Tel örgüye takılmış kartalı serbest bıraktı. Şafak vakti, 7 kartal çiftliğini kapladı

DOLAR

Alış: 46.87

Satış: 47.06

EURO

Alış: 53.56

Satış: 53.77

GBP

Alış: 62.67

Satış: 63.13

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 17.06.2026

Tel örgüye takılmış kartalı serbest bıraktı. Şafak vakti, 7 kartal çiftliğini kapladı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Bölüm 1 Yedi altın kartal, İsmail Yıldırım’ın Gökçeova’daki çiftliğinin gökyüzünü kaplamıştı; tam o sırada amcası sayılan kişi, su kaynağını besleyen Sazlıdere Ormanı’nı kesmek için yanında beş orman işçisiyle gelmişti. Gökçeova Köyü halkı, taş duvarın arkasında sessizce durmuş, yaklaşmaya cesaret edememişti. Kimse, köyün eski muhtarı ve aynı zamanda köy meclisinde güçlü bir etkisi olan Serkan Demir’e karşı gelmek istemiyordu. Serkan, köyde ilişkileri çıkar karşılığında kuran, sözü pazarlık malı gibi kullanan bir adamdı. İsmail kapının önünde tek başına duruyordu. Omzu bezle sarılıydı. 59 yaşındaydı; elleri yılların emeğinden çatlamış, gözleri çok kayıp görmüş birinin yorgunluğunu taşıyordu. Çiftlik büyük değildi ama ona eşi Zehra’nın bıraktığı tek mirastı: solmuş bir fotoğraf ve 22 yıl önce kendi elleriyle ördüğü kahverengi bir yün şal. Serkan’ın beyaz kamyoneti tozu dumana katarak yaklaşıyordu. Arkasında kırmızı bir araç vardı; içinde motorlu testereler, halatlar ve benzin bidonları. Ama motorlar durmadan önce, gökyüzünden bir gölge geçti. Sonra bir tane daha. Ardından beş tane daha. Yedi altın kartal, Sazlıdere Ormanı’nın üzerinde dönmeye başladı; yaşlı çamların ve köyün su kaynağını besleyen o kutsal sayılan alanın üstünde… En büyük kartal diğerlerinden daha alçaktan uçuyordu. Sağ kanadında beyaz bir tüy vardı; bir yara izi gibi parlıyordu. İsmail onu tanıdı. Bir gün önce, dere yamacından inerken çalılıklar arasında sert bir kanat çırpışı duymuştu. Ne akbaba ne de başka bir kuştu bu. Yaşamak için çırpınan ağır bir şeydi. Yamaçtan aşağıda, dikenli telin içine sıkışmış bir dişi altın kartal vardı. Tel, sağ kanadını —o beyaz tüyün olduğu yeri— kesiyordu. Bir gözü yaralıydı ama diğer kehribar rengi gözünde inatçı bir gurur vardı. Daha önce oradan geçenler olmuştu. İsmail yerdeki izleri, ezilmiş sigara izmaritlerini ve boş içki kutularını görmüştü. İzlerin arasında Serkan’ın yeğeni Emre’nin bot izlerini de tanımıştı. Ve en çok da, acıyı görmezden gelip gülen insanların izini… İsmail çantasını yere bıraktı. —Sakin ol… Sana zarar