Ailem beni küçümsediği sırada, onların evini kaybetmemesi için hazırlanan belgeleri imzalamak üzereydim.

Telefonum çaldığında İstanbul’daki ofisimdeydim. Cam duvarların ardından gün batımının şehri altın rengine boyayışını izliyordum. Arayan annemdi.

“Bu yıl bayram yemeği daha küçük olacak.” dedi.

“Nasıl yani?” diye sordum.

Kısa bir sessizlikten sonra her zamanki gibi kırıcı sözlerini kibar göstermeye çalışan bir ton kullandı.

“Kız kardeşin Defne, erkek arkadaşının ailesiyle ilk kez tanışacak. Senin orada bulunmanın onu zor durumda bırakacağını düşünüyor.”

Sözleri o kadar anlamsızdı ki neredeyse gülecektim.

Defne, çocukluğumuzdan beri beni aile fotoğraflarından, konuşmalardan ve övgülerden uzak tutmaya çalışırdı. Onların gözünde ben yalnızca sade giyinen, evlenmemiş, bütün gün tablolarla ve hesaplarla uğraşan sıkıcı bir muhasebeciydim.

Oysa bilmedikleri çok şey vardı.

Ben, büyük çaplı mali usulsüzlükleri araştıran Öncü Adli Finans Çözümleri adlı şirketin kurucusuydum. Şirketim, ülke çapında ses getiren bir kamu ihalesi soruşturmasını çözmüş ve birçok kurumu büyük zarardan kurtarmıştı.

Ailem, küçümsedikleri bu iş sayesinde dört yıldır evlerinin kredi borcunun ödendiğini bilmiyordu. Babamın inşaat işi battıktan sonra bütün ödemeleri ben üstlenmiştim. Üstelik yaşadıkları ev, doğrudan benim kontrolümdeki bir şirketin üzerine kayıtlıydı.

“Benimle ilgili tam olarak ne onu utandırıyormuş?” diye sordum.

Annem sabırsızca iç çekti.

“Gökhan çok başarılı bir aileden geliyor ve finans sektöründe çalışıyor. Defne de ona senin bazı sorunlar yaşadığını söylemiş.”

“Ne tür sorunlar?”

Annem hiç utanmadan cevap verdi:

“Duygusal olarak dengesiz olduğunu, onun başarısını kıskandığını ve şu anda işsiz olduğunu söylemiş.”

Gözlerimi masamdaki sözleşmeye indirdim. Belge, evin bütün borçlarını yeniden yapılandıracak, babamın vergi borcunu kapatacak ve aileme bir yıl daha ücretsiz oturma hakkı verecekti.