-
- BÖLÜM 1 Elif’i her iki haftada bir olduğu gibi Cuma öğleden sonra görmeye gidiyordum. On yaşındaydı; sesi girdiği her odayı dolduran bir kahkahaydı ve kalbimi parçalayan bir alışkanlığı vardı: Her zaman, Pazar günü biraz daha kalabilir miyim diye sorardı. Sanki o “biraz” kelimesine bütün bir özlem sığardı. Ama o Cuma telefonu açmadı. Önce bale dersinde olduğunu düşündüm. Sonra annesi Zeynep’in telefonu şarj etmeyi unuttuğunu… Ama üç gün boyunca ne bir arama, ne bir mesaj, ne de attığım sesli mesajlara bir dönüş olunca içimde bir şey kırıldı. Ankara’dan Etimesgut’taki Zeynep’in evine arabayla gittim. Orayı çok iyi bilirdim; bir zamanlar benim de evimdi. Elif doğduğunda o evi birlikte almıştık. Boşandıktan sonra Zeynep orada kalmıştı, ben de elimden geldiğince evin kredisine yardım etmeye devam etmiştim. Çünkü her şey bitmiş olsa bile, kızımın hiçbir suçu yoktu. Vardığımda demir kapı zincirle kilitlenmişti. Zili çaldım. Ses yok. Bir daha çaldım. Yine yok. İçeride Murat’ın arabası duruyordu. Büyük, koyu renkli bir SUV… daha çok korkutmak için seçilmiş gibi duran türden. Perdeler gündüz ortasında kapalıydı. Bir zamanlar Zeynep’in sardunya ve saksı çiçekleriyle dolu olan bahçe artık kurumuş, yabani otlarla kaplanmıştı. Tam o sırada komşu Emine teyze çıktı. Elinde tesbihi vardı, yüzü bembeyazdı. — İyi ki geldin Kemal —dedi—. Ben artık ne yapacağımı bilemiyorum. Bana haftalardır evden çığlık sesleri geldiğini söyledi. İki kez polisi aradığını ama “anne şikâyet etmedikçe bir şey yapamayız” dediklerini anlattı. Elif’in artık bahçeye çıkmadığını, Murat’ın kimsenin görmemesi için yüksek paneller yaptırdığını söyledi. — Dün gece Murat’ın siyah torbalar taşıdığını gördüm… —diye fısıldadı—. Havuzun yanına attı. Dizlerimin bağı çözüldü. Komşunun duvarından içeri geçmemi sağladı. Arka duvar alçaktı. Kendimi zorlayarak tırmandım, paslı bir metal parçası elimi kesti ve içeri düştüm. Ve onu gördüm. Bahçenin bir köşesinde, eski bir örtünün altında büyük bir köpek kafesi vardı. İçinde Elif oturuyordu. Kızım. Üzerinde kirli bir battaniye vardı, dizlerini kucaklamıştı. Saçları düğüm düğüm olmuştu, yüzü kurumuş, dudakları çatlamıştı. Beni görünce ağlamadı. Bu beni daha çok korkuttu. Sanki gerçek olup olmadığına emin değil gibiydi. — Baba… —dedi kısık bir sesle. Koştum. Kafes kilitliydi. Yakında bir şey aradım ve bahçe kenarında bırakılmış bir pense buldum. Ellerim o kadar titriyordu ki iki kez başaramadım. Üçüncüde kilit kırıldı. Elif kendini kollarıma bıraktı. Daha hafifti. Çok daha hafif. Onu kucağıma aldım, bana öyle sıkı sarıldı ki sanki dünya onu yeniden alacak diye korkuyordu. Koşarak dışarı çıkmak istedim ama o anda vücudu gerildi. Gözleri havuza takılmıştı. Su yeşile dönmüştü, yüzeyi kirli bir tabakayla kaplıydı. Altında ise belirsiz koyu şekiller seçiliyordu. Elif boynuma daha sıkı sarıldı ve kulağıma fısıldadı: — Baba… lütfen havuza bakma. Gidelim. Sadece gidelim. Onu arabaya götürdüm, kapıları kilitledim ve 112’yi aradım. Telefonla konuşurken eve baktım. Üst kattaki pencerede bir perde kıpırdadı. Orada biri vardı. Ben kapıya vururken, duvardan atlayıp içeri girerken ve kafesi açarken hepsini görmüştü. Ve hiçbir şey yapmamıştı. Elif arka koltukta su şişesini tutarken bir şey söyledi. İçimi buz gibi yaptı: — Murat, yalan söyleyen kızlar köpek gibi yaşar derdi… Ama ben yalan söylemedim baba. Sadece daha erken gelmeni istedim. Uzakta siren sesi duyulmaya başladı. Ve ben o perdeye bakmaya devam ettim. İçeride olan kişi sireni duyuyor ve o anda ne yapacağına karar veriyordu. Ve ben, az sonra ortaya çıkacak şeyi hayal bile edemiyordum.
