Otopsi başlamak üzereyken, masadaki kadın bileğimi tuttu ve kimseye haber vermememi fısıldadı. O sırada kayınpederi, cenazenin yakılma işleminin hızlandırılmasını ısrarla istiyordu. Onun şu sözünü hatırladım: “Yarın her şey çözülecek.

DOLAR

Alış: 49.32

Satış: 49.52

EURO

Alış: 55.47

Satış: 55.70

GBP

Alış: 65.61

Satış: 66.10

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 7.10.2026

Otopsi başlamak üzereyken, masadaki kadın bileğimi tuttu ve kimseye haber vermememi fısıldadı. O sırada kayınpederi, cenazenin yakılma işleminin hızlandırılmasını ısrarla istiyordu. Onun şu sözünü hatırladım: “Yarın her şey çözülecek.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: BÖLÜM 1 Az önce hayatını kaybettiği ilan edilen kadın, neşter tenine değmek üzereyken gözlerini açtı ve çaresiz bir güçle adli tıp uzmanının parmaklarına yapıştı. —Kimseye haber vermeyin —diye fısıldadı. —Beni zehirliyorlar. Uyandığımı öğrenirlerse başladıkları işi bitirirler. Dr. Emre Yalçın, Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nin otopsi salonunda donup kaldı. Yirmi dört yılını adli raporlar, trafik kazaları ve yıkılmış ailelerle geçirmişti. Ancak hiçbir zaman morga gönderilmiş bir hastanın çelik otopsi masasında doğrulup oturduğunu görmemişti. Dosyada şu yazıyordu: Derya Karaca Demir, 28 yaşında. Trafik kazası sonucu hayatını kaybetti. Fakat Emre, cerrahi aletlere uzanmadan önce bile bir şeylerden şüphelenmişti. Derya’nın şakağında yalnızca hafif bir darbe vardı. Buna karşılık her iki kolunda da yeni açılmış damar yolu izleri bulunuyordu. Emre kapıyı kilitledi ve nabzını yeniden kontrol etti. Zayıftı. Düzensizdi. Ama vardı. —Ölümünü kim onayladı? Derya güçlükle yutkundu. —Kayınpederim. Dr. Kemal Demir. Bu isim Emre’nin yüzündeki ifadeyi değiştirdi. Kemal, Ankara’nın en tanınmış özel sağlık kuruluşlarından biri olan Demir Yaşam Hastanesi’nin başhekimiydi. Aynı zamanda hastanenin yönetim kurulunun en güçlü isimlerinden biriydi. Sekiz ay önce oğlu Mert, doğuştan gelen bir damar anomalisi nedeniyle aniden hayatını kaybetmişti. Mert’in ardından Derya, hastanenin hisselerinin yüzde 34’ünü miras almıştı. Kemal’in elinde yüzde 46 vardı. Hastaneyi ulusal çapta büyüyen büyük bir sağlık grubuna satabilmesi için kalan hisselere de ihtiyacı vardı. Derya ise buna kesinlikle karşı çıkmıştı. Evliliğinden önce bağımsız denetçi olarak çalışmıştı. Hastanenin mali kayıtlarını incelerken aynı faturaların birden fazla kez kesildiğini, bazı tıbbi malzemelerin gerçek değerlerinin çok üzerinde gösterildiğini ve Kemal’in çevresindeki kişilerle bağlantılı şirketlere düzenli ödemeler yapıldığını fark etmişti. Yakında dışarıdan bağımsız bir denetim yaptıracağını açıkladı. İki hafta sonra kendini kötü hissetmeye başladı. Ellerinde titreme. Sürekli uyku hâli. Kaslarında sertlik. Ve zaman zaman korkunç bir durum… Her şeyi duyabiliyor ama tek bir parmağını bile oynatamıyordu. Kemal ona beyin MR’ını göstererek agresif bir beyin tümörü olduğunu söyledi. —Belki beş ayım kaldığını söyledi —diye fısıldadı Derya. —Ona inandım. Mert’in babasıydı. Ardından ilaçlar, serumlar ve iğneler başladı. Her geçen gün Derya, kendi bedeninin içinde biraz daha kayboluyordu. Ta ki bir gece, odasının hemen dışında Kemal’in biriyle konuştuğunu duyana kadar. —Yarın her şey bitecek. Krematoryumdan sonra kimse hiçbir şeyi sorgulayamaz. Birkaç saat sonra Derya’ya bir iğne yaptılar. Bedeni tamamen hareketsiz kaldı. Ama bilinci yerindeydi. Yüzüne bir ceset torbasının fermuarının çekildiğini duydu. Panik içindeki insanlar gibi davranan sesler işitti. Ve bir kelime tekrar tekrar kulağına çalındı: “Kaza.” Emre uzun süre hiçbir şey söylemedi. Sonra dört kan örneği tüpü aldı. Kollarındaki iğne izlerini fotoğrafladı.

