On yedi yıl boyunca Ankara Adliyesi’nin mermer koridorlarını paspasladım. Her akşam yanımdan geçen hâkimler, savcılar ve avukatlar için ben sadece Tahsin Yılmaz’dım. Solmuş gri tulumu, eski iş ayakkabıları ve temizlik arabasıyla köşeye çekilen, göz teması kurmayan 52 yaşında bir temizlikçi. İnsanların fark etmediği, ses çıkarmayan o adam olmak tam da istediğim şeydi. Ta ki o gece her şey değişene kadar.

4 Nolu Duruşma Salonu’nun önünde vizek sıkarken telefonum çaldı. Arayan eşim Gönül’dü. Çalışırken asla aramazdı. Açtığımda nefes almakta zorlanıyordu. 17 yaşındaki oğlumuz Ege, basketbol antrenmanından sonra eve dönmemişti. Gönül ağlayarak konuştu: “Ege hastanede… Onu vurmuşlar.”

Hastanenin acil servisine nasıl gittiğimi hatırlamıyorum. Oğlum yatakta yatıyordu, iki dizi de kalın sargılar içindeydi. Doktor kapıdan çıktığında göz göze geldik. Bu, eski hayatımdan biriyken beni tanıyan birinin bakışıydı. Dr. Mustafa… Yıllar önce orduda görev yaparken birlikte çalıştığımız bir tabip yüzbaşıydı. Şimdi travma cerrahıydı. Mustafa acı gerçeği söyledi: “İki dizinden vurulmuş. Tekrar yürüyüp yürüyemeyeceğini zaman gösterecek. Onu vuran kişi Emniyet Müdürü Rıza Korkmaz.”

Rıza’yı herkes bilirdi. Şehirde kendi krallığını kurmuş, iş insanlarını haraca bağlamış, şikâyetleri sümen altı eden güçlü ve karanlık bir adamdı. Oğlumun yanına girdiğimde Ege ağlayarak anlattı: Benzinciden çıkarken Rıza onu durdurmuş, sebepsizce telefonunu istemişti. Ege itiraz edince onu yere savurmuş ve iki dizine birden ateş etmişti. Ardından da gülerek “Şimdi otoriteye saygıyı öğrenirsin” demişti.

Oğlumun gözlerindeki korku kalbimi parçaladı. Hastane otoparkına çıktım ve 17 yıldır aramadığım bir numarayı aradım. Eski ekip arkadaşım Davut’a ulaştım. “Eski ekibi topla, oğluma zarar verdiler,” dedim.