Bölüm 1: Bahçedeki İzinsiz Giren Misafir

“Çantalarınızı hemen toplamaya başlayın, çünkü yarın o vasiyeti okudukları an, bu mülkün tamamı bizim olacak.”

Tabitha’nın sesi, ben işimden başımı kaldırmaya fırsat bulamadan beyaz gül çalılıklarının üzerindeki havayı yarıp geçti.

Pahalı topuklu ayakkabıları, babamın bahçesinin nemli toprağına, sanki hayatının yarısını geçirdiği toprağın üzerinde değil de bir podyumda yürüyormuş gibi, derinlemesine battı.

Babamın bana küçükken öğrettiği gibi, budama makasıyla kuru dalları yavaş ve dikkatli bir şekilde kesmeye devam ettim.

Bana her zaman titrek bir elle çalışmamı ama canlı bitkiye gereksiz yere zarar vermememi söylerdi.

Calvin’le evlendiğim gün bu gül fidanlarını dikmişti ve bana beyazın temiz başlangıçların rengi olduğunu söylemişti.

Şimdi geriye baktığımda, on iki yıllık evliliğimin sonuna şahit olmalarının ironisi neredeyse dayanılmazdı.

Eski kocam beni asistanı için terk ettikten sonra bile çiçekler sapasağlam kalmıştı; o kadın şimdi karşımda pahalı parfümler kokarak ve saf bir kibir yayarak duruyordu.

“Günaydın Tabitha,” dedim sessizce, ona doğrudan bakma zevkini vermeyi reddederek.

Birini fısıltıyla küçük düşürmeyi amaçladığında her zaman kullandığı o sahte, yapmacık gülümsemeyi sergiledi.

“Everett’in vasiyeti yarın sabah okunacak ve Calvin ile ben, işler tatsız bir hal almadan önce yetişkinler gibi konuşmamızın en iyisi olacağını düşünüyoruz.”

Ellerimi bahçıvan önlüğüme sildim ve doğruldum.

O, o gülünç tasarım topuklu ayakkabılarını giymiş olsa bile, ben ondan birkaç santim daha uzundum.

“Konuşacak hiçbir şeyimiz yok, çünkü burası babamın evi.”

“Aslında bu babanızın mülkü,” diye düzeltti beni, kelimenin her hecesinin tadını çıkararak.