vermeyeceğim. Kartal anlamadı ama İsmail başını Zehra’nın yün şalıyla örttüğünde biraz duruldu. Eski bir penseyle telin her kıvrımını yavaşça kesti. Son tel koparken kartal acıyla silkindi ve pençesi İsmail’in omzunu çizdi. İsmail dişlerini sıktı ama bırakmadı. —Az kaldı… dayan biraz. Son tel de koptuğunda kartal kanadını açtı. Önce yavaş, sonra güçlü… sonra özgürce. İsmail üzerindeki şalı kaldırdı. Kartal ona uzun uzun baktı; sanki dağın, ormanın ve suyun hafızası onu tanıyordu. Sonra uçtu. O gece İsmail uyuyamadı. Yaradan değil, garip bir sessizlikten dolayı. Köpekler havlamadı. Tilkiler bile dere yatağından çekilmiş gibiydi. Dağ kuşları susmuştu. Şafak sökerken köyün yaşlılarından Dursun Hoca geldi; yüzü solgundu. —İsmail… Serkan bugün ormana girecek. —O ormana kimse dokunamaz. —Mecliste karar çıkmış. —Meclis suyu satmış. Dursun Hoca gözlerini kaçırdı. —Serkan diyor ki, güneş tepenin arkasına geçene kadar burayı boşalt. Direnirsen kimse acımaz. Yaşlı adam gidince İsmail duvarda asılı Zehra’nın fotoğrafına baktı. O ormanı sevmişti; çünkü orada tanışmışlardı, oradan su taşıyıp ev kurmuşlardı, ve hiç doğmayan çocuklarını o toprakta hatırlamışlardı. İsmail kapıya çıktı. Ne bıçak aldı, ne tüfek… yanında kimse de yoktu. Yukarıda, kayalığın en yüksek yerinde, kehribar bir göz onu izliyordu. Ve o ilk gölgenin arkasında, altı gölge daha yavaşça aşağı inmeye başladı. Bölüm 2 Serkan Demir, beyaz kamyonetten yeni şapkası, ütülü gömleği ve işi çoktan bitirmiş bir adamın rahat gülümsemesiyle indi. —Akraba —dedi kollarını açarak—. Tiyatroyu bırak. Bu iş zaten kararlaştırıldı. İsmail Yıldırım kapıdan ayrılmadı. —Zehra sana o ormanı satman için bırakmadı. Serkan’ın gülümsemesi sertleşti. —Zehra önce benim kardeşimdi, sonra senin eşin. —Ve yaşasaydı, bunun için yüzüne tükürürdü. Taş duvarın arkasındaki köylüler fısıldaşıyordu. Kimse öne çıkmadı. Petra Nine dua eder gibi kendini işaret etti. Cemal Ağa şapkasını çıkardı ama konuşmadı. Herkes Serkan’ın meclis sonrası para dağıttığını biliyordu. Herkes izin kâğıdının yalan koktuğunu hissediyordu. Ama yoksul köylerde korku da imza atardı. Zehra’nın yeğeni Emre, orman işçilerinin arasındaydı. 24 yaşındaydı, bakışları yorgun ve içe gömülmüş. Dün tel örgüye takılan kartalı görenlerden biriydi. İsmail ona baktı. —Sen de o patikadan geçmiştin. Emre çenesini sıktı. —Benim işim değildi. —Can çekişen bir hayvan herkesin işidir. Serkan kuru bir kahkaha attı. —Yeter artık vaaz. Biz iş konuşuyoruz, kuş değil.

