Elimdeki kâğıdın üzerinde bir hastanenin adı, Fikret’in kimlik bilgileri ve ölüm tarihi yazıyordu.

Altı ay önce.

Altı ay önce ölmüştü.

Kâğıdı yeniden okudum. Harfler birbirine karışıyordu. Ölüm belgesinin altında kalp yetmezliğine bağlı gelişen komplikasyonlardan söz ediliyordu.

“Fikret öldü mü?” diye fısıldadım.

İhsan başını salladı.

“Evet, Şükran. Çok üzgünüm.”

“Altı aydır biliyordun da bana söylemedin mi?”

İhsan gözlerini kaçırdı.

“Fikret bana bunu söylememem için yalvardı. Ama şimdi anlıyorum ki senin adına böyle bir karar vermemeliydim.”

İçimdeki acıya öfke karıştı.

“Nasıl yapabildiniz bunu? Ben onun için yıllarca ağladım. Hastane koridorlarında beni neden bıraktığını düşündüm. O sırada ölmüş olduğunu bile bilmiyordum!”

İhsan hiçbir mazeret üretmedi.

“Haklısın,” dedi. “Sana gerçeği söylemeliydim.”

Kutuyu kendime doğru çektim. Ölüm belgesinin altında başka evraklar, birkaç fotoğraf ve kalın bir zarf vardı.

Zarfın üzerine Fikret’in el yazısıyla adım yazılmıştı.

“Şükran’ıma.”

O kelimeyi otuz beş yıl boyunca sayısız kez duymuştum. Ama son bir yıldır özlemekten çok nefret ettiğimi sandığım adamın el yazısıyla yeniden görmek içimi parçaladı.

Zarfı açtım.