Uzun süren iş seyahatinden dönen Mert, kimseye haber vermeden bir gece erken eve gelmeye karar verdi. Amacı, eşi Buse’ye sürpriz yapmak ve son zamanlarda aralarına giren mesafeyi belki de onarmaktı. Ancak gece yarısı evinin önüne geldiğinde ilk dikkatini çeken şey derin bir sessizlik oldu.

Evin tüm ışıkları kapalıydı. Televizyon açık değildi. Buse’nin aracı da garajda yoktu. Üstelik garaj kapısı açıktı. Mert önce bunu sıradan bir durum olarak değerlendirmeye çalıştı. Belki eczaneye gitmişti, belki arkadaşına uğramıştı. Fakat eve girince hissettiği sessizlik onu rahatsız etmeye başladı.

Koridorda eşini aradı.

Buse telefonu hemen açtı.

“Uyuyordum,” dedi yorgun bir sesle. “Az önce uykuya dalmıştım.”

Mert ise o sırada yatak odasının kapısındaydı.

Yatak hiç kullanılmamıştı.

Yastıklar dümdüz duruyordu.

Buse’nin tarafı buz gibiydi.

Hiçbir şey söylemedi.

“Sesini duymak istemiştim,” dedi sakin bir şekilde. “Ben de şimdi uyuyacağım. Pazar günü dönerim.”

Telefon kapandı.

O anda Mert’in içindeki bütün parçalar yavaş yavaş yerine oturmaya başladı. Son aylardaki geç saatlere kadar süren iş yemekleri, eve gelir gelmez aldığı uzun duşlar, telefonuna gelen mesajları ondan gizlemesi ve aralarındaki mesafe artık anlam kazanıyordu.