: Ceset torbasını da delil olarak muhafaza etti. —Bana ne yapacaksınız? —diye sordu Derya. Emre ona baktı. —Sizi hayatta tutabilecek tek şeyi. Hastanenin eski bir bölümüne geçti. Yıllar önce tadilat nedeniyle kapatılmış olan eski patoloji arşivinin kapısını açtı. Derya’yı oraya götürdü. Ona su verdi, battaniye getirdi ve kimsenin bilmediği yedek telefonlarından birini bıraktı. Sonra kendi odasına döndü. Geçici ölüm raporunu imzaladı. Raporda ölümün kesinleştiğini belirtti. Ancak cesedin kremasyon için gerekli resmi izinler tamamlanana kadar bekletileceğini özellikle yazdı. Ertesi sabah kan örneklerini İstanbul’daki özel bir laboratuvara başka bir hasta kodu altında gönderdi. Otuz altı saat sonra sonuçlar geldi. Emre raporu açtı. Hiçbir kanser hastalığına rastlanmamıştı. Fakat kanında güçlü bir sakinleştirici, antipsikotik bir ilaç ve kişiyi bilinci açık olduğu hâlde neredeyse tamamen hareketsiz bırakabilecek bir kas gevşetici kombinasyonu bulunuyordu. Emre belgeyi üç kez okudu. Bu bir tedavi değildi. Bu, kusursuz biçimde hazırlanmış bir sahte ölüm senaryosuydu. Derya’ya sonuçları anlatmak için eski arşive koştu. Fakat içeri girdiğinde bandaj aramak için eski bir dolabı açtı. Dolabın en arkasında sararmış bir dosya duruyordu. Üzerinde bir kadın adı vardı. Emre’nin yirmi sekiz yıldır görmediği bir isim. Aylin Karaca. Derya’nın annesi. Emre dosyayı eline aldığı anda nefesi kesildi. Ve o an anladı ki bu olay, Kemal Demir’in yalnızca kariyerini ve itibarını değil… çok daha büyük bir sırrı da ortaya çıkarabilirdi…. BÖLÜM 2 Emre, az önce bulduğu dosyadan tek kelime bile söz etmeden onu masanın üzerine bıraktı. Önceliği belliydi. Önce Derya’yı bu tuzaktan sağ çıkarması gerekiyordu. —Beyninde hiçbir tümör yok —dedi Emre, laboratuvar sonuçlarını göstererek. —Sana bu belirtileri ilaçlarla bilerek yaşatıyorlardı. Derya kâğıda uzun süre baktı. Sanki okuduğu kelimelerin anlamını kavrayamıyordu. Aylar boyunca vedalaşma mektupları yazmıştı. Bazı eşyalarını elden çıkarmıştı. Geceleri Mert’in eski gömleklerinden birine sarılarak uyumuş, yakında onunla yeniden buluşacağını düşünmüştü. Şimdi ise kaybettiğini sandığı zamanın aslında elinden bilerek çalındığını öğreniyordu. Emre, planın parçalarını bir araya getirmeye başladı. Zeynep Arslan, Demir Yaşam Hastanesi’nde yirmi bir yıldır çalışan deneyimli bir hemşireydi. Emre’yle Kızılay’da, hastanenin uzağında küçük bir kafede buluşmayı kabul etti. Zeynep, Derya’ya uygulanan ilaçlardan uzun zamandır şüpheleniyordu. Kullanılan bazı ampullerin üzerindeki etiketlerin içerikleriyle uyuşmadığını fark etmiş ve bu nedenle üç ampulü atmayıp saklamıştı. Ayrıca hastanenin elektronik sisteminden silinmiş bir iç raporun fotokopisini de elinde tutuyordu. —Dr. Kemal Demir satın alma işlemlerini, hasta dosyalarını, hatta eczaneye kimin gireceğini bile kontrol ediyor —dedi Zeynep. —Buradaki herkes ondan korkuyor. Bir sonraki adım çok daha tehlikeliydi. Kemal, Emre’yi kendi odasına çağırdı. —Dr. Yalçın, gelinimin kapsamlı bir toksikoloji incelemesinden geçip geçmediğini bilmem gerekiyor. Emre’nin ceketinin altında küçük bir ses kayıt cihazı vardı. —Hayır. Dosyada