Evlenmeden önce annem beni iki milyon dolarlık dairemi kendi üzerine devretmeye zorladı

DOLAR

Alış: 50.07

Satış: 50.27

EURO

Alış: 56.23

Satış: 56.46

GBP

Alış: 67.17

Satış: 67.67

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 9.11.2026

Evlenmeden önce annem beni iki milyon dolarlık dairemi kendi üzerine devretmeye zorladı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Annemin sesi salonun dört bir yanına yayıldı. Kimse kıpırdamıyordu. Neriman Hanım’ın yüzündeki gülümseme donup kaldı. Mikrofonu annemin elinden almak ister gibi bir adım attı. “Ne demek istiyorsunuz siz?” Annem gözlerini ondan ayırmadı. “Gayet açık konuştum. Nişantaşı’ndaki daire artık kızımın üzerine kayıtlı değil.” Neriman Hanım kısa bir kahkaha attı. “Ah, demek evlilik heyecanıyla böyle küçük oyunlar oynuyoruz. Çok ayıp. İnsan düğün günü gelinine böyle şakalar yapar mı?” Annem gülümsemedi. “Şaka yapmıyorum.” Sonra bana döndü. “Zeynep, çantamı getirir misin?” Ne yapacağımı bilmiyordum. Emre koluma uzandı. “Zeynep, annenin bu gece ne yapmaya çalıştığını anlamıyorum ama artık yeter. Bütün aile burada. Bizi rezil ediyorsunuz.” Bizi… Bu kelimeyi özellikle vurgulamıştı. Sanki yaşadığım aşağılanma ikimizin ortak hatasıymış gibi. Ona baktım. “Emre, annemin söylediği doğru mu? Sen benim dairem hakkında annenle konuştun mu?” Gözlerini kaçırdı. “Şimdi bunun sırası mı?” “Evet. Tam da sırası.” Neriman Hanım araya girdi. “Bak kızım, evlilikte bazı şeyleri öğrenmen gerekiyor. Bir erkek annesini düşünür. Hele ki onu yıllarca tek başına büyüten bir anneye karşı sorumlulukları vardır.” İçimden acı bir kahkaha yükseldi. “Peki benim annem? Benim de bir annem var. Onun yıllarca benim için neler yaptığını hiç düşündünüz mü?” Neriman Hanım dudaklarını büktü. “Kimse senin annene bir şey söylemedi. Ama bu aileye gelin geldin. Artık bazı şeyleri paylaşmayı öğrenmelisin.” Annem çantasından şeffaf bir dosya çıkardı. İçinde birkaç belge vardı. “Paylaşmak başka, birinin malına göz dikmek başka Neriman Hanım.” Dosyayı açtı. İlk belgeyi havaya kaldırdı. “Bu, Nişantaşı’ndaki dairenin tapu devrine ait onaylı belge. Devir işlemi geçen hafta tamamlandı.” Salonun arka tarafında birileri fısıldaşmaya başladı. Annem devam etti. “Dairenin yeni sahibi benim.” Neriman Hanım’ın yüzü bembeyaz oldu. “Bu mümkün değil!” “Gayet mümkün. Kızımın kendi rızasıyla, noter ve avukat işlemleri tamamlanarak yapılan yasal bir devir.” Emre birden öne çıktı. “Anne, sen ne yaptın?” Annem ona baktı. “Ben mi? Ben kızımın geleceğini güvenceye aldım.” “Bu ev Zeynep’in değil mi? Nasıl annesinin üzerine geçirirsiniz?” Annem başını hafifçe yana eğdi. “Demek dairenin kimin üzerine kayıtlı olduğunu bu kadar önemsiyorsun.” Emre cevap veremedi. İlk kez hayatımda onu böyle görüyordum. Kelimeleri tükenmişti. Annem dosyadan ikinci bir belge çıkardı. “Şimdi asıl merak ettiğim şeyi soracağım. Neriman Hanım, kızımın dairesini size kimin vaat ettiğini öğrenebilir miyim?” Neriman Hanım hemen Emre’ye baktı. O küçücük bakış… O an hayatım boyunca unutamayacağım bir şey gördüm. İki insanın gözleriyle birbirine konuşmasını. Emre dişlerini sıktı. “Anne, lütfen. Şimdi değil.” Annem bunu duyunca hafifçe başını salladı. “Demek doğruymuş.” Bana döndü. “Zeynep, sana bir şey göstereceğim.” Çantasından telefonunu çıkardı. Ekranda bir banka dekontu açıktı. “Hatırlıyor musun? Daireyi aldığında bütün ödemeleri kendi hesabından yaptığını söylemiştin. Babanla ben de sana yardımcı olmuştuk. Ama asıl parayı yıllarca sen biriktirmiştin.” “Evet,” dedim. Sesim titriyordu. “Peki bunun konuyla ne ilgisi var?” Annem ekrandaki belgeyi gösterdi. “Bu dairenin senin emeğinle alındığını gösteren banka hareketleri. Peşinat, taksitler, bütün ödemeler. Hepsi burada.” Sonra Neriman Hanım’a döndü. “Bir insanın yıllarca çalışarak aldığı eve, düğün salonunda kadeh kaldırarak sahip olunmaz.” Salonun bir köşesinden alkış sesi geldi. Ardından başka bir masadan. Ama Neriman Hanım için alkışların hiçbir anlamı yoktu. Çünkü artık yüzündeki o kendinden emin ifade kaybolmuştu. “Ben kimsenin evine göz dikmedim!” diye bağırdı. Annem sakince cevap verdi. “Öyleyse az önce iki yüz kişinin önünde neden o daireyi emeklilik eviniz ilan ettiniz?” “Ben sadece aile olacağımızı düşündüm!” “Hayır. Siz kızımın emeğini kendi geleceğiniz olarak düşünmüşsünüz.” Emre bu kez anneme değil, bana döndü.

