-
- 45 YAŞINDA HAMİLE KALDIM, BABAM BENİ EVİNDEN KOVDU… AMA AYLAR SONRA DOĞUMHANE KAPISINDA ONU GÖRDÜĞÜMDE, YILLARDIR BENDEN SAKLADIĞI GERÇEK ORTAYA ÇIKTI. Hamile olduğumu öğrendiğim gün, hastanenin otoparkındaki arabamda neredeyse yarım saat boyunca kıpırdamadan oturdum. Elimdeki sonuç kâğıdına tekrar tekrar baktım. Pozitif. Kırk beş yaşındaydım. Bir daha anne olabileceğime ihtimal vermiyordum. Üstelik hayatımın en karmaşık dönemindeydim. İki yıl önce boşanmış, on dokuz yıllık evliliğimin ardından babamın evine dönmek zorunda kalmıştım. Eski eşimle çocuğumuz olmamıştı. Yıllarca tedaviler, doktorlar, umutlar ve hayal kırıklıkları arasında gidip gelmiş, sonunda bu konuyu tamamen kapatmıştım. Sonra hayatıma Cem girmişti. Cem kırk sekiz yaşında, sakin konuşan, yanında kendimi güvende hissettiğim bir adamdı. Bir arkadaşımın doğum gününde tanışmıştık. İkimiz de geçmişimizden yorulmuş, yeniden bir şeyler hissetmeye korkuyorduk. Ama zamanla aramızdaki mesafe eridi. Onunla geçirdiğim akşamlar bana yıllardır unuttuğum bir şeyi hatırlatmıştı. Birinin sana sadece bakmasının bile insanın içini ısıtabileceğini. Cem beni acele ettirmedi. Beni değiştirmeye çalışmadı. Kırk beş yaşında bir kadın olarak hâlâ arzulanabileceğimi, sevilebileceğimi ve yeniden bir hayat kurabileceğimi onun yanında hatırladım. Hamile olduğumu söylediğimde gözleri doldu. “Gerçekten mi?” diye sordu. Başımı salladım. Bir anda bana sarıldı. “Bu çocuk bizim mucizemiz.” Ben de öyle düşünüyordum. Ama babam düşünmüyordu. Babam Nihat, yetmiş iki yaşında, hayatı boyunca kurallarına göre yaşamış sert bir adamdı. Boşandıktan sonra beni evine kabul etmişti ama bunu bir iyilikten çok görev gibi görüyordu. “Bir daha saçma kararlar verme,” derdi sürekli. Cem’den haberi vardı ama ilişkimizi hiçbir zaman onaylamamıştı. Hamileliğimi söylediğim akşam yemek masasındaydık. Babam çatalını bıraktı. “Ne dedin sen?” “Hamileyim.” Yüzündeki ifade bir anda değişti. “Kimden?” “Cem’den.” Sandalyeden öyle sert kalktı ki masa sallandı. “Kırk beş yaşındasın!” Sanki yaşımı bilmiyormuşum gibi söyledi. “Biliyorum baba.” “Millete ne diyeceğiz?” Bu cümle beni içimden vurdu. “Millete mi?” “Boşanmış bir kadınsın. Adamla evli bile değilsin. Bu yaştan sonra çocuk mu doğuracaksın?” “Bu benim hayatım.” Babam avucunu masaya vurdu. “Benim evimde değil!” O gece gerçekten bavulumu kapının önüne koydu. Annem ben küçükken ölmüştü. Gidecek başka ailem yoktu. Cem’e telefon açtığımda sesi titredi. “Olduğun yerde kal. Geliyorum.” Yirmi dakika sonra geldi. Babam kapının önünde bekliyordu.
