Adım Cemil Poyraz. Lüks bir otelin halı kaplı koridorunda, yüz yirmi davetlinin canlı müzik ve şampanyalarla bizi beklediği büyük salona girmeme tam on dakika kala öylece kalakalmıştım.

Üç yaşındaki torunum Ege, minik elleriyle parmaklarımı sımsıkı kavramıştı. Üzerindeki lacivert takım elbise boyundan büyük, ayakkabısının bağcığı çözülmüştü. Ancak hiç de oyun oynamıyordu. Kocaman açılmış, dehşet dolu kahverengi gözleri, zarafetle süzülen gelin odasına doğru korkuyla bakıyordu.

Diz çöküp gözlerinin içine baktım: “Kim vurdu annene, güzel oğlum?”

Ege titreyen parmağıyla uzun koridorun ucunu işaret etti. Doğrudan Füsun’u gösteriyordu. Birkaç dakika içinde evlenmem gereken kadını…

Füsun, üzerindeki fildişi rengi dantel gelinliğiyle parlıyor, sağdıçlarıyla neşeyle gülüşüyordu. İki yıldır her sabah ofisime taze kahve getiren, hastalandığımda çorba pişiren o nazik kadın olduğuna inanmak zordu. Kızım Ceren ise ortalıkta yoktu; sabah şiddetli bir migren atağı geçirdiğini söyleyen bir mesaj atmıştı. Füsun ise her zamanki tatlı diliyle, “Ceren henüz beni tam olarak kabullenemedi ama sabırlıyım” demişti.

Oysa şimdi Ege bacağıma sarılmış titriyordu.

“Nerede annen şu an?” diye sordum yumuşakça.

“Hala Rabia halamın yanında,” dedi Ege titreyen sesle. “Annem, uzun bir süre uyuyup kalırsa bu USB belleği sana vermemi söyledi.”

Ege cebinden köşeleri aşınmış minik siyah bir USB bellek çıkarıp avucuma tutuşturdu.

Kalbim sıkıştı. Ceren her zaman Füsun’un masum olmadığını söylemiş, ben ise aptalca onu dinlememiştim. Aramızdaki otuz yaş farkı eleştirilirken, Füsun bana Ceren’in kıskanç olduğunu fısıldamıştı.

Tam o sırada kız kardeşim Rabia soluk soluğa koridorun ucunda belirdi. Gözleri dehşetle ellerime kilitlendi: “Belleği buldun mu?”

“Bu bellek ne içeriyor, Rabia?” diye sordum.