: “Zeynep, ne olur. İnsanların içinde bu konuyu büyütmeyelim. Annem yanlış bir şey söylemiş olabilir. Sen de biliyorsun, biraz heyecanlıdır.” Biraz heyecanlıdır… İki milyon dolarlık bir daireyi kendi annesine tahsis eden bir kadının heyecanı! “Peki sen?” dedim. “Sen neden şaşırmadın Emre?” Başını eğdi. “Zeynep, konuşalım.” “Hayır. Burada konuşacağız.” Sesimi yükseltmemiştim. Ama bu kez kimse beni susturamadı. “Annen dairemin ona ait olacağını söylerken sen neden elimi sıktın? Neden şaşırmadın? Neden bana daha sonra konuşacağımızı söyledin?” Emre derin bir nefes aldı. “Çünkü annem yaşlandı. Yalnız kalıyor. Bizim de bir süre onunla yaşamamız gerekiyordu. Senin dairen de çok büyük. İki kişi için zaten fazla.” “İki kişi mi?” “Evet.” “Benimle evlenirken kendi evimiz olacağını söylemedin mi?” “Zeynep, evlilik fedakârlık ister.” Gözlerimin içine bakarak konuşuyordu. Sanki bütün bunlar çok normalmiş gibi. “Senin fedakârlığın neydi Emre?” Cevap vermedi. “Ben yıllarca çalıştım. O daireyi aldım. Her kuruşunu biriktirdim. Sen ise daha düğünümüzde annene benim evimi vaat ettin. Sonra da benden fedakârlık bekledin.” Neriman Hanım tekrar mikrofonu almak istedi. “Bu kız evliliğin ne demek olduğunu bilmiyor! Bizim ailemizde gelinler kayınvalidelerine saygı gösterir!” Annem bir adım öne çıktı. “Saygı, bir kadının hakkını elinden almak değildir.” Sonra bana döndü. “Canım, sana neden tapuyu üzerime geçirmeyi söylediğimi artık anladın mı?” Gözlerim doldu. “Sen biliyor muydun anne?” “Her şeyi bilmiyordum. Ama bazı şeyleri anlamak için insanın karşısındakinin gerçek niyetini görmesi yeterlidir.” Elimi tuttu. “Ben seni evlenmekten vazgeçirmek istemedim. Sadece evlendiğin gün elinde hiçbir şey kalmasın istemedim.” Boğazım düğümlendi. Bir hafta boyunca anneme kızmıştım. Beni eşime karşı sır saklamaya zorladığını düşünmüştüm. Şimdi anlıyordum. O, benim sakladığım şeyin bir gün beni kurtaracağını biliyordu. Emre birden annemin önüne geçti. “Bu yaptığınız hukuka aykırı! Zeynep benim eşim olacak. O evlilikten sonra bizim ortak malımız sayılacak!” Annem dosyayı kapattı. “Yanılıyorsunuz. Dairenin tapusu evlilikten önce annesinin üzerine devredildi. Üstelik mülkiyetle ilgili bütün belgeler avukatımızda. Kızımın imzası da, işlem kayıtları da mevcut.” Sonra çantasından küçük bir kart çıkardı. “Avukatımız bu akşam burada değil. Ama kendisiyle görüştüm. Herhangi bir itirazınız olursa kendisine ulaşabilirsiniz.” Emre kartı almadı. Neriman Hanım’ın gözleri dolmuştu. Ama bu gözyaşlarının pişmanlıktan geldiğine inanmıyordum. “Emreciğim, bir şey söyle!” diye çıkıştı. “Senin evin olmayacak mı şimdi? Biz ne yapacağız?” Emre annesine döndü. “Anne, yeter!” İlk kez ona kızıyordu. Fakat artık çok geçti. Çünkü ben onun gerçek yüzünü görmüştüm. Tam o sırada babam yanımıza geldi. Elinde ceketim vardı. “Zeynep, kızım. Eve gitmek ister misin?” Bu soru içimde bir şeyleri kırdı. Eve… Hangi eve? Nişantaşı’ndaki