Baba, kızının sadece dengesini kaybedip düştüğünü sanmıştı…

DOLAR

Alış: 47.48

Satış: 47.67

EURO

Alış: 54.73

Satış: 54.95

GBP

Alış: 63.74

Satış: 64.21

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 1.05.2026

Baba, kızının sadece dengesini kaybedip düştüğünü sanmıştı…

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Sergey’e hastaneden akşam saatlerinde, işten yeni döndüğü sırada telefon geldi. Telefonda, on iki yaşındaki kızı Alina’nın teyzesinin evinde merdivenden düştüğünü ve ağır yaralandığını söylediler. Ondan sonrasını neredeyse duymadı. Ceketini kaptığı gibi sokağa fırladı ve hastaneye gidene kadar tek bir şeyi tekrarladı: “Yeter ki yaşasın.” Alina hastane odasında solgun, hareketsiz yatıyordu. Başında bandaj, kollarında morluklar vardı. Doktor durumunun ağır olduğunu ama bir şans bulunduğunu söyledi. Beklemek gerekiyordu. Sergey’in kız kardeşi Larisa ve onun eşi Viktor da çoktan oradaydı. Larisa ağlıyor, her şeyin bir saniyede olduğunu söylüyordu: sözde kız aşağı koşmuş, ayağı kaymış ve merdivenlerden yuvarlanmıştı. Viktor sessizce başını sallıyor, Alina’nın zaten hep sakar olduğunu ekliyordu. Sergey önce inandı. Daha doğrusu inanmak istedi, çünkü başka bir gerçekten korkuyordu. Üç ay önce kızını kendi elleriyle Larisa’nın yanında bırakmıştı. Eşi öldükten sonra para yetmemeye başlamış, komşu şehirde çalışmaya gitmek zorunda kalmıştı. Larisa o zaman ona, “Çocuğu yabancı köşelerde süründürme, bizde kalsın,” demişti. Sergey minnettardı. Kız kardeşinin bu zor dönemi atlatmasına yardım ettiğini sanıyordu. Ama kızının yatağının başında her şey değişti. Sergey, Alina’nın elini tuttuğunda parmaklarının bir şeyi sıkıca kavradığını hissetti. Hemşire avucunu dikkatlice açtı. İçinden okul defterinden koparılmış, buruşmuş küçük bir kâğıt çıktı. Kâğıtta, düzensiz bir çocuk yazısıyla şu yazıyordu: “Baba, ben kendim düşmedim. Larisa teyze beni itti. Viktor amca, sana söylesem bile bana inanmayacağını söyledi. Sana morluklarımı göstermeye çalıştım ama sen bir yere çarptığımı sandın. Lütfen beni eve götür. Çok korkuyorum.” Sergey notu bir kez okudu, sonra bir kez daha. Odada derin bir sessizlik oldu. Larisa, sanki sesi bir anda kesilmiş gibi ağlamayı bıraktı. Viktor pencereye döndü. Sergey başını kaldırıp onlara baktı ve bu aylar içinde ilk kez karşısında akrabalarını değil, yabancı, korkmuş ve kötü niyetli insanları gördü. Bağırmadı. Sadece notu cebine koydu ve koridora çıktı. Orada doktordan polisi aramasını istedi.

