-
- Kızımın ultrason fotoğrafını elimde tutarak eve girdiğimde, üst kattaki yatak odasının zeminine bir şeyin düştüğünü duydum. Kapıyı açtığımda, kocam gömleksiz bir şekilde, henüz toplanmamış yatağımızın yanında duruyordu ve aceleyle pantolonunu yukarı çekiyordu. “Eve erken geldin,” dedi Damon. Yerdeki beyaz gömleği kaptı. “Kahve döktüm. Üzerimi değiştiriyordum.” Üzerinde kahve lekesi yoktu. Ama yatağımızın ucundaki bankın altında, bir askısına küçük mavi bir süs takılı şampanya rengi dantelli bir askılı bluz duruyordu. Daha önce görmüştüm. Claire, nişan yemeğinden sonra onu bana göstermişti, vücuduna yaslayarak gülerken. “Owen bunun için inanılmaz bir miktar ödedi,” demişti. “Bunu balayımız için saklıyorum.” Claire on iki yıldır en yakın arkadaşımdı. O da benim hamilelik montlarımın arkasına saklanıyordu. Dolap kapağı yaklaşık 2,5 santim aralıktı, ama bu yeterliydi. Krem rengi paltomun kolunu kavrayan bir el gördüm. Owen’ın Claire’in parmağına taktığı elmas yüzüğü tanıdım. İki gün önce bebek partisi planlama yemeğimizde sürdüğü parfümün kokusunu aldım. İkisinin de onu gördüğümü fark etmedikleri ortadaydı. Damon benimle dolap arasına girdi. “Randevu nasıl geçti?” Kemeri hâlâ çözülmüş, saçları dağınık ve çarşafı yatağın üzerinden yarıya kadar çekilmiş halde ona bakakaldım. Sonra elimdeki ultrason görüntüsüne baktım.
-
- Kızımız o sabah monitöre doğru dönmüştü. İlk defa burnunun şeklini görebilmiştim. Damon, çok meşgul olduğunu ve katılamayacağını iddia etmişti. Şimdi onu evde tutan şeyin ne olduğunu anladım. “Sağlığı yerinde mi?” diye sordu. Claire, hamile kıyafetlerinin ardında tamamen hareketsiz kaldı. “Sağlığı yerinde,” dedim. Sesim titriyordu ama Damon, sanki bu randevudan dolayı çok heyecanlandığımı sanıyormuş gibi gülümsedi. Dolaba doğru bir adım daha yaklaştım. İçimdeki her şey kapıyı hızla açmak istiyordu. Claire’in bana bakmasını istedim. Damon’ın, ben tek başıma doğum öncesi muayenesine giderken en yakın arkadaşımın iç çamaşırlarının neden yatağımızın altında olduğunu açıklamasını istedim. Sonra Damon’ın telefonunu yatağın üzerinde fark ettim. Claire’inki dolabın içindeydi. Şimdi onlarla yüzleşsem, mesajlarını silerler, her şeyi yanlış anlama olarak nitelendirirler ve ben Owen’la iletişime geçmeden önce olayların kendi versiyonlarını uydururlar. Tek avantajım, hiçbir şey bilmediğime inanmalarıydı. Bir elimi karnımın üzerine koydum. “Başım dönüyor,” dedim. “Bana biraz su getirebilir misiniz?” Damon’ın yüzünde bir rahatlama ifadesi belirdi. “Elbette.” Banyoya doğru döndü. Telefonumu kalçamın yanına koyarak sessizce bir fotoğraf çektim. Bankın altından askılı bluz görünüyordu. Damon’ın gömleği buruşuk bir şekilde yanında duruyordu. Dağınık yatağımızın köşesi arka planda görünüyordu. Hiçbir şeye dokunmadım. “Çocuk odasında oturacağım,” dedim. “Bu iyi bir fikir,” diye yanıtladı Damon çok aceleci bir şekilde. Dolaba bir daha bakmadan oradan ayrıldım. Çocuk odasının içinde, henüz tamamlanmamış beşiğin yanındaki sandalyeye