Elinde küçük bir not vardı.

Babamın omzuna hafifçe dokundu.

“Affedersiniz.”

Babam döndü.

Genç kız mahcup bir ifadeyle konuşmaya başladı.

“Sizi rahatsız ettiysem gerçekten özür dilerim.”

Babam ve annem şaşkınlıkla ona baktılar.

“Ben… açıkçası eşinizin bu kadar rahatsız olduğunu fark etmemiştim.”

Bir an durdu.

“Size dokunduğumu da dürüst olmak gerekirse hiç düşünmedim. Uçakta yer çok dar olduğu için sürekli çarpıyordum.”

Annem sessizce dinliyordu.

Genç kız gözlerini yere indirdi.

“Annemi iki yıl önce kaybettim.”

Bu cümle hepimizi susturdu.

“Babam şimdi yalnız yaşıyor. Onları birlikte gördüğümde çok hoşuma gitmişti. Sürekli birbirinize baktığınızı fark ettim.”

Gülümsedi.

“Ben sizin ne kadar mutlu bir çift olduğunuzu düşündüm. Meğer bambaşka şeyler yaşanıyormuş.”

Annemin yüzü kızardı.

Genç kız çantasından küçük bir çikolata çıkardı.

“Bu saçma gelebilir ama annem üzgün olduğumda bana hep çikolata verirdi.”

Çikolatayı anneme uzattı.

“Belki biraz olsun iyi hissettirir.”

Annem gözyaşlarını silerek çikolatayı aldı.

“Teşekkür ederim.”

Genç kız yerine döndü.

Babam anneme baktı.

“Gördün mü?”

Annem başını eğdi.

“Ben aslında kendi korkularımla savaşıyormuşum.”

Babam gülümsedi.

“Evet.”

“Ve sen bütün bu süre boyunca yalnızca benim yanımdaydın.”

Babam cevap vermedi.

Sadece annemin omzuna başını yasladı.

Uçağın geri kalan sekiz saati boyunca ikisi neredeyse hiç konuşmadılar.

Buna rağmen elleri bir an bile birbirinden ayrılmadı.

Yunanistan’a indiğimizde babam valizleri almak yerine ilk iş annemin elini tuttu.

Terminalden çıkarken etraftaki insanlar denizi, güneşi ve tatili konuşuyordu.

Ben ise arkalarından yürürken başka bir şey düşünüyordum.

Gençlik, güzellik ve kusursuz bir görünüş zamanla mutlaka değişiyordu.

Ama insanın sevdiği kişiye yıllar sonra bile aynı hayranlıkla bakabilmesi, hiçbir zaman yaşlanmıyordu.

O gün annem belki aynada hâlâ kırışıklıklarını görmeye devam edecekti.

Ama artık biliyordu ki babam, onun yüzündeki yılları değil; birlikte yaşadıkları ömrü görüyordu.

Ve bazen bir evliliği ayakta tutan şey, büyük sürprizler ya da pahalı hediyeler değil; kalabalık bir uçağın içinde, herkesin önünde “Ben seni seçiyorum.” diyebilecek kadar cesur olmaktı.