-
- BÖLÜM 2 Devriye ekibi on iki dakika sonra geldi, ama bana saatler gibi hissettirdi. Sert bakışlı kadın komiser Ayşe Demir, arabaya yaklaştı. Elif’i görünce yüz ifadesi bir anlığına değişti; anne olduğunu anlamak için yeterliydi bu. Bana eve girmememi söyledi. Kızımın bana ihtiyaç duyduğunu, kahramanlık oynamamam gerektiğini anlattı. Dinledim, ama içimdeki her şey kapıyı kırıp içeri girmek istiyordu. Polisler eve girdi. Önce darbeler duydum. Sonra bir ses bağırdı: — Polis! Kapıyı açın! Ardından bir çarpma sesi. Elif kıpırdamadı. Suyu küçük yudumlarla içiyordu, sanki biri onu o sudan bile mahrum bırakacakmış gibi. Ona annesini sordum. Cevap vermesi zaman aldı. — Murat gitti dedi… —diye fısıldadı—. Annemin beni bıraktığını söyledi. — Ve sen inandın mı? Elif başını salladı. — Bir gece çığlığını duydum… sonra bir daha duymadım. Nefes alamadım. Komiser Ayşe yarım saat sonra evden çıktı. Yüzü artık sert değildi; taştan bir ifadeye dönüşmüştü. — Murat yok —dedi—. Biz gelmeden arka taraftan kaçmış. Ama geride çok şey bırakmış. Yatak odasında, koridorda ve mutfakta yarım temizlenmiş lekeler olduğunu anlattı. Zeynep’in telefonunun bir boya kovasının içinde parçalanmış halde bulunduğunu söyledi. Elif’in odasının kapısının dışarıdan kilitli olduğunu da… Sonra havuza gittiler. Bakmak istemedim ama gözlerimi de ayıramadım. Havuzdan ağır siyah torbalar çıkardılar. İçinde bir ceset yoktu. Bu bir anlığına umut verdi. Ama içindekiler başka bir şeyi parçaladı. Zeynep’e ait eşyalar. Kimliği, pasaportu, ehliyeti, banka kartları, ev ve araba anahtarları… Elif’in doğum belgesinin aslı bile vardı. Ve bir yüzük. Hemen tanıdım. Gençken, kirayı zor ödediğim günlerde Zeynep’e aldığım ince altın yüzüktü. Boşandıktan sonra kaybettiğini söylemişti. Kaybetmemişti. Saklamıştı. Komiser Ayşe alçak sesle açıkladı: — Bu, bir cesedi saklama girişimine benzemiyor. Bu, bir insanı silme girişimi. Kimlik yok, telefon yok, anahtar yok… Zeynep yardım isteyemez hale getirilmiş. Elif o torbalarda ne olduğunu biliyordu. O yüzden bakmamamı istemişti. O, benim henüz anlayamadığım şeyi çoktan anlamıştı. Karakolda bir doktor kızımı muayene etti. Susuzluk, kilo kaybı, uzun süre kapalı kalmaya bağlı izler… Bir psikolog geldi ve ona kâğıtlar, kalemler verdi. Elif, demir parmaklıkları olmayan bir ev çizdi; kapısı açık bir ev. Sonra bilinmeyen bir numaradan telefon geldi. Açtım. Sessizlik. Ama boş bir sessizlik değildi. Birinin nefes alışıydı. Telefon kapandı. Bir dakika sonra mesaj geldi: “Benim olanı aldın. Anneyi bulmak istiyorsan kızı geri ver.” Telefonu komiser Ayşe’ye gösterdim. Yüzü değişti. — Demek Zeynep yaşıyor —dedi—. Ölseydi pazarlık yapmazdı. Numarayı iz sürdüler. Murat’a ait ikinci bir hat, otogar civarında bir noktada görünüyordu. Garajda iki otobüs bileti bulundu: biri yetişkin, biri çocuk. Murat tek başına kaçmayı planlamıyordu. Elif’i de götürmeyi planlıyordu. Koridordaki sandalyeye çöktüm. Bacaklarım artık beni taşımıyordu. Yaşanan her şey, o Cuma günü daha fazla beklememeye karar vermeme bağlıydı. Komiser Ayşe başka bir bilgiyle döndü. Murat’ın arabasında eski bir GPS bulunmuştu. İsimsiz