oturdum. Ellerim o kadar çok titriyordu ki, ultrason fotoğrafı sürekli tahta kolçaklara çarpıyordu. Bir dakika sonra yatak odasının kapısının kapandığını duydum. Koridorda sessiz adımlar duyuldu. Ardından yan kapı açılıp kapandı. Yukarı çıktığımda, askılı bluz ortadan kaybolmuştu. Yatak düzeltilmişti ve Damon’ın gömleği artık yerde değildi. Aşağı katta mutfakta su akıtıyordu, sanki hiçbir şey olmamış gibi. Tüm delilleri ortadan kaldırdıklarına inanıyorlardı. Fotoğraf hakkında hiçbir şey bilmiyorlardı. Sessizliğimin onların güvende oldukları anlamına geldiğini varsaydılar. Kreşin kapısını kilitledim ve telefonumdaki güvenlik uygulamasını açtım. Claire’in acil durum giriş kodu vardı. Ona bu kodu vermiştim çünkü yardıma ihtiyacım olduğunda evime girebileceğine yeterince güveniyordum. Erişim geçmişi görüntülendi. Onun şifresi, önceki üç ay içinde ön kapımı altı kez açmıştı. Her ziyaret, Damon’ın yalnız gitmem konusunda ısrar ettiği doğum öncesi randevusuna denk geliyordu. İlk kayıt, Claire’in kollarımda ağlayıp kızımın vaftiz annesi olmayı kabul etmesinden üç gün sonra gerçekleşmişti. Bölüm 2: Erişim geçmişi beni bekleyen tek kanıt değildi. Bankadan gelen bir bildirimde, Damon ile birlikte hastane masrafları ve doğum iznim için oluşturduğumuz hesaptan 18.500 dolar transfer edildiği görüldü. Ödülü alan kuruluş Riverton Heights Residential oldu. Bir apartman kompleksi. Damon suyu getirmeden önce banka kaydını sakladım, fotoğrafı ve güvenlik kaydını kendime e-posta olarak gönderdim ve bir aile avukatıyla iletişime geçtim. Onunla yüzleşmedim. Claire o akşamın ilerleyen saatlerinde bana mesaj attı. Ultrason muayenesi nasıl geçti? Vaftiz kızımı görmek için sabırsızlanıyorum. Ben de şöyle cevap verdim: Sağlığı yerinde. Bebek partisi planlandığı gibi gerçekleşmeli. Dört gün sonra Claire, oturma odamda pembe balonların altında, nişanlısının yanında bir kadeh tutarak duruyordu. Damon bir elini omzuma koydu. Claire ailelerimize, “Felicity sadece en iyi arkadaşım değil,” dedi. “O benim seçtiğim kız kardeşim.” Sandalyemin altına sakladığım zarftan bir fotoğraf çıkardım ve kızımın ultrason görüntüsünün yanına koydum. Resimde, şampanya rengi dantelli askılı bluz, yatak odamdaki bankın altında, Damon’ın gömleğinin ve toplanmamış yatağımızın yanında duruyordu. Claire’in gülümsemesi kayboldu. Damon, “Bu herhangi birine ait olabilir,” dedi. Owen daha da yaklaştı. Bakışları, kayışın bir ucuna takılı küçük mavi tılsım üzerinde sabitlendi. Sonra Claire’in nişan yüzüğüne baktı. “Hayır,” dedi sessizce. “Bu kimseye ait değil.” Yüz ifadesi değişti. “Bunu Claire için aldım.” Sözler, odadaki tüm sesleri adeta yok etti. “Bunu Claire için aldım.” BÖLÜM 3 Claire’in elindeki bardak titriyordu. Damon’ın parmakları omzuma kısa bir süre bastırdıktan sonra geri çekti. Bir an için kimse kıpırdamadı. Ardından Owen, Claire’e döndü. “Neden Felicity’nin yatak odasındaydı?” Claire ağzını açtı ama Damon önce konuştu. “Claire duş konusunda yardımcı oluyor. Haftalardır eve girip