Merakla eğildim.

İçinde dosyalar vardı.

Sarı zarf dosyaları.

Birini açtım

Üstünde bir fotoğraf vardı.

Fotoğraftaki adamı görünce elim titredi.

Çünkü o adam bendim.

Ama fotoğrafın tarihi 1971’di.

Yanındaki belgeleri karıştırdım.

Hastane kayıtları…

Resmî yazılar…

Bir cümle gözümün içine çarptı.

“Hasta: Gürsel Y. – Hafıza kaybı sonrası kimlik bilgileri yeniden düzenlenmiştir.”

Bir süre nefes alamadım.

Bir dosya daha açtım.

Başka bir isim yazıyordu.

Gerçek isim: Kemal Yıldırım.

Başım dönmeye başladı.

Belgeleri karıştırdıkça parçalar birleşmeye başladı.

Gençliğimde büyük bir trafik kazası geçirmiştim. Bana hep anlatılan buydu. Ama bu dosyalar kazanın ardından hafızamın tamamen silindiğini söylüyordu.

Ve Meral…

Meral o zamanlar bir hemşireymiş.

Beni hastanede tanımış.

Dosyaların içinde Meral’in el yazısıyla yazılmış bir not vardı.

Titreyen ellerimle okudum.

Doktorlar ailesini bulamadı. Onu yalnız bırakmaya gönlüm razı gelmedi. Ona yeni bir hayat vereceğim.”

O an anladım.

Meral bana yalan söylemişti.

Ama sandığım gibi değildi.

O benim hayatımı çalmamıştı.

Bana yeni bir hayat vermişti.

Gerçek ailem kimdi, hâlâ bilmiyorum. Belki çoktan ölmüşlerdi. Belki beni yıllar önce aramaktan vazgeçmişlerdi.

Ama Meral…

52 yıl boyunca beni sevmişti.

Bana üç çocuk vermişti.

Benimle yaşlanmıştı.

El fenerini kapattım.

Tavan arasında karanlığın içinde uzun süre oturdum.

O an anladım ki bazı sırlar yalan değildir

Bazen bir insan gerçeği saklar…

Çünkü o gerçeğin yok edeceği hayatı korumak ister.

Ertesi gün rehabilitasyon merkezine gittim.

Meral yatağında bana bakıp gülümsedi.

Elini tuttum.

Hiçbir şey sormadım.

Çünkü o an şunu fark ettim:

Benim için önemli olan geçmişim değildi.

52 yıl boyunca yanımda olan kadındı