-
- Uzun süren iş seyahatinden dönen Mert, kimseye haber vermeden bir gece erken eve gelmeye karar verdi. Amacı, eşi Buse’ye sürpriz yapmak ve son zamanlarda aralarına giren mesafeyi belki de onarmaktı. Ancak gece yarısı evinin önüne geldiğinde ilk dikkatini çeken şey derin bir sessizlik oldu. Evin tüm ışıkları kapalıydı. Televizyon açık değildi. Buse’nin aracı da garajda yoktu. Üstelik garaj kapısı açıktı. Mert önce bunu sıradan bir durum olarak değerlendirmeye çalıştı. Belki eczaneye gitmişti, belki arkadaşına uğramıştı. Fakat eve girince hissettiği sessizlik onu rahatsız etmeye başladı. Koridorda eşini aradı. Buse telefonu hemen açtı. “Uyuyordum,” dedi yorgun bir sesle. “Az önce uykuya dalmıştım.” Mert ise o sırada yatak odasının kapısındaydı. Yatak hiç kullanılmamıştı. Yastıklar dümdüz duruyordu. Buse’nin tarafı buz gibiydi. Hiçbir şey söylemedi. “Sesini duymak istemiştim,” dedi sakin bir şekilde. “Ben de şimdi uyuyacağım. Pazar günü dönerim.” Telefon kapandı. O anda Mert’in içindeki bütün parçalar yavaş yavaş yerine oturmaya başladı. Son aylardaki geç saatlere kadar süren iş yemekleri, eve gelir gelmez aldığı uzun duşlar, telefonuna gelen mesajları ondan gizlemesi ve aralarındaki mesafe artık anlam kazanıyordu.
-
- Salona geçtiğinde ise sehpanın üzerindeki bir saat dikkatini çekti. Altın renkli, mavi kadranlı gösterişli bir kol saatiydi. Bu saat, Buse’nin çalıştığı şirketteki yöneticisi Kerem Arslan’a aitti. Mert onu daha önce şirket davetinde defalarca kolundaki bu saatle övünürken görmüştü. Artık şüphe kalmamıştı. Saat, gerçeğin sessiz tanığı olmuştu. Mert o gece hiç uyumadı. Sabah olduğunda artık aynı insan değildi. Öfkeyle hareket etmek yerine soğukkanlı davranmaya karar verdi. Sabah erkenden Buse’yi aradı ve akşam saat sekiz civarında önemli bir teslimat geleceğini, evde olmasının iyi olacağını söyledi. Buse hiçbir şeyden şüphelenmedi. Gün boyunca kardeşleriyle alışverişe çıkacağını söyledi. Mert telefonu kapattıktan sonra Buse’nin anne ve babasını, kardeşlerini ve en yakın arkadaşlarını tek tek aradı. Onlara eşine sürpriz yapmak istediğini, onun son dönemde yaptığı iyilikleri kutlamak için küçük bir aile buluşması hazırladığını anlattı. Herkes büyük bir heyecanla daveti kabul etti. Mert bütün günü evi hazırlamakla geçirdi. Masayı düzenledi, sandalyeleri yerleştirdi ve yemek masasının ortasına özenle hazırlanmış bir kutu koydu. Akşam saat sekize doğru davetliler çiçeklerle ve hediyelerle gelmeye başladı. Tam saat sekizde kapı açıldı. Buse alışveriş poşetleriyle içeri girdi. Salondaki kalabalığı görünce olduğu yerde donup kaldı. Annesi gülümseyerek, “Sürpriz!” diye bağırdı. Kız kardeşi, “Mert ne kadar düşünceli davranmış.” dedi. Buse ise şaşkınlığını gizlemeye çalışıyordu. “Mert… Bu da ne?” Mert elindeki kutuyla öne çıktı. “Senin için küçük bir teşekkür.” Ardından odadaki herkese dönerek konuşmaya başladı. “İnsan sevdiği kişiye sonsuz güven duyuyor. Ama bazen güven sessizce kırılıyor.” Odadaki neşeli hava bir anda değişti. Mert, bir gece önce eve erken döndüğünü, garajın açık olduğunu, eşinin aracının evde bulunmadığını ve onu aradığında yatağında olduğunu söylediğini anlattı. Ardından herkesin gözlerinin içine bakarak devam etti. “Ben ise o sırada boş yatak odasının kapısında duruyordum.” Buse konuşmanın özel yapılmasını istedi. Mert ise başını salladı. “Dün gece de gerçeği özel olarak saklamayı tercih ettin.” Salon tamamen sessizleşmişti. Mert kutuyu açtı. İçinden altın renkli, mavi kadranlı saat çıktı. “Bu saat Kerem Arslan’a ait.” İsim duyulunca odadaki herkes birbirine baktı. Buse saatin ona ait olmadığını söylemeye çalıştı. Fakat babası sert bir ifadeyle kızına döndü. Mert ise sakinliğini koruyarak konuştu. “Dün gece o adam bu evdeydi.” Buse gözyaşlarına boğuldu. Sonunda gerçeği kabul etti. Yaklaşık beş aydır Kerem ile ilişki yaşadığını itiraf etti. Annesi ağlamaya başladı. Kardeşleri büyük şaşkınlık yaşadı. Babası ise başını öne eğdi. Buse, bu ilişkiyi bitirmeyi düşündüğünü, Kerem’in eşinden ayrılacağına dair verdiği sözleri tutmadığını söyledi. Mert ise yalnızca tek bir soru sordu. “Bunu, onu bizim evimize getirmeden önce mi yapacaktın, yoksa sonra mı?” Bu soru odadaki herkesi derin bir sessizliğe sürükledi. Mert daha sonra cebinden bir zarf çıkardı. İçinde boşanma evrakları vardı. Zarfı saatin yanına bıraktı. “Gözyaşlarıyla pazarlık yapmayacağım. Geç kalan açıklamalarla da yarışmayacağım. Bu evlilik benim için bugün sona erdi.” Ardından davetlilerden özür diledi. Kimseye bağırmadı. Kimseyi aşağılamadı. Sadece gerçeğin herkes tarafından bilinmesini istediğini söyledi. Evden çıkıp arabasına doğru yürüdü. Kapının önünde kısa süre durdu. Bir zamanlar mutlu anılar biriktirdiği eve son kez baktı. Sonunda gözyaşlarını tutamadı. Ağladığı şey yalnızca eşini kaybetmek değildi. Birlikte kurduğunu sandığı geleceğin aylar önce sessizce yıkıldığını kabullenmekti. Bir süre sonra gözyaşlarını sildi. Arabasına bindi. İlk kez içini gerçek bir huzur kapladı. Çünkü artık yalanlar sona ermiş, gerçek bütün açıklığıyla ortaya çıkmıştı. Bazen en acı gerçek bile, en güzel başlangıcın ilk adımı olabilir. Mert de o gece sadece bir evliliği geride bırakmadı. Kendine duyduğu saygıyı ve yeni bir hayat kurma cesaretini de yeniden kazandı.