çıkıyor.” Kısa ve kırgın bir kahkaha attı. “Çantanın içinden bir giysi parçası düştü. Olay bundan ibaret.” Claire çok hızlı bir şekilde başını salladı. “Evet. Birkaç şey getirdim. Süs eşyaları, hediyeler, hafta sonu için kıyafetler. Sanırım düşürdüm.” Owen fotoğrafa bakmaya devam etti. “Yataklarının altında mı?” “Bankın altındaydı,” diye tersledi Damon. “Olasılığı olduğundan daha kötü göstermeye çalışmayın.” Kızım avucumun altında kıpırdandı. Damon bana döndü ve sesini alçaltarak kendisini mantıklı olan kişi olarak gösterdi. “Felicity, çok yoruldun. Claire bu bebek partisi için herkesten daha çok şey yaptı. Onun iyiliğini çirkin bir şeye dönüştürme.” İşte oradaydı. Onların ilk argümanı, vardığım sonucun yanlış olduğu değildi. Nankörlük ediyordum. Zarfın içinden bir sayfa daha çıkardım. “Fotoğraf salı sabahı saat 10:42’de çekildi,” dedim. “Claire, Owen’a düğün organizatörüyle görüşeceğini söylediği sabahın aynısıydı.” Claire’in yüz ifadesi gerildi. Damon başını salladı. “Zaman damgası onun orada olduğunu kanıtlamaz.” “Hayır,” dedim. “Ama kapı şifresi öyle.” Güvenlik kayıtlarını masaya koydum. Claire bir keresinde onun için o kodu oluştururken elimi tutmuştu. Hamileliğim boyunca yalnız kalmaktan asla korkmam gerekmeyeceğine, ne zaman ihtiyacım olsa her zaman yanımda olacağına söz vermişti. Şimdi aynı kod aramızda siyah mürekkeple belirdi. Altı madde. Altı doğum öncesi muayene. Damon altı gündür benimle birlikte gelemeyecek kadar meşgul olduğunu iddia ediyordu. Claire’in gözlerine dosdoğru baktım. “Altı ziyaretin hepsi bebek partisi için miydi?” Ardından sessizlik çöktü. Owen sayfayı kaldırdı. İlk buluşmada Claire, annesine yardım ettiğini söylemişti. Başka bir buluşmada ise işte geç saate kadar kaldığını belirtmişti. İki kayıt, öğleden sonraları bana kendi mutfağımdan mesaj atıp, ben bir tıp ofisinde yalnız otururken bebek hakkında sorular sorduğu zamanlara denk geliyordu. Owen, “Ne kadar süredir?” diye sorarken sesi alçaldı. Claire ağlamaya başladı. “Damon bana evliliklerinin bittiğini söyledi.” Konuklar arasında sessiz bir ses yankılandı. Damon ona baktı. “Claire.” Claire sözlerine şöyle devam etti: “Sadece hamile olduğu için kalacağını söylemiştin. Bebek doğduktan sonra ona söyleyeceğini de söylemiştin.” Damon’ın yüz ifadesi tamamen değişti. Özenle sergilediği endişe kayboldu. “Beni takip etti,” dedi. “Evli olduğumu biliyordu.” Claire, sanki ona vurmuş gibi ona doğru döndü. “Bana beni sevdiğini söylemiştin.” “Sana mutsuz olduğumu söylemiştim.” “Geleceğimiz olduğunu söylemiştiniz.” “Kafanızda bir gelecek yarattınız.” İşte o an, daha önce kabul etmeyi reddettiğim şeyi nihayet anladım. Damon’ın aramızdan birini seçme niyeti hiç olmamıştı. Beni istedi çünkü ben ona evi, mali kaynakları, güvenliği ve saygın bir aile görünümünü sağlamıştım. Claire’i istiyordu çünkü Claire ona hayranlık duyuyordu. İkimiz de sessiz kaldığımız sürece, her şeyi elinde tutabilirdi. Owen, çalışırken boynunda taşıdığı küçük zincirden nişan yüzüğünü çıkardı ve Claire’in