ölüm nedeni travmatik olarak belirtilmişti. İlk aşamada toksikolojik inceleme yapılmasına gerek görmedim. Kemal’in omuzları gevşedi. Yüzünde rahatlamış bir ifade belirdi. —Harika. Yarın size düzeltilmiş bir hasta dosyası gönderecekler. Önceki dosyada bazı hatalar var. Onu imha edin. Emre başını salladı. Kayıt tam olarak üç dakika kırk bir saniye sürdü. Ertesi gün, hastane sekreterinin gözleri önünde değersiz birkaç kâğıdı evrak imha makinesinden geçirdi. Gerçek dosya ise kan örneklerinin, ampullerin ve ceset torbasının yanına güvenli bir şekilde saklandı. Bu sırada Demir ailesi, Derya’nın cesedinin kırk sekiz saat dolmadan krematoryuma gönderilmesi için baskı yapıyordu. Emre, gerçek bir tabutun ağırlığını koruyacak şekilde iç kısmına ağırlık sağlayan güvenli, etkisiz malzemeler yerleştirilmiş kapalı bir tabut hazırladı. Ardından resmi belgelerin yeniden incelenmesi gerektiğini öne sürerek işlemi birkaç saat ertelemeyi başardı. Fakat bunun sonsuza kadar sürdürülemeyeceğini biliyordu. Derya’nın gerçekten Derya olduğunu kanıtlamaları gerekiyordu. Özellikle de Kemal onu bir sahtekâr ya da başka biri olarak göstermeye kalkarsa… Emre eski doğum kayıtlarını araştırırken arşivde bulduğu sararmış dosyaya yeniden döndü. Aylin Karaca, yirmi sekiz yıl önce Ankara’da bir kız çocuğu dünyaya getirmişti. Babanın adı kayıtlarda bulunmuyordu. Doğum tarihi, Emre’nin yirmili yaşlarının başındayken Aylin’le yaşadığı ilişkinin son dönemine denk geliyordu. Emre o ayrılığı hayatındaki en büyük pişmanlık olarak hatırlıyordu. Kardeşini kaybettikten sonra kendisini tamamen işine ve alkole vermişti. Aylin ise hiçbir açıklama yapmadan hayatından çıkmış ve bir daha onun telefonlarına cevap vermemişti. Dosyanın içinde el yazısıyla yazılmış kısa bir not vardı: “Kızım bir süre kız kardeşimle kalacak. Hayatımı düzene sokana kadar Emre’nin hiçbir şey bilmesini istemiyorum.” Emre’nin dizlerinin bağı çözüldü. Bir sandalyeye oturmak zorunda kaldı. Sonra Derya’nın kan grubuna baktı. Kendi kan grubuyla aynıydı. Bu bir kanıt değildi. Ama ellerinin titremesine neden olan tek bir soruyu sorması için yeterliydi. O gece, Derya’nın saklandığı odada kullandığı saç fırçasından bir saç teli aldı. İki ayrı örnek hazırlayıp Ankara’daki özel bir DNA laboratuvarına gönderdi. Ertesi gün Emre, Kemal Demir’e karşı on iki ayrı delili Cumhuriyet Başsavcılığı’na teslim etti. Ampuller. Kan analizleri. Ses kaydı. Silinmiş hastane raporunun kopyası. Mali kayıtlar. Ve diğer belgeler… Saatler sonra on üçüncü sonuç geldi. Emre zarfı açtı. Gözleri rapordaki tek satıra kilitlendi: Babalık olasılığı: %99,98. Emre uzun süre hiçbir şey söyleyemedi. O anda gerçeği bütün ağırlığıyla kavradı. Hayatta olmadığını ilan ettiği ve şimdi korumaya çalıştığı kadın yalnızca kurtarılması gereken bir mağdur değildi. O, Emre’nin varlığından habersiz olduğu kızıydı. BÖLÜM 3 Emre, ekranın karşısında neredeyse on dakika boyunca kıpırdamadan oturdu. %99,98. Bu sayı, içinde taşıdığı gerçeğin yanında küçücük görünüyordu. Kaybedilmiş yirmi sekiz doğum günü. Yirmi sekiz Kurban Bayramı ve Ramazan Bayramı. İlk adımlar. İlk okul günü. Mezuniyet. Bir düğün. Hatta