok önemli bir detay vardı: Onunla evlenmeden önce, annemin kurduğu holdingde tam 12 yıl boyunca finansal denetim ve usulsüzlük uzmanı olarak çalışmıştım.

Üç hafta önce şirket hesaplarındaki ilk şüpheli transferi fark etmiştim. Ardından sahte danışmanlık faturaları ve “Pelin” adında bir kadına giden yüz binlerce liralık ödemeler ortaya çıkmıştı. O günden beri şirket avukatımızla ve bankanın dolandırıcılık bürosuyla gizlice iletişimdeydim.

Saat 05:46’da telefonumun ekranı aydınlandı. Deniz, İstanbul Havalimanı’ndan Pelin ile çekilmiş bir fotoğrafını göndermişti. İkisi de ellerinde kahveleriyle sırıtıyordu ve Pelin’in bileğinde annemin elmas bileziği duruyordu.

Fotoğrafın altına şu mesajı yazmıştı: “Hoşça kal çaresiz kadın. Sabaha elinde hiçbir şey kalmayacak.”

Derin bir nefes aldım, kalbimin ritmini düzenledim ve ekranıma sadece dört kelimelik bir cevap yazıp gönderdim:

“Tüm hesaplar bloke edildi.”

Mesajı yolladıktan sadece üç saniye sonra telefonum acı acı çalmaya başladı…Deniz telefonu açar açmaz hırsından avazı çıktığı kadar bağırıyordu:

“Ne yaptın sen? Kartlar çalışmıyor! Transferler gerçekleşmiyor! Pelin’in kartı bile reddedildi, ne oluyor orada?”

Mutfakta sabahın ilk ışıklarına karşı kahvemi yudumlarken son derece sakin bir sesle cevap verdim: “Günaydın Deniz. Şirket kartlarıyla kişisel tatil ve kaçış harcamaları yapamayacağını bilmiyor muydun?”

Sesi anında değişti, beni ikna etmeye çalışan o eski yapmacık tavrına büründü. Ama lafını böldüm ve ona 12 şüpheli imzayı, yetkisiz transferleri ve Pelin adına kesilen sahte faturaları tek tek saydım.

Deniz, Karadağ Holding’in %68 hissesine sahip ana hissedarın ben olduğumu unutmuştu. Ona verdiğim yöneticilik yetkisi, geçmişte imzaladığım sınırlı bir belgeye dayanıyordu. Gece saat 04:30’da yönetim kurulunu acil toplantıya çağırıp tüm yetkilerini askıya aldırmıştım. Bankalar ve hukuk departmanı çoktan harekete geçmişti.

Ayrıca şahsi çalışma odama yerleştirdiğim yasal ses kayıt cihazı, Pelin ile yaptıkları kaçış planlarının ve şirket evraklarını çalma konuşmalarının tamamını kaydetmişti.

“Bir şey daha var Deniz” dedim. “Pelin’in koluna gururla taktığın o bilezik… Annemin gerçek elmas bileziği sekiz aydır bankadaki özel kasamda güvende duruyor. Yanına aldığın sadece birebir yaptırdığım sahte bir imitasyondu. Ama evimden hırsızlık yaptığınızı belgeleyen o fotoğrafı yolladığın için yine de teşekkür ederim.”

Telefondaki sessizlik adeta sağır ediciydi.

O sabah ikisi de uçağa binemedi. Havalimanı güvenlik güçleri ve şirket avukatlarımız, şirket evraklarını ve zimmetlerine geçirdikleri mal varlıklarını incelemek üzere onları durdurdu.

Dört ay süren boşanma davası boyunca Deniz her şeyin yarısını talep etti. Ancak evlilik öncesi yaptığımız sağlam sözleşme ve kanıtladığım yolsuzluklar sayesinde tek bir kuruş bile alamadı. Prestijini, kariyerini ve Pelin ile olan ilişkisini tamamen kaybetti. Soruşturma derinleştikçe Pelin de kendini kurtarmak için Deniz’in aleyhinde ifade verdi.

Altı ay sonra Karadağ Holding’in yönetim kurulu odasına girdim. Artık masanın kenarında sessizce oturan, fikri sorulmayan o kadın değildim. Masanın tam başındaki yönetim kurulu başkanlığı koltuğuna oturdum.

Toplantıdan sonra bankaya gidip annemin gerçek elmas bileziğini kasadan çıkardım. Bileğime takarken aynadaki yansımama baktım.

Deniz benim sakinliğimi zayıflık, güvenimi ise aptallık sanmıştı. O gece her şeyimi kaybettiğimi düşünürken, ben aslında hayatımdaki en büyük yükten kurtulmuştum. Kendi değerimi bir başkasının belirlemesine izin vermeyeceğimi o sabah çok iyi anladım.