Altı yıl boyunca yurt dışında yoğun bakım hemşiresi olarak çalıştıktan sonra İstanbul’a döndüğümde, anneme çiçeklerle sürpriz yapmayı ve ona uzun zamandır özlediğim sarılmayı vermeyi hayal ediyordum. Ancak bahçe kapısından içeri girdiğimde karşılaştığım manzara, bütün sevincimi bir anda yok etti.

Annem Emine, şişmiş parmaklarıyla verandanın taşlarını dizlerinin üzerinde temizliyordu. Evin içinden yengem Selin’in sert sesi duyuluyordu:

“Biraz hızlı ol! Misafirler bir saate gelecek!”

Annem başını kaldırıp beni görünce sevinmek yerine korkuya kapıldı.

“Önceden haber verseydin,” diye fısıldadı. “Lütfen tartışma çıkarma.”

O anda evde çok ciddi bir sorun olduğunu anladım.

Babam vefat ettikten sonra annemin huzurlu ve güvenli bir yaşam sürmesi için bu evi ben satın almıştım. Yıllarca gece nöbetlerine kalmış, bayramları ve doğum günlerini kaçırmış, kazandığım paranın büyük bölümünü bu eve yatırmıştım. Annemin tek yapması gereken dinlenmek ve hayatının geri kalanını huzur içinde geçirmekti.