Mert’in otopsisini bile yapmıştı. O sırada incelediği kişinin bir gün kendi kızı olacağını bilmiyordu. Ama her şeyden daha ağır olan görüntü, Derya’nın morgdaki çelik masanın üzerinde yatarken bileğini tutuşuydu. Neşteri taşıyan elini bütün gücüyle kavramıştı. Emre sonucu bir zarfa koydu. Henüz ona söyleyemezdi. Derya hayatta kalabilmek için hâlâ ona güvenmek zorundayken bunu yapamazdı. Ertesi sabah saat 08.15’te Emre, mühürlü bir kutuyla Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı’na girdi. Savcı Marta Serrano’nun yerine burada dosyayla ilgilenen Cumhuriyet Savcısı Selin Arslan vardı. Selin, Emre’nin anlattıklarını tek kelime etmeden dinledi. Emre delilleri birer birer masaya koydu: Dört kan örneği tüpü. Zeynep’in sakladığı üç ilaç ampulü. Orijinal hasta dosyası. Değiştirilmiş dosyanın kopyası. Kemal’in ses kaydı. Derya’nın kollarındaki yeni damar yolu izlerinin fotoğrafları. Ceset torbası. Ve özel laboratuvarın toksikoloji raporları. Selin başını kaldırdı. —İmzaladığınız ölüm raporundaki kadın hâlâ hayatta mı? —Evet. —Nerede? —Güvenli bir yerde. —Onu altı gündür sakladınız mı? —Evet. —Görevinizi ve mesleki yetkinliğinizi kaybetme riskiniz olduğunu biliyor musunuz? —Biliyorum. Selin birkaç saniye boyunca ona baktı. —Onu saklamasaydınız bugün elimizde büyük ihtimalle yaşayan bir tanık olmayacağını da biliyorsunuz. Emre cevap vermedi. O öğleden sonra savcılık, Kemal’i uyarmadan Demir Yaşam Hastanesi’nde arama yapılması için mahkeme kararı aldı. Buldukları şeyler, şüpheleri tamamen bir suç örgüsünün izlerine dönüştürdü. Derya’ya ait olduğu söylenen beyin MR’ı aslında dört yıl önce aynı hastanede tedavi görmüş başka bir hastaya aitti. Hasta adı, tarih ve dosya numarası değiştirilmişti. Dijital sistemlerdeki erişim kayıtları doğrudan başhekimlik ofisine kadar uzanıyordu. Usulsüz satın alma işlemlerinin izleri ise hastanenin eczane sorumlusuna ulaşıyordu. Fakat banka hesapları çok daha ciddi bir gerçeği ortaya çıkardı. Hastaneyi satın almak isteyen ulusal sağlık grubu, satışın tamamlanması için kesin bir tarih belirlemişti. Derya’nın yüzde 34’lük hissesi olmadan anlaşma tamamlanamıyordu. Eğer Derya o tarihten önce hukuken ölü kabul edilirse, Mert’in miras sözleşmesindeki özel bir maddeye göre hisseleri Kemal’in kontrolündeki aile şirketine devredilecekti. Artık her şey açıklığa kavuşmuştu. Amaç yalnızca Derya’nın yaptığı denetimi susturmak değildi. Derya’nın cuma gününden önce resmi kayıtlarda artık var olmamasını sağlamaları gerekiyordu. Selin sakin kalmalarını istedi. —Bugün hepsini tutuklarsak diğerleri delilleri yok edebilir. Önce sahte ölüm belgesini kimin hazırladığını, kazayı kimin organize ettiğini ve hasta dosyalarını kimin değiştirdiğini öğrenmemiz gerekiyor. Önlerindeki beş gün boyunca Emre hiçbir şey olmamış gibi çalıştı. Her akşam iş çıkışında arşive yemek götürdü. Derya ise yavaş yavaş hareket kabiliyetini geri kazandı. Zeynep ona temiz kıyafetler ve ev yapımı yiyecekler getiriyordu. Bir akşam yanında mercimek köftesi ve börek getirdi. —Madem bir ölüyü saklıyoruz, bari yaşayan biri gibi beslensin —diye şaka yaptı Zeynep. Derya, gözlerini açtığı günden