10 saat sürecek uçuşumuzda, 22 yaşında, oldukça açık giyimli genç bir kız babamın yanındaki koltuğa oturdu.

DOLAR

Alış: 47.31

Satış: 47.50

EURO

Alış: 54.44

Satış: 54.66

GBP

Alış: 63.50

Satış: 63.97

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 1.08.2026

10 saat sürecek uçuşumuzda, 22 yaşında, oldukça açık giyimli genç bir kız babamın yanındaki koltuğa oturdu.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Babam emniyet kemeri ışığı yanmasına rağmen ayağa kalkınca önce kabin görevlisi ona doğru yürüdü. “Efendim, lütfen yerinize oturun,” dedi nazik ama kararlı bir sesle. Babam başını salladı. “Sadece oturduğum yeri değiştirmem gerekiyor.” Görevli önce şaşırdı, sonra anneme baktı. Annemin gözleri dolmuş, dudakları titriyordu. Yanındaki genç kız ise sanki hiçbir şey olmamış gibi telefonunda bir şeylerle ilgileniyordu. Babam görevliye sessizce bir şey söyledi. Birkaç dakika sonra görevli arka tarafa geldi ve bana yaklaştı. “Beyefendi, eşinizle birlikte ön taraftaki boş koltuklardan birine geçebilir misiniz? Babanız yerinizi almak istiyor.” Ben ne olduğunu anlayamadan eşimle birlikte eşyalarımızı topladık. Babam bizim koltuğumuza geçti, annem de onun yanına oturdu. Genç kız ise artık tek başına kalmıştı. Babam annemin elini tuttu. Öyle sıkı tuttu ki annemin parmakları titremeyi bıraktı. Annem şaşkınlıkla ona baktı. “Ne yapıyorsun?” diye fısıldadı. Babam gülümsedi. “En başından beri yapmam gereken şeyi.” Sonra annemin yüzünü iki eliyle tuttu. “Biraz önce ne söylediğini duydum.” Annem gözlerini kaçırdı. “Boş ver.” “Hayır, boş veremem.” Babam derin bir nefes aldı. “Sen gerçekten benim o kıza baktığımı mı sandın?” Annem cevap vermedi. Sessizlik cevabın kendisiydi. Babam hafifçe güldü. “Otuz iki yıldır aynı kadına âşığım. Beni hâlâ tanıyamadın mı?” Annemin gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. “Ama ben artık eskisi gibi değilim.” Babam hiç düşünmeden cevap verdi. “Çok şükür değilsin.” Annem şaşkınlıkla ona baktı. “Ne demek istiyorsun?” “Yirmi iki yaşındaki seni tanıyordum. Güzel bir kızdın. Ama bugün karşımda oturan kadın hayatımı birlikte kurduğum insan.” Babam annemin elini öptü. “Bu eller iki çocuk büyüttü.” Sonra gözlerinin kenarındaki çizgilere dokundu. “Bunlar birlikte güldüğümüz yılların izi.” Saçlarını okşadı. “Beyazlayan her tel, birlikte atlattığımız bir zorluğun hatırası.” Annem artık hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. “Ben aynaya baktığımda yaşlandığımı görüyorum.” Babam ise hiç tereddüt etmeden cevap verdi. “Ben aynaya baktığımda, kırk yıl önce sevdiğim kızın daha güçlü hâlini görüyorum.” Bu konuşmayı istemeden ben de duyuyordum. Eşim sessizce elimi sıktı. “İşte gerçek sevgi bu,” dedi. Tam o sırada beklemediğimiz bir şey oldu. Yan tarafta tek başına kalan genç kız ayağa kalktı

: Elinde küçük bir not vardı. Babamın omzuna hafifçe dokundu. “Affedersiniz.” Babam döndü. Genç kız mahcup bir ifadeyle konuşmaya başladı. “Sizi rahatsız ettiysem gerçekten özür dilerim.” Babam ve annem şaşkınlıkla ona baktılar. “Ben… açıkçası eşinizin bu kadar rahatsız olduğunu fark etmemiştim.” Bir an durdu. “Size dokunduğumu da dürüst olmak gerekirse hiç düşünmedim. Uçakta yer çok dar olduğu için sürekli çarpıyordum.” Annem sessizce dinliyordu. Genç kız gözlerini yere indirdi. “Annemi iki yıl önce kaybettim.” Bu cümle hepimizi susturdu. “Babam şimdi yalnız yaşıyor. Onları birlikte gördüğümde çok hoşuma gitmişti. Sürekli birbirinize baktığınızı fark ettim.” Gülümsedi. “Ben sizin ne kadar mutlu bir çift olduğunuzu düşündüm. Meğer bambaşka şeyler yaşanıyormuş.” Annemin yüzü kızardı. Genç kız çantasından küçük bir çikolata çıkardı. “Bu saçma gelebilir ama annem üzgün olduğumda bana hep çikolata verirdi.” Çikolatayı anneme uzattı. “Belki biraz olsun iyi hissettirir.” Annem gözyaşlarını silerek çikolatayı aldı. “Teşekkür ederim.” Genç kız yerine döndü. Babam anneme baktı. “Gördün mü?” Annem başını eğdi. “Ben aslında kendi korkularımla savaşıyormuşum.” Babam gülümsedi. “Evet.” “Ve sen bütün bu süre boyunca yalnızca benim yanımdaydın.” Babam cevap vermedi. Sadece annemin omzuna başını yasladı. Uçağın geri kalan sekiz saati boyunca ikisi neredeyse hiç konuşmadılar. Buna rağmen elleri bir an bile birbirinden ayrılmadı. Yunanistan’a indiğimizde babam valizleri almak yerine ilk iş annemin elini tuttu. Terminalden çıkarken etraftaki insanlar denizi, güneşi ve tatili konuşuyordu. Ben ise arkalarından yürürken başka bir şey düşünüyordum. Gençlik, güzellik ve kusursuz bir görünüş zamanla mutlaka değişiyordu. Ama insanın sevdiği kişiye yıllar sonra bile aynı hayranlıkla bakabilmesi, hiçbir zaman yaşlanmıyordu. O gün annem belki aynada hâlâ kırışıklıklarını görmeye devam edecekti. Ama artık biliyordu ki babam, onun yüzündeki yılları değil; birlikte yaşadıkları ömrü görüyordu. Ve bazen bir evliliği ayakta tutan şey, büyük sürprizler ya da pahalı hediyeler değil; kalabalık bir uçağın içinde, herkesin önünde “Ben seni seçiyorum.” diyebilecek kadar cesur olmaktı.

Haberin Devamı

10 saat sürecek uçuşumuzda, 22 yaşında, oldukça açık giyimli genç bir kız babamın yanındaki koltuğa oturdu.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Şanlıurfa’da henüz