-
- 43 YAŞINDA DULDUM, KÖYÜN AĞASIYLA EVLENDİM — İLK GECEDEN BANA SÖYLEDİĞİ ŞEY, BU EVLİLİĞİN SANDIĞIM GİBİ OLMADIĞINI ANLAMAMA YETTİ… Kırk üç yaşındaydım. Dul kalalı altı yıl olmuştu. Kocamı bir trafik kazasında kaybettikten sonra bir daha evlenmeyi hiç düşünmemiştim. Köyün kenarındaki küçük taş evimde tek başıma yaşıyor, bahçemde yetiştirdiğim sebzeleri pazarda satarak geçimimi sağlıyordum. Benim adım Neriman. Köyde herkes beni sakin, kendi halinde bir kadın olarak tanırdı. Kimsenin işine karışmaz, kimseyi de hayatıma fazla yaklaştırmazdım. Ta ki Rasim Ağa bir akşam kapımın önünde belirene kadar. Rasim, çevredeki köylerde bile adı bilinen bir adamdı. Geniş tarlaları, hayvan sürüleri, büyük bir konağı vardı. Elli yaşlarının başındaydı. Sert bakışlı, az konuşan, girdiği yerde insanların ister istemez sustuğu türden biriydi. Karısını yıllar önce kaybetmişti. Çocuğu da yoktu. O akşam kapımda durup doğrudan, “Seninle evlenmek istiyorum Neriman,” dediğinde, elimdeki su kovasını neredeyse yere düşürüyordum. Gülüp geçeceğini düşündüm. Ama yüzünde zerre şaka yoktu. “Beni tanımıyorsun bile,” dedim. “Tanıyorum.” “Nasıl?” “Altı yıldır seni görüyorum.” Bu cevap içimi tuhaf bir şekilde ürpertti. Meğer pazarda, çeşme başında, köy düğünlerinde defalarca karşılaşmışız. Ben farkında bile değilmişim. Teklifini önce reddettim. Fakat Rasim ısrar etmedi. Sadece, “Düşün. Konağıma hizmetçi değil, eş arıyorum,” dedi. Sonra çekip gitti. Günlerce o cümleyi düşündüm. Yalnızlık insana zamanla alışkanlık gibi geliyor. Ama geceleri evin duvarları sessizleştiğinde insan bazı gerçeklerden kaçamıyor. Ben de yorulmuştum. Tek başına güçlü görünmekten, hastalandığımda kendi çorbamı yapmaktan, kötü bir rüyanın ardından konuşacak kimse bulamamaktan… Bir ay sonra Rasim’in teklifini kabul ettim. Köy ayağa kalktı. “Rasim Ağa neden Neriman’ı seçti?” “Bu yaşta evlilik mi olur?” “Kesin arazisi için aldı.” Arkamdan söylenenleri duyuyordum. Ama önemsemedim. Düğünümüz gösterişsizdi. Konağın avlusunda uzun masalar kuruldu. Davullar çalındı, yemekler dağıtıldı. Rasim gün boyunca yanımdan neredeyse hiç ayrılmadı. Fakat düğünün bitip konağın kapıları kapandığı anda içime açıklayamadığım bir tedirginlik çöktü. Yatak odası konağın üst katındaydı. Geniş bir odaydı. Ahşap tavan, eski bir gardırop, büyük bir yatak… Rasim kapıyı arkasından kapattığında kalbim hızlandı. Aylar sonra bile hatırladığım ilk şey onun bakışlarıdır. Bana uzun uzun baktı. Ben utanarak başımı çevirdim. Rasim yanıma geldi. Elimi tuttu. Parmakları sıcaktı. Fakat beklediğim şey olmadı. Beni kendisine doğru çekmek yerine yatağın kenarındaki sandalyeye oturdu. Sonra, “Neriman, sana bu gece söylemem gereken bir şey var,” dedi. Sesinin değiştiğini hemen fark ettim. “Ne oldu?” “Bu evliliği neden istediğimi sana tam olarak anlatmadım.” Elimi çektim. İçimde bir korku yükseldi. “Ne demek bu?” Rasim birkaç saniye sustu. Sonra gardırobun içinden eski, metal bir kutu çıkardı. Kutuyu yatağın üzerine bıraktı. “Bunu aç.” Kapağı kaldırdım. İçinden sararmış birkaç fotoğraf çıktı. İlk fotoğrafı elime aldığımda nefesim kesildi….