bir konum kayıtlıydı: dağlık bölgede, terk edilmiş yayla evleri. Ekip gönderildi. Ben de gitmek istedim ama Ayşe beni durdurdu. — Kızınız zaten çok uzun süre tek başına hayatta kaldı —dedi—. Şimdi yanında kalmanız gerekiyor. Elif içeride çizim yapmaya devam ediyordu. Birden başını kaldırdı. — Annem derdi ki… iyi insanlar her kapıyı kilitlemek zorunda değildir. Ne diyeceğimi bilemedim. Yaklaşık bir saat geçti. Karakolun camlarına gece çöktü. Her dakika işkenceydi. Sonra komiserin telefonu çaldı. Sessizce dinledi. Gözlerini kapattı bir an. Sonra kapıyı açtı ve sadece iki kelime söyledi: — Bulduk. Bir anda ayağa kalktım. — Yaşıyor mu? Ayşe başını salladı. — Yaşıyor. Zeynep, terk edilmiş bir yayla evinde, kilitli, darp edilmiş ama bilinci açık halde bulunmuştu. Ambulansa alınırken kızının ve kendi adını söylemişti. Elif bana koştu ama ağlamadı. Sadece belime sarıldı. — Annem güçlüdür, biliyordum —dedi. İlk kez gerçekten nefes alabileceğimi sandım. Ama komiser devam etti: — Murat’ı da yolda yakaladık. Sakin görünüyordu. Gülümsüyordu. Ve bir mesaj iletmemizi istedi. — Ne mesajı? Komiser bana öyle bir ciddiyetle baktı ki unutmak imkânsızdı: — “Aleks, söyle ona… bu daha bitmedi.” BÖLÜM 3 Zeynep’i ertesi gün hastanede gördüm. Bir hemşire içeri girmeden önce beni uyardı: — Kendinizi hazırlayın. O hâliyle görülmek istemiyor. Onu pencere kenarında buldum. Üzerinde mavi bir hastane önlüğü vardı, ellerini battaniyenin altında saklamıştı. Başını ilk anda kaldırmadı. Kaldırdığında anladım ki bazı acılar anlatılmaz. Bu sadece fiziksel yaralar değildi. Utançtı. Ona ait olmayan ama sanki onunmuş gibi taşıdığı bir utanç. — Gelmemeliydin —diye fısıldadı—. Beni böyle görmeni istemiyorum. Yanına oturdum. Bir süre konuşmadık. O sessizlikte evliliğimiz vardı, boşanmamız vardı, kaybolan yıllar vardı, görmezden geldiğim işaretler vardı. Sonra Zeynep konuştu: — Onu ben eve aldım Kemal… Kapıyı ben açtım. Ben inandım. — Bir canavarı seçmedin —dedim—. İyi gibi görünen bir adamın maskesine inandın. Gözlerini kapattı. Bana her şeyin nasıl başladığını anlattı. Murat bağırarak ya da tehdit ederek gelmemişti. Çiçeklerle, hafta sonu getirdiği yemeklerle, “seni korumak istiyorum” sözleriyle gelmişti. Önce sadece “sevgi için” telefonunu kontrol etmek istemişti. Sonra “seni senden koruyorum” diyerek arkadaşlarını kesmişti. Ardından anahtarları değiştirmiş, perdeleri koyulaştırmış, kameralar kurmuştu. Sevgi, fark edilmeden bir kafese dönüşmüştü. Zeynep gitmek istediğinde Murat belgelerini saklamıştı. Ablasını aramak istediğinde telefonunu kırmıştı. Elif telefonda bana tuhaf şeyler söylemeye başladığında Murat onu dinliyordu. Yardım istemeye çalıştığı için cezalandırmıştı. Zeynep bana Elif’i sordu. Ona çizdiği kapısı açık evi anlattım. O anda ilk kez ağladı. Bağırmadan. Gösterişsiz. Uzun süredir dayanmak zorunda kalan insanların ağlaması gibi sessizce. Dava aylar sonra başladı. O zamana kadar Elif benimle yaşıyordu. Başta her şey için izin istiyordu: buzdolabını açmak için, ışığı yakmak için, koltuğa oturmak için… Bir kapı sert kapansa saklanıyordu. Televizyonda biri yüksek sesle konuşsa kulaklarını