: Soruşturmacıyı beklerken Sergey, daha önce görmek istemediği her şeyi hatırlamaya başladı. Alina giderek daha sık uzun kollu kazaklar giyiyordu. Bir gün bileğinde bir morluk görmüştü ama kız, beden eğitimi dersinde çarptığını söylemişti. Başka bir sefer, Sergey hafta sonu ziyarete geldiğinde kızı bir fincan kırmış ve sanki darbe bekliyormuş gibi hemen elleriyle başını kapatmıştı. O zaman Larisa sinirle, “Senin kızın tamamen beceriksiz,” demişti. Sergey ise sadece Alina’yı sakinleştirmiş ve bakışına anlam vermemişti. Oysa o bakış korkunçtu. Kız sanki babasının onu sözsüz anlamasını istiyordu. Bir de günlük vardı. Alina bir gün ona defterini göstermeye çalışmıştı, ama Larisa defteri elinden kapıp bunun “çocukça saçmalıklar” olduğunu söylemişti. Sergey o sırada otobüse yetişmeye çalışıyordu ve üzerinde durmamıştı. Şimdi anlıyordu: kızı kapris yapmıyordu, uydurmuyordu ve “zor bir çocuk” değildi. Elinden geldiğince yardım istiyordu. O ise her şeyi yorgunlukla, ergenlikle ve kendi sürekli yokluğuyla açıklıyordu. Polis hızlı geldi. Larisa başta kendinden emindi. Çocuğun her şeyi uydurduğunu, düşüşten sonra kendinde olmayabileceğini, Sergey’in de şu an duygusal davrandığını tekrar edip durdu. Viktor da aynı şeyleri söyledi, sadece daha kaba bir dille. Ama soruşturmacı basit bir soru sordu: Alina bugün merdivenden düşmüşse, vücudundaki farklı zamanlara ait eski morluklar neden vardı? Bundan sonra Larisa’nın sözleri birbirine karışmaya başladı. Önce kızın sık sık düştüğünü söyledi. Sonra okulda kavga ettiğini. Sonra da kendi kendini histeriye soktuğunu iddia etti. Ertesi gün Sergey, soruşturmacıyla birlikte Larisa’nın evine gitti. Alina’nın odasında, dolabın arkasına saklanmış yırtık bir defter buldular. İçinde birkaç kısa not vardı: “Bugün teyze bulaşıkları yavaş yıkadığım için bana vurdu”, “Amca, babamın bana ihtiyacı olmadığını söyledi”, “Babamı bekledim ama onların yanında söyleyemedim.” Aynı defterde son sayfanın koparıldığı yer de vardı. Anlaşılan Alina, düşüşten sonra, hâlâ bilinci açıkken notu avucunda saklamayı başarmıştı. Daha sonra, trajedinin yaşandığı gün Sergey’in kızını almaya gelip onu tamamen eve götürmesi gerektiği ortaya çıktı. İşi beklenenden önce bitirmiş ve sabah Larisa’yı aramıştı. Alina konuşmayı duymuş ve çok sevinmişti. Larisa ise öfkelenmişti. Kızın gitmesini ve babasına gerçeği anlatmasını istemiyordu. Aralarında tartışma çıkmıştı. Alina her şeyi anlatacağını söylemişti. Bunun üzerine Larisa, merdivenin üst sahanlığında onu kolundan yakalamıştı. Viktor yanlarındaydı ve onu durdurmamıştı. İtiş kısa, öfkeli, neredeyse düşünmeden yapılmış bir hareketti. Ama çocuğu aşağı gönderen şey tam da o hareket olmuştu. Asıl kırılma anı ne poliste ne de hastanede yaşandı. Alina gözlerini açtığında oldu. Sergey ikinci gündür onun başında oturuyordu. Yemek yememiş, neredeyse hiç uyumamış, sadece kızının elini tutmuştu. Kız, bulanık bakışlarla ona baktı ve zar zor duyulan bir sesle fısıldadı: — Şimdi bana inanıyor musun? Sergey dayanamadı. Kızına doğru eğildi ve uzun yıllardan sonra ilk kez gerçekten, utanmadan ağladı. — İnanıyorum, kızım. Beni affet. Sana daha önce inanmalıydım. Alina uzun süre iyileşmeye çalıştı. Başlarda çok az konuşuyor, ani seslerden irkiliyor, babasını koridora bile bırakmak istemiyordu. Sergey izin aldı, sonra evine daha yakın bir işe geçti. Arabasını sattı, borçlarının bir kısmını kapattı ve Alina’nın daha sonra dönebileceği okulun yakınında küçük bir daire kiraladı. Hemen olmadı tabii. Önce doktorlar, psikolog, uykusuz geceler ve ışığı açık mutfakta yapılan uzun konuşmalar vardı. Larisa gözaltına alındı. Viktor da şiddeti gizlediği ve çocuğa yardım etmediği için soruşturmaya dahil edildi. Akrabalar daha sonra Sergey’i arayıp “kız kardeşinin hayatını mahvetmemesini” istediler, “aile içinde ailece çözmek gerekir” dediler. Sergey artık kimseyi dinlemedi. Aile, kan bağının arkasına saklananlar değildir. Aile, çocuğun yanında yaşamaktan korkmadığı kişidir. Aradan neredeyse bir yıl geçti. Alina değişmişti: daha sessiz, daha temkinli, on üç yaşındaki bir çocuğun olması gerekenden daha yetişkindi. Ama yeniden resim yapmaya, saçma videolara gülmeye ve kışın şapka takma konusunda babasıyla tartışmaya başladı. Sergey bu sıradan küçük şeyleri dünyadaki her şeyden daha çok koruyordu. Çünkü çok geç anlamıştı: bazen bir çocuk açık açık konuşmuyorsa, söyleyecek bir şeyi olmadığı için değil, yetişkinlerin onu duyacağına artık inanmadığı içindir. O notu sakladı. Korkunç bir hatıra olarak değil, kendine bir uyarı olarak. Titreyen bir sesi, tuhaf bir bakışı, fazla kolay açıklanan bir morluğu bir daha asla görmezden gelmemek için. O gün kızını neredeyse kaybediyordu. Ama en önemli şeyi geri kazanmayı başardı: onun güvenini. Ve artık her akşam küçük dairelerinin kapısını kapatırken Sergey şunu biliyordu: Alina evinde artık kimseden korkmuyordu.

Haberin Devamı

Baba, kızının sadece dengesini kaybedip düştüğünü sanmıştı…

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Kuzey Kore’den hamle