beri ilk kez gerçekten güldü. Yukarıda ise Kemal, hastane içinde aileye yaşadıkları acı hakkında röportajlar veriyordu. Derya’dan söz ederken: —O benim için bir evlat gibiydi —diyordu. Aynı zamanda cenaze şirketine baskı yaparak kremasyon işlemini öne almaya çalışıyordu. Savcılık, tabut krematoryuma ulaşmadan önce ona el koydu. Tabutun içinde gerçek bir insan bedeninin ağırlığını taklit etmek için kullanılan tıbbi malzeme torbaları ve metal plakalar bulundu. Haber kamuoyuna açıklanmadı. Kemal ise Derya’nın artık konuşamayacağına inanmaya devam etti. İşte yaptığı en büyük hata buydu. Bir süre sonra sahte ölüm belgesini imzalayan doktor telefon aldı. Arayan Kemal’di. —Her şey yolunda gitti —dedi. —Satış tamamlandığında payını alacaksın. Telefon görüşmesi savcılık tarafından dinleniyordu. Kazayı organize eden sürücü de on iki saat sonra yakalandı. İfadesinde, boş bir aracı Ankara dışındaki tali bir yolda bariyere çarptığını söyledi. Daha sonra Derya’ya ait kişisel eşyaların araca yerleştirildiğini itiraf etti. Hastanenin eczane sorumlusu da sonunda konuştu. İşini kaybetmekten korktuğu için emirleri yerine getirdiğini söyledi. Ayrıca Kemal’in gönderdiği ve şu ifadeyi içeren e-postaları teslim etti: “Protokolü son aşamaya kadar aynı şekilde sürdüreceksiniz.” Cuma günü saat 11.20’de Kemal, yönetim kurulunu toplantıya çağırdı. Hastanenin satışının artık tamamlanabileceğini açıklamak üzereydi. Kapı açıldı. İçeri dört polis memuru girdi. —Dr. Kemal Demir, resmi belgelerde sahtecilik, görevi kötüye kullanma ve bir kişinin yaşam ve beden bütünlüğüne karşı işlenen suçlar kapsamında gözaltına alındınız. Kemal iki saniye boyunca tepki vermedi. Sonra küçümseyen bir gülümsemeyle başını salladı. —Bu saçmalık. Ta ki koridorun sonunda Zeynep’i görene kadar. Ve Zeynep’in arkasında Emre’yi. Gülümsemesi bir anda kayboldu. —Siz ne yaptınız? Emre cevap vermedi. Kemal ona doğru bir adım attı. —Ceset nerede? Selin elindeki dosyayla koridora çıktı. —Asıl sizin endişelenmeniz gereken soru tam olarak bu. Kemal’in yüzü bembeyaz oldu. Dosyanın hâlâ sağlam olduğunu anladı. Toksikoloji raporunun ellerinde bulunduğunu anladı. Tabutun hiçbir zaman krematoryuma ulaşmadığını da… Ama en önemlisi, Derya’nın hâlâ hayatta olabileceğini anladı. —O hasta —dedi Kemal aceleyle. —Ne yaptığını bilmiyor. Emre ilk kez ona korkmadan baktı. —Tam tersine. Artık ona ne yaptığınızı biliyoruz. Polisler Kemal’i götürdü. Aynı gün Derya arşivden çıktı. Yaklaşık iki hafta boyunca pencerelerden, ayak seslerinden ve yabancı seslerden uzak durmuştu. Hastanenin iç avlusuna çıktığında sonbaharın güneşi yüzüne vurdu. Derya durdu. Başını gökyüzüne kaldırdı. Derin bir nefes aldı. Onun için bu tek bir anlama geliyordu: Hâlâ buradaydı. Emre birkaç metre öteden onu izledi. Yanına gitmek istiyordu. Ona sarılmak istiyordu. Yirmi sekiz yıldır, varlığından bile haberdar olmadan onu beklediğini söylemek istiyordu. Ama DNA raporunun sırrı omuzlarında ikinci bir beyaz önlük gibi ağırdı. Bunu ancak üç hafta sonra söyledi. O zamana kadar Derya, savcılığın güvenliği altında geçici bir daireye yerleşmiş, bağımsız bir avukat edinmiş ve biraz olsun