“Efendim, o uyuyan çocuk ve ezilmiş çiçeklerle, ileride daha ucuz bir motel aramanızda fayda var.”

Ethan Vance, Şikago şehir merkezinin tam kalbindeki Grand Regent Oteli’nin mermer resepsiyon masasının önünde donakaldı. Altı yaşındaki kızı omzuna yaslanmış derin uykudaydı ve sol elinde sıkıca tuttuğu kırmızı güllerden oluşan bir buket vardı.

Hemen cevap vermedi. Bunun sebebi, aşağılanmanın acısını hissetmemiş olması değil, Lily’nin Denver’dan üç saatlik uçuş gecikmesinin ardından tamamen bitkin bir halde boynuna hafifçe nefes vermesiydi. Ethan, bir çocuk yorgunluktan sessizce ağladıktan sonra nihayet uykuya daldığında, bir ebeveynin onu uyandırmamak için kendi gururunun her zerresini yutacağını çoktan öğrenmişti.

Dirsekleri iyice solmuş kahverengi deri bir ceket, üç günlük sakal ve atıştırmalıklar, bitmiş bir tablet, yedek kıyafetler ve Lily’nin annesi öldüğünden beri elinden bırakmadığı peluş tavşanla dolu, yıpranmış bir sırt çantası taşıyordu.

Gülleri havaalanından almıştı.

Yarın, karısı Sarah’nın ölümünün üzerinden tam üç yıl geçmiş olacaktı. Her yıl dönümünde Ethan oturma odasına taze çiçekler koyar, Lily de vazoyu seçerdi. Bu küçük, inatçı bir gelenekti; kederin dayanabileceği basit ve somut bir şeye ihtiyaç duyduğu için devam eden rutinlerden biriydi.

Ethan, sesini adeta fısıltıyla tutarak, “Bir rezervasyonum var,” dedi. “Ethan Vance adına.”

Kusursuzca şekillendirilmiş saçları ve üzerinde “Patricia” yazan altın renkli isim etiketi olan sarışın resepsiyonist kadın, onu baştan aşağı süzdükten sonra isteksizce bilgisayarında bir şeyler yapmaya başladı. Yanında, ütülü bej bir ceket giyen diğer resepsiyon görevlisi Karla , soğuk bir gülümsemeyle kollarını kavuşturmuştu.

Patricia birkaç saniye boyunca yazdı. “Hiçbir şey görünmüyor.”

“Doğrudan şirket merkezinden rezervasyon yapılması gerekiyordu,” diye açıkladı Ethan sakince. “Yönetici bloğunu kontrol edebilir misiniz?”

Patricia derin bir iç çekti. “Efendim, bu akşam tamamen doluyuz. Büyük balo salonunda devasa bir kurumsal gala var ve hiç boş yerimiz yok.”

Ethan, Lily’nin ağırlığını omzuna dikkatlice yerleştirdi. Küçük kız uykusunda bir şeyler mırıldandı ve yüzünü daha da derine boynuna gömdü.

“Meşgul olduğunuzu anlıyorum,” dedi Ethan. “Ama çok uzun bir yolculuk günü geçirdik. Kızımın yatağa ihtiyacı var. Biraz daha yakından bakabilirseniz çok minnettar olurum.”

Karla, neredeyse duyulmayacak kadar keskin bir kahkaha attı.