daire artık annemindi. Ama benim evim dediğim yer, aslında güven duyduğum insanın yanında olabildiğim yerdi. Emre koluma uzandı. “Zeynep, hiçbir yere gitmiyorsun. Daha nikâhımızın üzerinden birkaç saat geçti.” Elimi çekip aldım. “İşte tam da bu yüzden gidiyorum.” Yüzü değişti. “Beni herkesin önünde terk mi edeceksin?” “Sen beni herkesin önünde annenin emeklilik planına dönüştürürken bunu düşünseydin.” Neriman Hanım çığlık attı. “Bu gelin böyle giderse bizim ailemize bir daha adım atamaz!” Ona son kez baktım. “Merak etmeyin. Ben zaten sizin ailenize ait olduğumu hiç hissetmedim.” Arkamı döndüm. Annem bir elimden, babam diğer elimden tuttu. Düğün salonunun kapısına doğru yürüdük. Arkamızdan Emre’nin sesi yükseldi. “Zeynep! Dur! Sana bir şey söylemem gerekiyor!” Durmadım. Ama kapıya ulaşmadan önce duyduğum son cümle beni olduğum yerde dondurdu. “Annemin daireyi istediğini biliyordum! Ama senin annenin tapuyu devrettiğini bilmiyordum!” Yavaşça arkamı döndüm. Demek ki mesele sadece annesinin emekliliği değildi. Emre, dairemi istediklerini biliyordu. Bunu benden saklamıştı. Ve ben hayatımı onunla birleştirmek üzereydim. Annem kulağıma eğildi. “Zeynep, şimdi karar senin. Ama bu gece öğrendiğin şeyi bir daha unutma.” O gece düğün pastamız kesilmeden kaldı. İki yüz davetlinin önünde başlayan evliliğimiz, daha ilk gecesinde büyük bir soruyla karşı karşıya kaldı. Emre’nin peşimizden geleceğini biliyordum. Telefonum da durmadan çalıyordu. Ama artık korkmuyordum. Çünkü ertesi sabah avukatımızın ofisinde öğreneceğim bir gerçek daha vardı. Ve o gerçek, Emre’nin ailesinin bütün hesaplarını altüst edecekti… Ertesi sabah telefonum çaldığında saat 08.17’ydi. Ekranda Emre’nin adı yazıyordu. Açmadım. Bir dakika sonra mesaj geldi. “Zeynep, dün gece olanları unutalım. Annem biraz ileri gitti. Sen de sinirliydin. Artık evliyiz. Bunları büyütmenin anlamı yok.” Mesajı birkaç kez okudum. Artık evliyiz… Sanki evlilik, bir kadının gururunu ayaklar altına almak için verilmiş bir izin belgesiydi. Cevap yazmadım. Saat dokuzda annemle birlikte Şişli’deki avukatlık bürosuna gittik. Avukatımız Selim Bey bizi kapıda karşıladı. Masasına oturduk. Önüme kalın bir dosya koydu. “Zeynep Hanım, annenizin tapu devrini neden bu kadar ısrarla istediğini artık tam olarak öğrenmenizin zamanı geldi.” Kalbim hızlandı. “Bir sorun mu var?” Selim Bey gözlüğünü çıkardı. “Birkaç hafta önce anneniz beni aradı. Emre Bey’in ailesiyle ilgili bazı araştırmalar yapmamı istedi.” Annem başını eğdi. “Zeynep’in üzülmesini istemedim. Önce emin olmak istedim.” Avukat dosyadan birkaç belge çıkardı. “Emre Bey’in ailesinin ciddi borçları var.” Şaşkınlıkla ona baktım. “Ne kadar ciddi?” “Bankalara, iki ayrı şirkete ve şahıslara olan borçları var. Neriman Hanım’ın oturduğu evin üzerinde de ipotek bulunuyor.” Bir süre konuşamadım. Emre bana ailesinin maddi durumunun gayet iyi olduğunu söylemişti. Babası yıllarca ticaret