Saatler içinde eski istihbarat ve soruşturma arkadaşlarımla bir tamirhanede buluştuk. Rıza’nın yaptığı yolsuzlukları, sahte şirketlerini ve şantaj ağını çıkardık. En önemlisi, olayın yaşandığı benzinliğin güvenlik kamerasının bulut yedeğine ulaştık. Videoda Rıza’nın silahsız ve elleri havada olan oğlumu yere itip soğukkanlılıkla dizlerinden vurduğu açıkça görünüyordu.

Tam bu delillerle Rıza’yı bitirmeye hazırlanırken eşim aradı. İki polis memuru hastaneye gelmiş, Ege’nin polis müdürüne saldırdığına dair sahte bir ifade belgesi imzalatmak istiyordu. Bu emri veren kişi ise 17 yıldır makamının çöplerini döktüğüm Başsavcı Vedat’tı!O an anladım ki karşımızdaki tek bir kirli polis değil, adliyenin tepesine kadar uzanan kokuşmuş bir sistemdi. Yıllardır çöplerini topladığım Başsavcı Vedat, Emniyet Müdürü Rıza’nın koruyucu meleğiydi.

Ancak unuttukları bir şey vardı. Ben sadece bir temizlikçi değildim.

Eski devlet bağlantılarımı ve avukat dostumuz Rüya’yı devreye soktum. Hazırladığımız dosya ve güvenlik kamerası görüntüleri, yerel makamlar tamamen baypas edilerek doğrudan Ankara’daki İçişleri Bakanlığı Mülkiye Müfettişliği ve Emniyet Genel Müdürlüğü Suçla Mücadele Daire Başkanlığı’na iletildi.

Ertesi sabah saat 10:00’da emniyet binasının ve adliyenin önüne siyah camlı özel harekat ve müfettiş araçları yanaştı. 17 yıldır paspas bastığım adliye koridorlarında bu kez müfettişler esip gürlüyordu. Başsavcı Vedat odasında gözaltına alınırken, Emniyet Müdürü Rıza kendi makamında bileklerine kelepçe vurularak dışarı çıkarıldı.

Televizyonlar olayı son dakika olarak geçtiğinde, Rıza kalabalığın arasından götürülürken caddenin karşısında duran bana baktı. Üzerimde yine o gri temizlikçi tulumu vardı. Yıllardır yanından geçerken yüzüme bile bakmadığı adamın aslında kim olduğunu o an anladı.

Hastanede olayı haberlerden izleyen oğlum Ege bana şaşkınlıkla baktı: “Baba… Sen aslında kimsin?”

Oğlumun yanına oturdum. O doğmadan önce devletin en üst düzey gizli operasyon birimlerinde amir olarak çalıştığımı, ancak o doğduğunda temiz ve tehlikesiz bir yaşam seçmek için istifa edip bu mütevazı hayatı seçtiğimi anlattım. Ege ilk kez gülümsedi.

Ameliyatların ardından Dr. Mustafa müjdeli haberi verdi: “Ege yeniden yürüyecek, ancak uzun bir fizik tedavi gerekecek.”

Altı ay sonra Ege, koltuk değneklerini bırakıp ilk bağımsız adımlarını attı. Birlikte gözyaşlarına boğulduk.

O gece adliyeye geri döndüm. Kovulan savcıların yerine yenileri gelmiş, adalet yeniden tecelli etmişti. Kovamı sabunlu suyla doldurdum, paspasımı elime aldım. Genç bir çalışan bana bakıp, “Tahsin Bey, bu bağlantılarla çok daha yüksek makamlarda olabilirdiniz, neden buradasınız?” diye sordu.

Gülümsedim. Gerçek gücün makamlarda veya silahlarda değil; huzurlu bir evde, ailesiyle yenen bir akşam yemeğinde ve “Baba” unvanında olduğunu biliyordum. Paspasımı mermere sürerken hayatımın en güzel işini yaptığımı bir kez daha hissettim.