-
- Fotoğraftaki kadın bendim. En azından bana inanılmaz derecede benzeyen biriydi. Aynı gözler. Aynı kaşlar. Aynı gülümseme. Ama fotoğraf en az otuz yıllıktı. “Bu kim?” Rasim’in yüzü karardı. “Ablam.” Şaşkınlıkla ona baktım. “Senin ablan mı?” Başını salladı. “Adı Gülizar’dı.” Sonra fotoğrafın arkasını çevirdi. Tarih yazıyordu. Rasim konuşmaya devam etti. “Gülizar on dokuz yaşındayken bu köyden kaçtı. Babam onu sevmediği biriyle evlendirmek istiyordu. O da gece yarısı ortadan kayboldu. Bir daha haber alamadık.” “Bunun benimle ne ilgisi var?” Rasim gözlerimin içine baktı. “Çünkü seni ilk gördüğüm gün onun kızı olabileceğini düşündüm.” Boğazım düğümlendi. “Ne diyorsun sen?” Annem bana geçmişinden neredeyse hiç bahsetmezdi. Bildiğim kadarıyla başka bir şehirde büyümüştü. Anne ve babasını genç yaşta kaybettiğini söylerdi. Ama annemin adı Gülizar değildi. “Annemin adı Naciye’ydi.” Rasim hemen sordu: “Kimliğindeki adı mı?” Bu soru beni susturdu. Çünkü annemin eski belgelerini hiç görmemiştim. Rasim kutudan ikinci bir şey çıkardı. Bir kolye. Onu gördüğüm anda dizlerimdeki güç çekildi. Çünkü aynı kolyenin bir eşi benim evimdeki sandığın içinde duruyordu. Annem ölmeden birkaç gün önce bana vermişti. “Bunu sakla,” demişti. Nedenini sorduğumda cevap vermemişti. Rasim’in elindeki kolyeyi titreyen parmaklarla aldım. İki parçalı bir madalyondu. Benimkinde yarım ay vardı. Onunkinde yarım güneş. Yan yana geldiğinde tek bir şekil oluşturuyordu. O gece yeni evlendiğim adamın karşısında sabaha kadar oturdum. Aklımda tek bir düşünce vardı. Ya Rasim haklıysa? Ya annem yıllarca gerçek kimliğini benden sakladıysa? Ertesi sabah kendi evime gittim. Sandığı açtım. Kolye oradaydı. Ama altında daha önce hiç fark etmediğim ince bir tahta bölme vardı. Onu kaldırınca küçük bir zarf buldum. Üzerinde benim adım yazıyordu. Neriman’a. Ellerim titreyerek açtım. İçinden tek sayfalık bir mektup çıktı. “Eğer bunu okuyorsan, geçmiş artık seni bulmuş demektir.” Okudukça gözlerim doldu. Annem gerçekten Gülizar’dı. Köyden kaçtıktan sonra adını değiştirmiş, yeni bir hayat kurmuştu. Ama asıl şaşırtıcı olan mektubun sonundaydı. “Rasim seni bulursa ondan korkma. O benim kardeşimdir. Yıllar boyunca seni uzaktan korumasını ondan ben istedim.” Olduğum yere çöktüm. Rasim benim dayımdı. Ve biz evlenmiştik. Mektubu elimden düşürdüm. Hemen konağa koştum. Rasim avluda beni bekliyordu. Mektubu uzattığımda yüzündeki ifadeyi hiç unutmayacağım. Okudukça beti benzi attı. Sonra sessizce sandalyeye oturdu. “Bilmiyordum,” dedi. İlk kez o güçlü adamın gözlerinde gerçek korku gördüm. O gün evliliğimizin resmi işlemlerini durdurmak için kasabaya gittik. Düğün yapılmıştı ama resmi nikâh işlemleri henüz tamamlanmamıştı. Hayat bazen insanı korkunç bir uçurumun kenarına kadar getirip son anda geri çekiyordu. Ama hikâyemiz orada bitmedi. Çünkü annemin mektubunda başka bir gerçek daha vardı. Rasim yıllarca benim dayım olduğunu bilmeden beni korumuştu. Pazara giderken uzaktan takip etmiş. Kocam öldüğünde borçlarım yüzünden evime haciz gelmek üzereyken borcun bir kısmını isimsiz olarak o ödemiş. Bahçemdeki su kuyusu çöktüğünde ustaların parasını gizlice o vermiş. Ben yıllarca bütün bunların şans olduğunu sanmıştım. Rasim ise karşıma çıkıp gerçeği anlatmaya cesaret edememişti. Ta ki bana karşı hislerinin değiştiğini fark edene kadar. O gün konağın merdivenlerinde otururken ikimiz de uzun süre konuşmadık. Sonunda Rasim başını eğdi. “Ben seni hayatımda tutmak istedim,” dedi. “Ama yanlış bir şekilde.” Elimi omzuna koydum. “Belki de hayatında olmam gerekiyordu. Sadece eşin olarak değil.” Aylar geçti. Köyde dedikodular bitmedi. Ama ben artık önemsemiyordum. Konağın yanındaki eski müştemilatı küçük bir üretim atölyesine çevirdik. Köyün yalnız yaşayan kadınları orada reçel, tarhana, erişte yapmaya başladı. Rasim ürünlerin şehre satılması için bağlantılar kurdu. Ben de yıllar sonra ilk kez büyük bir ailenin parçası gibi hissettim. Rasim’e hiçbir zaman kocam olarak bakmadım. O da bana bir daha o gözle bakmadı. Ama zamanla aramızda bundan daha sağlam bir bağ oluştu. Bir akşam avluda çay içerken bana, “Gülizar seni bana yıllar sonra geri getirdi,” dedi. Gökyüzüne baktım. Annemin yıllarca sakladığı sırrın beni nasıl bir yoldan geçirdiğini düşündüm. Kırk üç yaşında yeniden evlenerek yeni bir hayata başlayacağımı sanmıştım. Oysa o konakta beni bekleyen şey aşk değil, kaybettiğimi bile bilmediğim ailemdi. Bazen insan hayatının ikinci baharını bir eşte bulacağını sanıyor. Benim ikinci baharım ise, yıllarca eksikliğini bile fark etmediğim bir geçmişi yeniden kazanmak oldu.