“O kel kadın misafirlerimiz varken sakın ortalıkta görünmesin!”

Daha bahçe kapısından içeri adımımı atmadan kardeşim Görkem’in avazı çıktığı kadar bağırdığını duydum. Bahçeye baktığımda gözlerime inanamadım. Eşim Defne, dizlerinin üzerinde, çıplak elleriyle kırık bir tabağın parçalarını topluyordu. Saçları tamamen kazınmıştı, avurtları çökmüştü. Yanında kirli bir su kovası duruyordu.

Evin salonundan annem Selma’nın sesi yükseldi: “Parçaları düzgün topla Defne! Birinin ayağı kesilirse yemeğinden keserim!”

Elimde valizimle bahçe çitinin arkasında donakaldım. Kazakistan’daki demir-çelik fabrikasındaki bir duraklama nedeniyle birkaç haftalık beklenmedik bir izin almıştım. Kimseye haber vermeden, karıma sürpriz yapmak için ilk uçakla eve dönmüştüm.

Tam dört yıl boyunca gurbette günde 12 saat çalıştım. Yandaki fabrikadan gelen yanık metal kokuları arasında, dudaklarımı çatlatan soğuklarda ter döktüm. Her ay annem Selma’nın hesabına binlerce dolar gönderdim. Toplamda yüz bin dolardan fazla para yollamıştım. Amacım evin inşaatını bitirmek, geleceğimizi kurmak ve ben yokken Defne’ye iyi bakılmasını sağlamaktı.