toparlanmıştı. Emre küçük bir kutuyla yanına geldi. —Kimliğini kanıtlamak için belgeleri araştırırken bir şey buldum. Önce doğum kayıtlarını çıkardı. Sonra Aylin’in el yazısıyla bıraktığı notu. En son DNA raporunu masaya koydu. Derya yavaşça okudu. %99,98 yazısına geldiğinde gözlerini kaldırdı. —Bu ne anlama geliyor? Emre boğazını temizledi. —Aylin’le bir ilişkimiz olduğunu… onun hamile olduğunu bilmediğimi… ve bu testin sonucuna göre senin baban olduğumu. Derya cevap vermedi. Notu yeniden okudu. —Annem hep babamın onu terk etmeyi seçtiğini söylerdi. —Belki onun açısından böyleydi. —Onu terk ettin mi? Emre mazeret aramadı. —Bir süre sevilemeyecek birine dönüştüm. Kardeşimi kaybettim ve içkiye sığındım. Kendimi hastaneye kapattım. O gitti. Onu aradım ama yeterince aramadım. Bunun sorumluluğu bana ait. Derya kâğıdı masaya bıraktı. —Ne zaman öğrendin? —Kayıtları bulduğumda şüphelendim. Savcılık için delilleri hazırlarken DNA testiyle kesinleştirdim. —Ve bana söylemedin? —Saklanıyordun. Hayatta kalmak için bana güvenmek zorundaydın. Ayrıca kayınpederinin seni ortadan kaldırmaya çalıştığını yeni öğrenmiştin. Seni parçalayabilecek başka bir gerçekle karşına çıkmak istemedim. Bir de emin olmam gerekiyordu. Derya pencereye doğru yürüdü. Emre bekledi. Dakikalar geçti. Sonunda Derya sordu: —Testi nasıl yaptın? —Kullandığın saç fırçasından bir saç teli aldım. Derya arkasını döndü. —Benden saç mı çaldın? Emre utançla yere baktı. —Teknik olarak… evet. Derya, hastaneden çıktığından beri ilk kez içtenlikle kahkaha attı. Ardından ağlamaya başladı. Emre yerinden kıpırdamadı. Onu teselli etmeye hakkı olup olmadığını bilmiyordu. Bu kez Derya ona doğru yürüdü. Ellerini Emre’nin omuzlarına koydu. —Neredeyse bana otopsi yapacaktın, baba. O tek kelime Emre’nin bütün savunmasını yıktı. Gözlerini kapattı ve ağlamaya başladı. Derya gülümseyerek ekledi: —Bu hikâyeyi her aile yemeğinde anlatmamanı rica ediyorum. —İmkânsız. Her doğum gününde anlatırım. Emre gözyaşlarının arasından güldü. —O zaman çok fazla doğum günü olmasını umuyorum. Birkaç hafta öncesine kadar Derya’nın geleceğinde böyle bir cümle yoktu. Artık vardı. Dava yedi ay sürdü. Savunma, Derya’yı kinci ve dengesiz bir mirasçı olarak göstermeye çalıştı. Fakat ilaçlar, değiştirilmiş MR görüntüsü, ses kaydı, e-postalar, sahte trafik kazası ve banka kayıtları bir araya geldiğinde delil zinciri fazlasıyla güçlüydü. Sonunda Derya mahkeme salonuna kendi ayaklarıyla girdi. Salon tamamen sessizdi. Kemal onun yüzüne bakmaktan kaçındı. Derya yaklaşık iki saat ifade verdi. Aylar boyunca bedeninin kendisine ihanet ettiğini düşündüğünü anlattı. Vedalaşma mektupları yazdığını anlattı. Ve bilinci hâlâ yerindeyken kendi cenazesinin ve kremasyonunun konuşulduğunu duyduğunu anlattı. Sesini yükseltmedi. Buna ihtiyacı yoktu. Kemal uzun süreli hapis cezasına çarptırıldı. Ayrıca tıbbi meslekten men edildi ve gerçekleştirdiği mali dolandırıcılık nedeniyle ağır ekonomik sorumluluk üstlendi. Diğer üç sanık da olaylara katılım düzeylerine göre farklı cezalara mahkûm edildi. Hastanenin satış işlemi iptal edildi. Derya yüzde 34’lük hissesinin kontrolünü geri aldı ve