-
- Cem arabadan indiğinde ikisi ilk kez yüz yüze geldiler. Babam ona bakıp yalnızca şunu söyledi: “Onu gerçekten seviyorsan götür. Ama yarı yolda bırakırsan karşında beni bulursun.” Bunun öfke mi yoksa garip bir tehdit biçiminde sevgi mi olduğunu anlayamadım. Cem beni kendi evine götürdü. Sonraki aylar hayatımın hem en güzel hem de en zor dönemiydi. Hamilelik yaşım nedeniyle riskliydi. Sürekli kontroller, testler, uykusuz geceler… Bazen gecenin üçünde uyanıyor ve bebeğin kalp atışının durduğunu hayal ederek ağlamaya başlıyordum. Cem her seferinde beni kollarına alıyordu. “Buradayım,” diyordu. Babam ise hiç aramadı. Ben de aramadım. Fakat hamileliğimin yedinci ayında kapımızın önüne küçük bir paket bırakıldı. İçinde el örgüsü beyaz bir bebek hırkası vardı….Not yoktu. Ama o hırkayı tanıdım. Annem yıllar önce komşuların bebekleri için aynı modeli örerdi. Babamın dolabında annemden kalan eşyaların arasında yıllardır duruyordu. Aradım. Telefonu açmadı. Bir hafta sonra başka bir paket geldi. Bu kez küçük ahşap bir oyuncak. Sonra bebek battaniyesi. Yine not yoktu. Babam hâlâ konuşmuyordu. Doğuma üç hafta kala sancılarım başladı. Hastaneye gittiğimizde doktor bebeğin erken gelmek istediğini söyledi. Saatler ilerledikçe ağrılarım arttı. Cem elimi bırakmıyordu. Fakat bir ara hemşire içeri girip: “Dışarıda sizi görmek isteyen yaşlı bir bey var,” dedi. Kalbim hızlandı. “Adı ne?” “Nihat.” Babam. Onu görmek istemediğimi söyledim. Ama yarım saat sonra sancılar daha da şiddetlendiğinde kapının dışında yükselen sesini duydum. Doktorla tartışıyordu. “Kızım iyi mi?” O kelime… Kızım. Aylar sonra ilk kez söylediğini duyuyordum. Doğum uzun sürdü. Sabaha karşı kızım dünyaya geldi. Ağlama sesini duyduğum an bütün korkularım kayboldu. Onu göğsüme koyduklarında yüzüne baktım ve hayatımda ilk kez bir insanı bu kadar kısa sürede bu kadar çok sevebildiğimi anladım. Adını Lina koyduk. Birkaç saat sonra Cem yanıma oturdu. “Baban hâlâ dışarıda.” Sessizce başımı salladım. “Gelsin.” Babam kapıdan girdiğinde onu hayatımda hiç görmediğim kadar yaşlı gördüm. Omuzları çökmüştü. Lina’yı gördüğünde durdu. Gözleri doldu. Yanıma yaklaşmaya cesaret edemedi. Sonunda fısıldadı: “Annen de kırk dört yaşındayken hamile kalmıştı.” Şaşkınlıkla ona baktım. Bunu hiç duymamıştım. Babam sandalyesine oturdu. “Sen on altı yaşındaydın. Bir kardeşin olacaktı.” Nefesimi tuttum. “Ne oldu?” Gözlerinden yaşlar süzüldü. “Kaybettik.” Annem düşük yapmıştı. Ama asıl gerçek daha ağırdı. “Doktorlar riskli olduğunu söylemişti. Ben anneni sürekli suçladım. Bu yaşta çocuk istemesinin saçmalık olduğunu söyledim. Hamileliği kaybettiğinde de… yanında olamadım.” Babam ellerine baktı. “Annen yıllarca bana bunun için kırgın kaldı. Öldüğü güne kadar.” O anda babamın beni neden evden kovduğunu anladım. Utançtan değil. Geçmişten korktuğu için. Benim de annem gibi acı çekmemden korkmuştu. Ama korkusunu sevgi gibi gösterememişti. Onu öfkeye çevirmişti. Babam titreyen ellerini uzattı. “Onu tutabilir miyim?” Lina’yı yavaşça kucağına verdim. Babam bebeğin yüzüne uzun süre baktı. Sonra alnından öptü. “Merhaba küçük hanım,” dedi. “Deden biraz aptallık etti ama sanırım bunu düzeltmek için hâlâ zamanı var.” Gülmeye başladım. Ağlarken güldüm. Cem de gözlerini saklamak için başını çevirdi. Babam bana baktı. “Eve dön demeyeceğim,” dedi. Şaşırdım. “Çünkü artık kendi evini kurdun.” Sonra Cem’e baktı. “Ama izin verirseniz ben de bazen gelebilirim.” Elini tuttum. “Bazen değil baba.” O gün anladım ki hayat bize ikinci şansları her zaman gençken vermiyor. Bazen kırk beş yaşında bir test sonucunda geliyor. Bazen yıllarca konuşmadığın babanın hastane kapısında beklemesinde. Bazen küçücük bir bebeğin avucunun, yıllardır birbirinden uzak duran iki insanın parmaklarını yeniden birleştirmesinde. Babam beni evinden kovduğu gece hayatımın bittiğini düşünmüştüm. Oysa aslında ilk kez kendi hayatıma doğru yürüyordum. Lina o sabah yalnızca dünyaya gelmedi. Bizim ailemizde yıllardır kapalı duran bir kapıyı da açtı. Ve babam bana yıllar sonra ilk kez sarılırken kulağıma şöyle fısıldadı: “Annen bunu görebilseydi seninle gurur duyardı.” Ben kızımı biraz daha sıkı kucakladım. Çünkü bazı mucizeler insanın hayatına geç gelir. Ama doğru zamanda geldiklerinde, geçmişte kırılmış ne varsa sessizce onarmaya başlarlar.