yapmıştı. Annesi lüks restoranlara gider, pahalı kıyafetler giyer, her bayram altın takılarından bahsederdi. Meğer bütün o gösterişin altında kocaman bir borç yığını varmış. “Peki benim dairemle ne ilgileri var?” Selim Bey başka bir belge çıkardı. “Annenizin araştırmalarında, Emre Bey’in annesinin daireniz hakkında daha önce bilgi topladığı ortaya çıktı. Binanın değerini, güvenlik sistemini, tapu durumunu öğrenmiş. Hatta dairenin kiraya verilmesiyle ilgili bir emlak danışmanıyla görüşmüş.” İçim buz kesti. “Benim haberim olmadan mı?” “Evet.” Annem elimi tuttu. Selim Bey devam etti. “Daha önemlisi, Emre Bey’in ailesinin borçları için sizin dairenizin teminat gösterilmesi fikri konuşulmuş.” “Ne?” “Bu konuda elimizde doğrudan imzalanmış bir belge yok. Ama annenize ulaşan yazışmalar ve emlak danışmanının verdiği bilgiler bu yönde ciddi şüphe oluşturuyor.” Başımı ellerimin arasına aldım. Demek ki Neriman Hanım’ın düğündeki konuşması anlık bir heves değildi. Bir planın son aşamasıydı. Emre’nin beni sevdiğine inanmıştım. Meğer o, benimle birlikte sahip olduğum hayata da göz dikmişti. Annem sessizce konuştu. “İşte bu yüzden tapuyu devrettim kızım.” Ona sarıldım. İlk kez annemin kararına karşı çıkmadım. İlk kez onun neden korktuğunu gerçekten anladım. Öğleden sonra Emre’nin ailesinden haber geldi. Neriman Hanım, akrabaların bulunduğu bir WhatsApp grubuna uzun bir mesaj yazmıştı. Mesajında beni açgözlü olmakla suçluyordu. “Bir kadının kocasına güvenmesi gerekir. Zeynep daha ilk günden annesini kocasının önüne koydu. Bizim ailemizin adını lekeledi.” Mesajı okurken ellerim titredi. Ardından bir fotoğraf paylaştı. Düğün salonunda annemin mikrofonu tuttuğu an. Altına da şu cümleyi yazmıştı: “İnsan bazen kendi evladının gerçek yüzünü düğün günü görür.” Telefonumu masaya bıraktım. Annem öfkeyle ayağa kalktı. “Buna cevap vereceğim!” Elini tuttum. “Hayır anne. Bu kez ben konuşacağım.” WhatsApp grubunu açtım. İki yüz davetlinin yarısından fazlası oradaydı. Yazmaya başladım. “Herkese merhaba. Dün gece yaşananlarla ilgili bilmeniz gereken birkaç gerçek var.” Önce dairemin tapusunun evlilikten önce anneme devredildiğini belirttim. Ardından düğünde Neriman Hanım’ın benim iznim olmadan dairemi kendi emeklilik evi olarak ilan ettiğini yazdım. Son cümlem ise şuydu: “Bir insanın evine göz dikmek aile olmak değildir. Bir kadının hakkını savunması da aileyi rezil etmek değildir.” Mesajı gönderdim. Bir süre kimse cevap vermedi. Sonra kuzenim Derya yazdı: “Zeynep, dün gece gördüklerimize inanamadık. Yanındayız.” Ardından babamın eski bir iş ortağı mesaj gönderdi. “Emre Bey’in ailesinin maddi durumuyla ilgili bazı şeyler duymuştum. Keşke daha önce konuşsaydık.” Neriman Hanım gruptan çıktı. Ama artık çok geçti. Gerçek, bir kez ortaya çıkmıştı. Üç gün sonra Emre kapıma geldi. Annemin evindeydim. Kapıyı açtığımda gözlerinin altı morarmıştı. “Zeynep, lütfen konuşalım.” Kapıda durdum. “Dinliyorum.” “Beni