-
- Adım Cemil Poyraz. Lüks bir otelin halı kaplı koridorunda, yüz yirmi davetlinin canlı müzik ve şampanyalarla bizi beklediği büyük salona girmeme tam on dakika kala öylece kalakalmıştım. Üç yaşındaki torunum Ege, minik elleriyle parmaklarımı sımsıkı kavramıştı. Üzerindeki lacivert takım elbise boyundan büyük, ayakkabısının bağcığı çözülmüştü. Ancak hiç de oyun oynamıyordu. Kocaman açılmış, dehşet dolu kahverengi gözleri, zarafetle süzülen gelin odasına doğru korkuyla bakıyordu. Diz çöküp gözlerinin içine baktım: “Kim vurdu annene, güzel oğlum?” Ege titreyen parmağıyla uzun koridorun ucunu işaret etti. Doğrudan Füsun’u gösteriyordu. Birkaç dakika içinde evlenmem gereken kadını… Füsun, üzerindeki fildişi rengi dantel gelinliğiyle parlıyor, sağdıçlarıyla neşeyle gülüşüyordu. İki yıldır her sabah ofisime taze kahve getiren, hastalandığımda çorba pişiren o nazik kadın olduğuna inanmak zordu. Kızım Ceren ise ortalıkta yoktu; sabah şiddetli bir migren atağı geçirdiğini söyleyen bir mesaj atmıştı. Füsun ise her zamanki tatlı diliyle, “Ceren henüz beni tam olarak kabullenemedi ama sabırlıyım” demişti. Oysa şimdi Ege bacağıma sarılmış titriyordu. “Nerede annen şu an?” diye sordum yumuşakça. “Hala Rabia halamın yanında,” dedi Ege titreyen sesle. “Annem, uzun bir süre uyuyup kalırsa bu USB belleği sana vermemi söyledi.” Ege cebinden köşeleri aşınmış minik siyah bir USB bellek çıkarıp avucuma tutuşturdu. Kalbim sıkıştı. Ceren her zaman Füsun’un masum olmadığını söylemiş, ben ise aptalca onu dinlememiştim. Aramızdaki otuz yaş farkı eleştirilirken, Füsun bana Ceren’in kıskanç olduğunu fısıldamıştı. Tam o sırada kız kardeşim Rabia soluk soluğa koridorun ucunda belirdi. Gözleri dehşetle ellerime kilitlendi: “Belleği buldun mu?” “Bu bellek ne içeriyor, Rabia?” diye sordum.
-
- Rabia etrafa bakındı: “Burada konuşamayız. Ceren sabah beni aradı, deli gibi korkuyordu. Füsun’un yaptıklarının kanıtı elinde.” Füsun o sırada bize doğru gülümseyerek seslendi: “Cemil sevgilim, buradaymışsın!” Ege, “Sakın ona dokunmasına izin verme dede, o yalan söylerken hep böyle büyük güler,” diye fısıldadı. Füsun’a aldırmadan, “Ceren’e bakmaya gidiyorum,” dedim. Füsun’un yüzündeki o tatlı maske aniden sertleşti, gözleri daraldı ama yine de gülümsemeye çalıştı. Rabia’nın evine geçtik. Ege’yi salona bırakıp dizüstü bilgisayarı masaya koyduk. USB belleği taktık. İçinde üç video, iki ses kaydı ve bir belge vardı. İlk videoyu açtığımda kanım dondu. Şirketimin güvenlik kamerası görüntüsüydü. Tarih: 17 Nisan. Füsun, koridorda Ceren’in kolunu şiddetle tutuyor ve korkunç bir şekilde yüzüne tokat atıyordu! Ceren yere düşerken, elindeki kağıtları işaret ediyordu. İkinci video, Ceren’in apartman girişindeydi. Füsun, Ceren’in saçından tutup çekiyor, elindeki zarfı almaya çalışıyordu. Belgeyi açtığımda ise başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Kendi hesabım üzerinden Fairmont Finans adlı bir şirkete yapılmış 85 bin liralık yetkisiz bir havale dekontu duruyordu! Füsun ailesinin olmadığını söylemişti; oysa bu onun ailesinin şirketiydi.Televizyonda o sırada beliren bir son dakika haberi ise durumu bambaşka bir boyuta taşıdı. Ekranda Füsun’un çocukluk fotoğrafı ve şu manşet vardı: “Milyonluk Dolandırıcılık ve Kimlik Hırsızlığı Skandalı: Fairmont Ailesi Yıllar Önce Ortadan Kayboldu!” Füsun bana masum bir melek gibi görünürken, aslında geçmişteki büyük bir dolandırıcılık çetesinin parçasıydı. Ve asıl hedefi, altı ay önce imzaladığım ve tüm mal varlığımı ona bırakan yeni vasiyetnamemdi! On iki milyonluk servetim için beni ve ailemi mahvetmişti. Tam o sırada bilgisayarda gizli bir video dosyası belirdi: SON_İZLE_YALNIZ.MP4 Tıklayıp açtım. Kızım Ceren’in hıçkırıklar içindeki sesi odada yankılandı: “Baba… Eğer bu videoyu izliyorsan, seni durduramadım demektir. Füsun sadece paran için evlenmiyor seninle. Onun için çok daha değerli bir şey var…” Nefesimi tuttum. Ceren titreyen sesle devam etti: “Baba… Seni eş yapacağın o kadın, annemin on bir yıl önce o merdivenlerden düşerek ölmesinin arkasındaki gerçek katilin kim olduğunu çok iyi biliyor!” Başım dönmeye başladı. Rahmetli eşim Meral’in kazara merdivenlerden düşerek öldüğü sanılıyordu. O gece evde kimin olduğunu Ceren bulmuştu! O sırada Ege dehşetle salondaki pencereyi gösterdi: “Dede! O, dışarıda!” Hızla perdeyi araladım. Karşı sokakta, lüks siyah bir sedanın yanında, hala üzerindeki fildişi gelinliğiyle Füsun duruyordu. Fakat bakışları bana değil, doğrudan penceredeki Ege’ye dikilmişti. Ve elinde sıkıca tuttuğu şey, rahmetli eşim Meral’in büyük bir fotoğrafıydı! Kan damarlarımda dondu. Zaman kaybetmeden polise ve savcılığa tüm belgeleri aktardım. Kısa süre içinde otelin önünde ve sokakta güvenlik güçleri şebekeyi çökertti. Füsun ve işbirlikçileri, hem dolandırıcılık hem de geçmişteki cinayet soruşturması kapsamında kelepçelenerek gözaltına alındı. Mahkeme süreci uzun sürdü ancak adalet yerini buldu. Eşim Meral’in ölümünün arkasındaki sır perdesi aralandı; Füsun’un geçmişteki ailesiyle birlikte bu trajediye nasıl sebep olduğu kanıtlandı. Şirketim, evim ve en önemlisi can parça torunum Ege ve kızım Ceren güvence altına alındı. Aylar sonra, sahil evimizin bahçesinde, minik Ege çimlerde koştururken elimdeki kahveyi yudumluyordum. Hayatımın en büyük hatasından dönmüştüm. Gerçek sevginin ve sadakatin para ya da sahte gülüşlerde değil, kan bağında ve fedakarlıkta saklı olduğunu çok geç de olsa anlamıştım. Artık geçmişin gölgesinden kurtulmuş, kızımla ve torunumla huzurlu bir geleceğe adım atıyordum.