Kızımın ultrason fotoğrafını elimde tutarak eve girdiğimde, üst kattaki yatak odasının zeminine bir şeyin düştüğünü duydum.
Kapıyı açtığımda, kocam gömleksiz bir şekilde, henüz toplanmamış yatağımızın yanında duruyordu ve aceleyle pantolonunu yukarı çekiyordu.

“Eve erken geldin,” dedi Damon.

Yerdeki beyaz gömleği kaptı.

“Kahve döktüm. Üzerimi değiştiriyordum.”

Üzerinde kahve lekesi yoktu.

Ama yatağımızın ucundaki bankın altında, bir askısına küçük mavi bir süs takılı şampanya rengi dantelli bir askılı bluz duruyordu.

Daha önce görmüştüm.

Claire, nişan yemeğinden sonra onu bana göstermişti, vücuduna yaslayarak gülerken.

“Owen bunun için inanılmaz bir miktar ödedi,” demişti. “Bunu balayımız için saklıyorum.”

Claire on iki yıldır en yakın arkadaşımdı.

O da benim hamilelik montlarımın arkasına saklanıyordu.

Dolap kapağı yaklaşık 2,5 santim aralıktı, ama bu yeterliydi. Krem rengi paltomun kolunu kavrayan bir el gördüm. Owen’ın Claire’in parmağına taktığı elmas yüzüğü tanıdım. İki gün önce bebek partisi planlama yemeğimizde sürdüğü parfümün kokusunu aldım.

İkisinin de onu gördüğümü fark etmedikleri ortadaydı.

Damon benimle dolap arasına girdi.

“Randevu nasıl geçti?”

Kemeri hâlâ çözülmüş, saçları dağınık ve çarşafı yatağın üzerinden yarıya kadar çekilmiş halde ona bakakaldım.

Sonra elimdeki ultrason görüntüsüne baktım.