bardağının yanına koydu. “Felicity’nin bebeğini kontrol etmeye gittiği günleri bahane olarak kullandınız,” dedi. “Beni mazeret olarak kullandınız.” Claire ona doğru uzandı. “Owen, lütfen.” Geri çekildi. Claire onu kaybettiğinde tatmin olacağımı hayal etmiştim. Bunun yerine, sadece bitkin hissettim. On iki yıldır en yakın arkadaşımdı. Yedek anahtarlarımı nerede sakladığımı, hangi randevuların beni korkuttuğunu ve kızımın etrafında güvenilir insanların olmasını ne kadar çok istediğimi biliyordu. O, sahip olduğu tüm bilgileri kullanmıştı. Damon salondakilere hitap etti. “Bu özel bir mesele. Herkes gitmeli.” “Hayır,” dedi Claire aniden. Gözyaşlarını sildi ve ona farklı bir korkuyla baktı. “Dairenin Cuma gününe kadar bizim olacağını söylemiştiniz.” Damon hareketsiz kaldı. Banka ekstresini masanın üzerine koydum. “Üç gün önce doğum hesabımızdan 18.500 dolar çıktı,” dedim. “Riverton Heights Residential’a gitti.” Damon bana sanki bunun bir suç olduğunu keşfetmiş gibi baktı. “Bu bir iş gideriydi.” Claire acı bir kahkaha attı. “Bana bunun depozitoyu ve iki aylık kirayı kapsadığını söylemiştiniz.” Damon’ın annesi gözlerini kapattı. Mutfak yakınlarında biri sessizce adımı fısıldadı. Gözlerimi ondan ayırmadım. “O para hastane masrafları ve kızımız doğduktan sonra almayı planladığım izin ayları içindi.” “Onu değiştirecektim.” “Neyle?” “Şirketimin işleri yolunda gidiyor.” Claire ona baktı. “Önemli olmadığını, çünkü bu evi satacağınızı söylemiştiniz.” Sessizlik yeniden değişti. Damon’ın başı aniden ona doğru döndü. “Konuşmayı kes.” “Bebek doğduktan sonra satıp her şeye yeniden başlayacağımızı söylemiştin.” Kocamın karşısına geçtim. “Ona evimi vereceğime söz mü vermiştin?” Çenesi kasıldı. “Evliyiz. Yıllardır burada yaşıyorum. Burası bizim evimiz.” Bu yanıtı tahmin ediyordum. Düğünden önce avukatım bana asıl belgeler yerine fotokopilerini getirmemi söylemişti. Zarfın son bölümünü açtım ve tapu senedini ve evlilik öncesi sözleşmemizin ilgili sayfasını çıkardım. Onları ultrason fotoğrafının yanına yerleştirdim. “Bu evi sizinle tanışmadan üç yıl önce satın aldım,” dedim. “Tapuda sadece benim adım geçiyor. Evlilik öncesi sözleşmede de burası benim ayrı mülkiyetim olarak belirtiliyor.” Damon aşağıya doğru baktı ama sayfaların hiçbirine dokunmayı reddetti. “Burada faturalarımı ödedim. Tamir masraflarını karşıladım.” “Yasal olarak talep etmeye hakkınız olan her şey yasal olarak ele alınacak,” dedim. “Ancak bu evi satamazsınız.” Claire, tapu belgesinden gözlerini Damon’a çevirdi. Ona, kendisinin hiç sahip olmadığı bir mülkle finanse edilen bir gelecek teklif etmişti. Gözlerimi ondan ayırmadım. “Evime davet edilmenizi, evin sahibi olmakla karıştırdınız.” Yüz ifadesi sertleşti. “Pekala. Evi sizde kalsın. Şirketimi sizsiz kurdum.” Bu yalan beni neredeyse onun ilişkisi kadar derinden yaraladı. Damon’la tanışmadan önce, tasarım şirketimi büyütmek ve dikkatlice para biriktirmek için yıllarımı harcamıştım. İnşaat şirketi ilk yılında neredeyse iflas edince, evlenmeden