kapsamlı bir bağımsız denetim başlattı. Yıllar boyunca devam eden şişirilmiş fiyatlar, usulsüz ihaleler ve şaibeli sözleşmeler ortaya çıkarıldı. Derya hastanedeki payını satmadı. Ama merkezi intikamın anıtına da dönüştürmedi. Bunun yerine maddi imkânı kısıtlı hastalar için bir vakıf kurdu. Ayrıca hastaların haklarını koruyacak bağımsız bir hasta güvenliği birimi oluşturdu. Zeynep hemşirelik hizmetlerinin başına getirildi. Selin açılış törenine davet edildi. Emre ise iki kez reddettikten sonra yeni sağlık kurulunda görev almayı kabul etti. Tek bir şartı vardı: —Bazı günler patoloji bölümünde çalışmaya devam edeceğim. Derya gülümsedi. —Penceresi olan bir oda seçebilirsin. —Tam da bu yüzden. Her raporun arkasında bir insan olduğunu birilerinin hatırlaması gerekiyor. Bir Yıl Sonra Derya’nın otopsi masasında gözlerini açtığı günün üzerinden tam bir yıl geçmişti. Baba ve kızı, Ankara’da eski bir semt kahvesinin terasında oturuyordu. Aralarında Emre’nin Derya’yı sakladığı günlerde kullandığı eski termos duruyordu. Derya onu çöpe atmayı kesinlikle reddediyordu. —Yarın resmî olarak öldüğüm günün birinci yıl dönümü. Emre yüzünü buruşturdu. —Böyle söylemeni hiç sevmiyorum. —Bence oldukça özel bir yıl dönümü. —“Uyandığın günden bir yıl geçti” demeyi tercih ederim. —Daha az dramatik. —Daha sağlıklı. Derya dirseğini masaya dayadı. —Biliyor musun, garip olan ne? Aylar boyunca beş ay ömrüm kaldığını düşündüm. Şimdi sıradan, sıkıcı bir salı günü bile bana hediye gibi geliyor. Emre kahvesine baktı. —Ben yirmi sekiz yıl kaybettim. —Onları geri getiremezsin. —Biliyorum. —Ama bundan sonrakileri kaybetmeyi bırakabilirsin. Emre ona baktı. Derya elini uzattı ve morgda yaptığı gibi onun bileğini tuttu. Ama bu kez parmakları sıcaktı. —Nabız? —diye sordu. Emre gülümsedi. —Güçlü. —O zaman teşhis iyi. —Doktor olarak temkinliyim. —Peki baba olarak? Emre düşünüyormuş gibi yaptı. —Yirmi sekiz yıl gecikmiş bir baba. Karmaşık bir vaka. Ömür boyu takip gerekiyor. Derya güldü. —Senin neşterinden kurtuldum. Buna da dayanabilirim. İkisi birlikte güldü. Aşağıda hastanenin kameraları, asansörleri ve monitörleri çalışmaya devam ediyordu. Emre’nin beyaz önlüğünün iç cebinde Derya’nın doğum kaydının katlanmış bir kopyası vardı. Üzerinde şu yazıyordu: “Kız çocuk. 3.180 kg. 50 cm.” Emre hayatı boyunca artık geri dönemeyecek insanlarla ilgili binlerce belge imzalamıştı. Fakat bu, kalbinin yanında taşıdığı tek kâğıttı. Çünkü bazen adalet bir şikâyetle başlar. Bazen bir denetimle. Bazen de bir insanın en kolay açıklamayı kabul etmeyi reddedip ikinci kez bakmasıyla. Derya onun bileğini hafifçe sıktı. Emre elinin sıcaklığını hissetti ve hiçbir tıp kitabının ona öğretmediği bir gerçeği anladı: Kaybedilmiş yirmi sekiz yıl geri getirilemezdi. Ama neredeyse silinip gitmiş bir hayat… yeniden başlayabilirdi.

Haberin Devamı

Otopsi başlamak üzereyken, masadaki kadın bileğimi tuttu ve kimseye haber vermememi fısıldadı. O sırada kayınpederi, cenazenin yakılma işleminin hızlandırılmasını ısrarla istiyordu. Onun şu sözünü hatırladım: “Yarın her şey çözülecek.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Bakandan Yeni Salgın