: İşçilerden biri motorlu testereyi çalıştırdı. Gürültü sessizliği bıçak gibi böldü. İnekler ahırın köşesine çekildi. İsmail omzundaki sargının yandığını hissetti ama toprağa daha sağlam bastı. —Bu ormana girmek için benim üstümden geçeceksiniz. Serkan bir adım yaklaştı, neredeyse yüz yüze. —Sen hep küçük adamdın İsmail. Kız kardeşim parası olan biriyle evlenebilirdi ama inatçı bir köylüyü seçti. Ve bak nasıl bitti: kerpiç bir evde öldü, çocuksuz, arkasında kimse yok. Bu söz bir tokat gibi indi. Emre başını kaldırdı, huzursuzdu. —Baba, gidelim artık. Serkan öfkeyle döndü. —Sus! Motorlu testere tekrar kükredi. Tam o anda gökyüzü değişti. Yedi altın kartal kapı üzerinde daire çizerek alçaldı. Beyaz kanatlı dişi grupdan ayrıldı. Pençelerinde bir şey taşıyordu. Ne avdı, ne taş. Yeni kesilmiş bir çam dalıydı; kalın, taze ve ucuna bağlanmış turuncu bir şerit vardı. Testere sustu. —Jefe… o kartal üzerinde bir orman işaret taşıyor —dedi işçilerden biri. Serkan’ın yüzü soldu. Kartal kanatlarını kapatıp dalışa geçti. Herkesin üzerinden öyle bir rüzgârla geçti ki şapkalar uçtu, toz kalktı, sesler boğazlarda kaldı. Yerden yirmi metre kala pençelerini bıraktı. Çam dalı beyaz kamyonetin üstüne çarptı. Camın üzerinde yeşil iğneler dağıldı. Turuncu şerit yan aynada sallandı. Ama asıl sessizliği getiren bu değildi. Dalın ucuna bağlı plastik bir etiket vardı. Reçineye bulanmıştı. Üzerinde siyah bir kalemle yazılmış tarih duruyordu. “Zehra Yıldırım Parseli. Onaylı. 14 Mart.” İsmail’in göğsü boşaldı. Zehra 8 Şubat’ta ölmüştü. Emre titreyerek babasına baktı; sanki ilk kez gerçekten karanlığa bakıyormuş gibi. Bölüm 3 Birkaç saniye boyunca kimse konuşmadı. Çam dalına bağlı etiket, gökten düşmüş bir kanıt gibi sallanıyordu. Petra Nine ilk cesareti gösterdi, taş duvarı aşıp ağır adımlarla yaklaştı ve tarihi yüksek sesle okudu. —14 Mart. Cemal Ağa sonra yaklaştı. —Ama Zehra çoktan toprağa verilmişti. Serkan Demir etiketi daldan koparıp yumruğuna sıkıştırdı. —Bu hiçbir şey kanıtlamaz. İsmail Yıldırım ona doğru bir adım attı. —Zehra’nın adını kullandığını kanıtlar. —O toprak ailemin toprağıydı. —O toprak, Zehra’nın koruduğu topraktı. Bunu biliyorsun. Emre yüzünü ellerinin arasına aldı. Nefesi parçalanmaya başladı. Gökyüzünde yedi altın kartal hâlâ dönüyordu; bir hayvan gibi değil, bir tanık gibi. Serkan onu fark etti. —Ağzını açma. Ama Emre artık susamadı. —Babam… Zehra halamın imzasını kopyalamamı istedi. Köylüler arasında uğultu yayıldı. Serkan onu omzundan itti. —Sus dedim! Emre geri çekildi, utanç ve öfkeyle ağlıyordu. —Kesim başlamadan önce çamları işaretledik. O yüzden dalda şerit vardı. Dikenli teli de biz dere yatağına attık. İsmail’in omzu içten içe yeniden sızladı. —Kartalı siz mi yakaladınız? —Bilerek olmadı… eski çiti kestik, hayvanlar dağılsın diye. Sonra kartal takıldı. Toño “bırakalım” dedi. Ben… bir şey yapmadım. Beyaz kanatlı dişi kartal daha alçaldı. Saldırmadı. Sadece üstlerinden geçti; devasa, sessiz ve ağır bir gölge gibi. Emre yere çöktü. Serkan kamyona binmeye çalıştı. —Bu iş mecliste çözülür! Dursun Hoca bastonuyla yolunu kesti. —Hayır. Bu iş Jandarma’ya ve devletin ilgili kurumuna gider. İşçiler motorlu testerelerden uzaklaştı. Biri kaskını yere bıraktı. Diğeri eldivenlerini çıkardı. —Bize “yasal” demişlerdi —dedi en genç olan. Petra Nine sert konuştu. —Artık değil. Bir tek çam keserseniz, bütün köy bunun su hırsızlığı olduğunu bilir. İlk