On Sekiz Yıl Sonra Masaya Bırakılan İki Havlu, Bir Babanın Sakladığı Büyük Acıyı Ortaya Çıkardı

DOLAR

Alış: 47.77

Satış: 47.96

EURO

Alış: 55.40

Satış: 55.62

GBP

Alış: 64.66

Satış: 65.14

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 5.08.2026

On Sekiz Yıl Sonra Masaya Bırakılan İki Havlu, Bir Babanın Sakladığı Büyük Acıyı Ortaya Çıkardı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Kızlarım Elif ve Zeynep on sekizinci yaş günlerinde mutfak masasına iki eski plaj havlusu bıraktığında içimi tarif edemediğim bir korku kapladı. O havluları tanımam mümkün değildi. Çünkü yıllar önce hayatımı tamamen değiştiren günün tek sessiz tanıkları onlardı. Elif titreyen sesiyle elimi tuttu. “Baba, artık sana gerçeği anlatma zamanı geldi.” Zeynep ise gözyaşlarını tutmaya çalışarak ekledi: “Lütfen bize kızma.” Havlulara dokunduğum anda hafızam beni on sekiz yıl öncesine götürdü. Henüz üç hafta önce nişanlım Selin’i ve doğmadan kaybettiğimiz kızımız İnci’yi toprağa vermiştim. İnci’nin minicik odasını birlikte hazırlamış, sarı renkli kıyafetler almıştık. Selin, her bebeğin hayata umutla başlaması gerektiğini söylerdi.

: Onları kaybettikten sonra yaşamaktan vazgeçmiştim. Perdeleri açmıyor, yemek yemiyor, telefonlara cevap vermiyor, saatlerce boş gözlerle bebek odasının duvarlarına bakıyordum. En yakın arkadaşım Kemal, bir gün beni zorla evden çıkardı. “Burada kalırsan tamamen tükeneceksin.” dedi. İstemesem de beni İzmir kıyılarındaki sakin bir sahile götürdü. Gün batımına yakın eve dönmeye hazırlanırken önce tek bir bebek ağlaması duyduk. Ardından ikinci bir ses yükseldi. Koşarak soyunma kabinlerine gittik. Kumların üzerinde iki yeni doğmuş kız bebeği yatıyordu. Biri beyaz, diğeri pembe havluya sarılmıştı. Soğuktan morarmışlardı ama nefes alıyorlardı. Ceketimi üzerlerine örttüm, Kemal ise hemen yardım çağırdı. Hastaneye kadar peşlerinden gittim. Sosyal hizmet görevlisi Aylin, aileleri bulunana kadar bebeklerin devlet korumasına alınacağını söyledi. O an oradan ayrılmam gerekiyordu. Ama yapamadım. Hemşireler geçici olarak onlara Elif ve Zeynep isimlerini vermişti. Ben de o isimleri değiştirmedim. Bir süre sonra Aylin’e onları evlat edinmek istediğimi söyledim. Bana uzun uzun baktı. “Onları gerçekten onların iyiliği için mi istiyorsun, yoksa kendi acını unutmak için mi?” Derin bir nefes aldım. “Acım hiçbir zaman tamamen geçmeyecek. Ama onların güvenli bir eve ihtiyacı var. Ben de o evi onlara vermek istiyorum.” Aylar süren incelemeler, eğitimler ve mahkeme süreçlerinden sonra önce koruyucu babaları, ardından resmen babaları oldum. Hayat yeniden anlam kazandı. Uykusuz geceler, ilk adımlar, okul heyecanları, doğum günleri, karne sevinçleri derken yıllar su gibi geçti. Elif vanilyalı pasta severdi. Zeynep ise çikolatalı pastadan vazgeçmezdi. Ben ise her ikisinin de gülüşüyle yeniden yaşamayı öğrendim. Sahilde bulduğum iki havluyu yıllarca ahşap bir sandıkta sakladım. Selin’in fotoğrafını ise cüzdanımdan hiç çıkarmadım. Fakat Selin’den ve İnci’den kızlarıma neredeyse hiç söz etmedim. Onların kendilerini kaybettiğim ailemin yerine konmuş gibi hissetmelerinden korkuyordum. Kızlar on beş yaşına geldiklerinde zaman zaman uzun süre evden ayrılmaya başladılar. Onları biyolojik ailelerini arıyor sanıyordum. Sormaya cesaret edemedim. Üç yıl boyunca içimde aynı korkuyla yaşadım. Doğum günlerinde masaya bıraktıkları iki havlu ise bütün gerçeği ortaya çıkardı. Beyaz havlunun içinden üç uçak bileti çıktı. Hedef aynı sahildi. Kendi emekleriyle çalışıp para biriktirmiş, bu yolculuğu benim için hazırlamışlardı. Pembe havlunun içinden ise kalın bir fotoğraf albümü çıktı. Kapağında tek bir cümle yazıyordu. “Ailemiz, birbirimizi hatırlamadan çok önce başladı.” Sayfaları çevirdikçe gözlerim doldu. İlk adımlarımız… Babalar Günü kartları… Okul gösterileri… Birlikte kutladığımız doğum günleri… Albümün son sayfasında ise yıllardır sakladığım Selin’in fotoğrafı vardı. Altında dört isim yazıyordu. Selin İnci Elif Zeynep Kızlarım bana baktı. “Baba,” dedi Elif, “biz hiçbir zaman onların yerine geçmeye çalışmadık.” Zeynep devam etti. “Sen bizi, onları unuttuğun için değil; onları hâlâ severken sevdin.” Üç gün sonra aynı sahile birlikte gittik. Kemal ve Aylin de oradaydı. İki sandalye hazırlanmıştı. Birine Selin’in fotoğrafını, yanına da İnci’nin adının yazılı olduğu küçük kartı bıraktık. Kızlarım ilk kez bana geçmişimi anlatmam için cesaret verdi. Selin’i anlattım. Gülüşünü… Hayallerini… İnci için kurduğumuz umutları… Sonra ilk kez dört ismi aynı anda yüksek sesle söyledim. Selin… İnci… Elif… Zeynep… O an anladım ki sevgi bölünmüyordu. Kalp, kaybettiklerini unutmadan da yeni insanları aynı derinlikle sevebiliyordu. Yıllarca o sahilin hayatımı ikiye böldüğünü sanmıştım. Oysa gerçek bambaşkaydı. Orası bir sonun değil, ikinci kez baba olduğum günün başlangıcıydı. Acılarım hâlâ benimleydi. Ama artık onların yanında umut da vardı. Ve eve dönerken ilk kez yük olarak taşıdığım şey keder değil, bana yeniden yaşamayı öğreten sevgiydi.

Haberin Devamı

On Sekiz Yıl Sonra Masaya Bırakılan İki Havlu, Bir Babanın Sakladığı Büyük Acıyı Ortaya Çıkardı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Fıkranın sonuna acayip güleceksiniz