önce kazandığım paralardan ona yüz yirmi bin dolar borç verdim. Bu asla bir hediye olmamıştı. Damon anlaşmayı bizzat imzalamıştı. Muhasebecisi borcu şirket defterlerine kaydetmişti. Düzenli ödemeler geçen yıla kadar devam etmişti; ancak Damon, işletmenin nakit akışında zorluk çektiği için sabır istemişti. Kredi kaydını çıkardım. “Şirketiniz bana hâlâ yetmiş dört bin dolar borçlu.” Damon miktara bakakaldı. Claire ona bir kez daha baktı. Onun, adamın anlattığı her hikayeyi yeniden gözden geçirdiğini neredeyse görebiliyordum. Maddi olarak ona bağımlı olduğumu iddia etmişti. Evin kendisine ait olduğunu iddia etmişti. İşlerinin kendisini zengin ettiğini iddia etmişti. Dairelerinin geleceklerinin başlangıcı olacağını iddia etmişti. Tüm iddialar asılsızdı. “Sen bensiz bir hayat kurmadın Damon,” dedim. “Hâlâ geri ödemediğin parayla bir hayat kurdun.” Bana doğru yaklaştı. “Herkesin önünde beni küçük düşürüyorsun.” “Hayır,” dedim. “Sana gerçeği söylemen için dört gün verdim. Sen o günleri Claire’in yanında durmak ve başka bir yalan planlamak için kullandın.” Bakışları kısa bir an için karnıma kaydı. “Kızımızın bir babaya ihtiyacı var.” “Babasıyla tanışma fırsatı bulacak.” Yüzü yumuşadı, sanki sonunda içeriye geri dönmenin bir yolunu bulduğuna inanıyordu. Hemen kapattım. “Ama artık onu benim kocam olarak kalmak için bir bahane olarak kullanamazsın.” Duş sessizlik içinde sona erdi. Konuklar çantalarını ve paltolarını topladılar. Kimse pastaya dokunmadı. Owen, Claire’i yanına almadan dışarı çıktı. Claire onu takip ederek verandaya çıktı ve durması için yalvardı, ama Owen asla arkasına bakmadı. Damon, herkes ayrılana kadar konuşmadı. “Bu bir hataydı.” “Kapı şifresini altı kez kullanması bir hata değildi.” “Üzerimde baskı vardı.” “Bir daire kiralamak benim için bir baskı değildi.” “Bunu sonlandırabilirim.” “Zaten yaptınız.” Ailemizi mahvettiğimi iddia etti. Özel bir hatayı kamuoyuna ifşa ettiğimi öne sürdü. Tuzak kurmak yerine yatak odasında onunla yüzleşmem gerektiğinde ısrar etti. Claire’i yatağımıza ben getirmediğimi ona hatırlattım. Doğum öncesi kontrollerimi bahane olarak kullanmadım. Kızımız için ayrılan parayı ben almamıştım. Aldıkları kararlar tuzağı kurmuştu. Ben de onları sonuçlarından korumayı bırakmıştım. O akşam Damon bir otelde kaldı. Evde yasal olarak ikamet ettiği süre boyunca eşyalarını bahçeye dağıtmadım veya kilitleri değiştirmedim. Avukatım geçici bir anlaşma ayarladı ve Damon ertesi hafta mobilyalı bir kiralık eve taşındı. Taşınma tamamlandıktan sonra, tüm erişim kodlarını değiştirdim ve Claire’in kodunu kalıcı olarak sildim. Mali anlaşmazlık çok daha uzun sürdü. Damon bana gönderdiği e-postada, ilk kredimin aslında evlilik hediyesi olduğunu iddia etti. Şirketinin kendi dosyaları ise bunun aksini kanıtlıyordu. İmzalı sözleşme, işletme defteri ve önceki ödemelerin tümü, bunun bir borç olduğunu gösteriyordu. Ayrıca Riverton Heights’taki devri bir işletme maliyeti olarak sınıflandırmaya çalıştı. Yasal süreç sırasında elde