kez köy halkı birlikte hareket etti. Kusursuz cesaretle değil; saklanacak yer kalmadığında ortaya çıkan o utançla. Serkan etrafına baktı. Eskiden başını eğen insanlar artık ona bakıyordu. Oğlu kapının yanında ağlıyordu. İşçiler makinelere dokunmak istemiyordu. Ve gökyüzünde yedi kartal hâlâ Sazlıdere Ormanı’nın üzerinde dönüyordu. —Delirmişsiniz —diye tükürdü Serkan—. Bir hayvan için hepiniz aklınızı yitirmişsiniz. İsmail yerden yırtılmış etiketi aldı. —İmza sahtekârlığını bir hayvan yapmadı. Serkan vurmak ister gibi elini kaldırdı. Ama yetişemedi. Beyaz kanatlı dişi kartal yeniden alçaldı; öyle yakından geçti ki Serkan’ın şapkası uçup yere düştü. Adam dondu kaldı. Ne kan vardı. Ne saldırı. Sadece net bir uyarı. Serkan şapkasını almadan kamyona bindi. —Gidelim. Kimse hemen onu takip etmedi. —Gidelim dedim! İşçiler yavaşça bindi ama makineleri yol kenarına bıraktı. Emre binmedi. İsmail’in karşısında durdu. —Amca… özür dilerim. İsmail uzun süre baktı. Önünde korkak bir çocuk vardı; ama aynı zamanda Zehra’nın bir zamanlar kucağında taşıdığı, bayramlarda gülen o çocuk da oradaydı. —Özür sözle olmaz —dedi İsmail—. Emekle olur. Emre başını eğdi. Günler sonra izin iptal edildi. Zehra’nın sahte imzası soruşturmaya dönüştü. Serkan görevini kaybetti ve yargı süreci başladı. Ama onu en çok yıkan şey bu olmadı; en ağır olanı, köy meydanında kimsenin artık onunla konuşmamasıydı. Emre, Emre birkaç gençle birlikte dere yatağına döndü. Tel, şişe, çöp ve eski çit parçalarını topladılar. Sazlıdere Ormanı’nın etrafına uyarı tabelaları yerleştirdiler. Dursun Hoca nöbet listeleri hazırladı. Petra Nine sabah erken saatlerde çamları korumaya çıkanlara çay ve ekmek götürdü. İsmail çok konuşmadı. O zaten söz adamı değildi. Sadece her akşam kapıya gidip kayalığa baktı. Beyaz kanatlı dişi kartal üçüncü gün geri geldi. Depo çatısına kondu; büyük, sessiz ve güneşin altında beyaz tüyü parlayan bir varlık gibi. İsmail buzağıyı kontrol ederken gölgeyi hissetti. Başını kaldırdı. —Günaydın kızım… Kartal göz kırptı. Sonra ağır bir daire çizerek ahırın üzerinde süzüldü. İnekler ürkmedi. Buzağı süt aramaya devam etti. Rüzgâr çam, toprak ve adı konamayan bir hafiflik taşıyordu. O günden sonra her şafak, beyaz kanatlı dişi kartal çiftliğe geldi. Bazen tek başına, bazen diğer altısıyla birlikte. Ormanın üzerinde dönerek hiçbir şeyin unutulmadığını hatırlatır gibi… Su kaynağı akmaya devam etti. Çamlar ayakta kaldı. Ve İsmail Yıldırım’ın çiftliği artık görmezden gelinen bir dulun yeri olmaktan çıktı. Yağmurların geldiği bir gün Emre, dere yatağından çıkardığı eski tellerle geri döndü. —Son parçayı da temizledik —dedi. İsmail başını salladı. —Hayvanlara su ver. Emre sessizce itaat etti. Yukarıda beyaz kanatlı dişi kartal ikisinin üzerinde daire çizdi; bazı borçların bir anda değil, gün gün ödendiğini kabul eder gibi. Gün batarken İsmail kapıda oturdu. Zehra’nın yırtık şalını omzuna aldı. Yırtıklar hâlâ o ilk günkü yerindeydi. Hiç dikilmemişti. Çünkü bazı yaralar saklanmazdı. Gökyüzü kızardığında Sazlıdere Ormanı’nın üstünde yedi gölge belirdi. İsmail şapkasını çıkardı. Beyaz kanatlı dişi kartal hafifçe alçaldı, başını ona çevirdi ve sonra yoluna devam etti. Daha fazlasına gerek yoktu. Orman zaten konuşmuştu.

Haberin Devamı

Tel örgüye takılmış kartalı serbest bıraktı. Şafak vakti, 7 kartal çiftliğini kapladı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Altın fiyatları