kapatıyordu. Psikolog bana iyileşmenin unutmak olmadığını söyledi. İyileşmek, küçük şeylerde tekrar güvende hissetmekti. Su içmekten korkmamak. Kapı açık uyuyabilmek. Etrafına bakmadan gülmek. Zeynep rehabilitasyon sürecindeydi. Elif’le onu hafta sonları ziyaret ediyorduk. İlk zamanlar Zeynep gözlerine bakamıyordu. Elif de nasıl sarılacağını bilmiyordu. İkisinin arasında çok acı vardı ama aynı zamanda çok sevgi de. Bir gün, merkezdeki bahçede sıcak çikolata içerken Elif başını annesinin omzuna yasladı. Zeynep kıpırdamadı. Sonra elini kaldırıp saçlarını okşadı. Hiç konuşmadılar. Ama o an bir şeylerin yavaşça yerine dönmeye başladığını hissettim. Duruşma günü Murat salona temiz, traşlı, ütülü gömlekle girdi. Sanki bir aile yemeğinde tanıdıklarını selamlar gibi gülümsüyordu. En rahatsız edici şey de buydu: normal bir adam gibi görünüyordu. İş arkadaşları onun için mektuplar göndermişti. “Çok iyi biridir”, “yardımseverdir”, “çocukları çok sever” diyorlardı. Biri Elif’ten bahsederken “gözleri sevgi doluydu” diye yazmıştı. Bunu duyunca şunu anladım: bazı insanlar gündüz bir çocuğa oyuncak alıp gece onu korkunun içine kapatabilir. Çünkü iki ayrı kişi oldukları için değil; çünkü kötülük maskesini iyi takabilir. Emine teyze ifade verdi. Geceleri duyduğu çığlıkları, görmezden gelinen çağrıları, yaz sıcağında Zeynep’in uzun kollu giymek zorunda kaldığı günleri anlattı. Sesi titriyordu ama kırılmadı. Sonra Zeynep konuştu. Bir kez bile Murat’a bakmadı. Nasıl izole edildiğini, nasıl kimsenin inanmayacağına inandırıldığını, korkunun nasıl bir zincire dönüştüğünü anlattı. Elif’in bana yardım sinyali verdiğini ama Murat’ın tehditlerinden korktuğu için sustuğunu söyledi. — Onu koruyacağımı sandım —dedi—. Ama böyle adamlar için susmak, korumak değildir. Sadece onlara daha fazlasını yapmayı öğretir. Murat konuşmak istedi. Hakim izin verdi. Kalktı, gömleğini düzeltti ve her şeyin abartıldığını söyledi. Düzen kurmak istediğini, Zeynep’in “dengesiz” olduğunu, Elif’in dikkat çekmek için yalan söylediğini anlattı. Ailede disiplin gerektiğini söyledi. Konuşurken Elif onu dinlemek zorunda kalmadı. Psikologla ayrı bir odadaydı. Hakim dinledi. Doktorları, bilirkişileri, Komiser Ayşe’yi, komşuları, Zeynep’i dinledi. Karar ağırdı. Yıllarca süren bir hapis cezası. Murat ağlamadı. Özür dilemedi. Sadece son bir kez gülümsedi; sanki dünya bir gün ona yine hak verecekmiş gibi. Ama bu kez kapı onun arkasından kapandı. Bugün Elif gece lambasıyla uyuyor. Bazen hâlâ korkuyla uyanıyor. Zeynep bazen ziyaretlerden sonra sessizce ağlıyor. Ben de hâlâ suçluluk taşıyorum; çünkü işaretler vardı ve ben görmezden geldim. Ama kızım yeniden gülüyor. Zeynep yeniden adını sesini kısmeden söylüyor. Ve Elif’in o gece çizdiği, demirleri olmayan, kapısı açık ev artık buzdolabımızın üzerinde asılı. Her baktığımda Komiser Ayşe’nin sözünü hatırlıyorum: — İstismar, önce insanın korkusunu normalleştirerek başlar. Bu yüzden bu hikâyeyi anlatıyorum. Belki bir duvarın arkasında, açılmayan bir telefonun içinde ya da bir çocuğun garip bir cümlesinde biri yardım istiyordur. Ve bazen bir gün erken gelmek, her şeyi değiştirir.