edilen belgelerde Claire’in gelecekteki kiracı olarak adı geçiyordu. Daire depozitosu mali anlaşmamıza dahil edildi. Şirketi, revize edilmiş bir geri ödeme planı kapsamında bana olan borcunu ödemeye devam etti. Damon’ın şirketine el koymadım. Bunu yapmam için hiçbir nedenim yoktu. Onun başarısını desteklemek için sessizliğimi kullanmaya devam etmesine izin vermeyi kesinlikle reddettim. Claire benimle iki kez iletişime geçti. İlk mesajda Damon’ın kendisini kandırdığını söyledi. İkinci ifadesinde ise bebeğe zarar verme niyetinde olmadığını ısrarla belirtti. Sadece bir kez cevap verdim. Damon sana yalan söyledi. Sen de bana her randevumun ne zaman olduğunu sorduğunda yalan söylemeyi tercih ettin. Owen nişanı bozdu. Claire, Damon’ın onunla birlikte daireye taşınmasını bekliyordu, ancak Damon hiç gelmedi. Onu engellemeden önce gönderdiği son mesaja göre, Damon, bebek partisinde evi ve parayı ifşa ettiği için Claire’i suçlamıştı. Onun uğruna bana ihanet eden adam, onu savunmak sakıncalı hale gelir gelmez onu terk etti. Bunu bilmek dostluğumuzu onarmadı. Bu durum, ikimizin de fark etmesi gereken şeyi kanıtladı: Damon’ın vaatleri yalnızca ona hizmet ettiği sürece geçerliydi. Hukuki süreç en zor kısım değildi. En zor kısmı, Claire’i kızım için hayal ettiğim gelecekten çıkarmaktı. Onu acil durum irtibat kişisi listemden çıkardım. Onun için sipariş ettiğim vaftiz annesi bilekliğini geri gönderdim. Bebek odası için satın aldığı tüm hediyeleri paketledim. Bazı geceler, onu çocuğumun hayatının bir parçası olmaya davet ettiğimde nasıl ağladığını hatırlardım ve o gözyaşlarının herhangi birinin gerçek olup olmadığını merak ederdim. Terapistim bana, sorumlunun acımasızca davranmış olması nedeniyle yasın acısının azalmadığını söyledi. Bu yüzden kendime yas tutma izni verdim. Tekrar birkaç tasarım müşterisi kabul etmeye başladım. Kız kardeşim tıbbi randevularıma bana eşlik etti. Bebek odasını yavaş yavaş tamamladım; her bir eşyayı, bir zamanlar korumakta zorlandığım kusursuz aile imajına uyduğu için değil, gerçekten sevdiğim için seçtim. Kızımız sekiz hafta sonra sağlıklı bir şekilde dünyaya geldi. Damon hastanede onunla buluştu ve onu kucaklayarak ağladı. Onun çocuğuna duyduğu sevgiyi, onu geri alma sebebi olarak görmedim. Avukatlarımız aracılığıyla bir velayet düzenlemesi oluşturduk. O, evimi kontrol etmeden veya geleceğimi yönlendirmeden kızımın babası olarak kalabilirdi. Kızımı eve taşıdığımda, ortalık sessizdi ama artık sahtekarlık hissi kalmamıştı. Birkaç hafta sonra yatak odamdaki dolabı açtım. Hamilelik dönemimde giydiğim montlarım hâlâ içeride asılıydı. Arkalarında, Claire’in benim güvenime inanarak saklandığı karanlık köşe vardı. Paltoları tek tek çıkarıp bağış kutusunun içine koydum. Sonra kızımın ilk küçük kışlık paltosunu boş kalan yere astım. Bir zamanlar, dışarıdan herkesin eksiksiz görebileceği bir aileye ihtiyacı olduğuna inanıyordum. Yanılmışım. Kızımın, bir kadının gerçeği görmezden gelmesini gerektirmeyen bir yuvaya ihtiyacı vardı.