içeri almayacak mısın?” “Hayır.” Şaşırdı. “Ben senin kocanım!” Ona baktım. “Benim kocam düğün günü annesinin beni aşağılamasına izin vermezdi.” Başını ellerinin arasına aldı. “Annem yüzünden oldu. Ben istemedim.” “Peki dairem hakkında bilgi topladığını biliyor muydun?” Sessiz kaldı. “Emre, bana doğruyu söyle.” “Bazı şeyleri biliyordum.” “Ne zamandır?” “Birkaç aydır.” İşte o an içimde kalan son umut da söndü. “Birkaç aydır mı?” “Zeynep, babamın işleri kötüye gitmişti. Annem sadece güvenli bir yerde yaşamak istiyordu. Ben de zamanla seni ikna edebileceğimizi düşündüm.” “Beni ikna etmek mi?” “Evet. Sonuçta evlenecektik. Senin evin bizim evimiz olacaktı.” Acı acı gülümsedim. “Hayır Emre. Benim evim senin annenin borçlarını kapatacak bir banka değildi.” Emre’nin sesi yükseldi. “Sen de hep paradan bahsediyorsun! Biraz aile olmayı öğren!” İlk kez ona karşı kendimi savunmak için tek bir kelime bile bulmak zorunda hissetmedim. “Ben aile olmayı biliyorum. Ama aile olmak, insanın hakkını almak demek değil.” “Peki şimdi ne olacak?” “Bunu avukatlarımız konuşacak.” “Beni affetmeyecek misin?” “Affetmek başka, hayatıma geri almak başka.” Kapıyı kapattım. Bu kez arkasından ağlamadım. Sonraki haftalarda gerçekler birer birer ortaya çıktı. Emre’nin ailesinin borçları tahmin ettiğimden de büyüktü. Neriman Hanım’ın gösterişli hayatı yıllardır borçla sürdürülüyordu. Pahalı çantalar… Lüks tatiller… Akrabalar arasında anlatılan zenginlik hikâyeleri… Hepsi dışarıdan görünen bir vitrinden ibaretti. Emre’nin babasının şirketlerinden biri hakkında icra işlemleri başlatıldı. Neriman Hanım’ın evindeki bazı eşyalar satıldı. Akrabalarından borç isteyenler artık telefonlarına cevap vermiyordu. Bir zamanlar düğünümde bana yukarıdan bakan insanlar, şimdi birbirlerinden yardım istiyordu. Ben hiçbirinin başına gelenlere sevinmedim. Çünkü benim istediğim onların yoksullaşması değildi. Ben sadece kendi hayatımı geri istiyordum. Emre’yle olan evliliğimizin hukuki süreci başladı. Avukatlarımız bütün belgeleri topladı. Tapu devrinin yasal dayanakları incelendi. Dairemin mülkiyetine ilişkin hiçbir hakkın Emre’ye ait olmadığı açıkça ortaya kondu. Benim için en önemli karar ise başka bir şeydi. Emre’yle yeniden bir araya gelmeyecektim. Ne annesinin özrü… Ne akrabaların araya girmesi… Ne de Emre’nin gecenin bir yarısı gönderdiği uzun mesajlar kararımı değiştirebildi. Bir gün mesajında şöyle yazmıştı: “Zeynep, annem de ben de hata yaptık. Ama bir insan sevdiği kadını bu kadar kolay silemez.” Telefonu kapattım. Sevgi, bir kadının evini gizlice planlara dahil etmek değildi. Sevgi, onu herkesin önünde küçük düşürmek hiç değildi. Altı ay sonra Nişantaşı’ndaki daireme geri döndüm. Annem tapunun sahibi olarak kalmaya devam ediyordu. Ama bana orada yaşamam için izin vermişti. Kapıyı açtığımda ilk yaptığım şey bütün pencereleri açmak oldu. Boğaz’dan gelen serin hava içeri doldu. Salonun ortasında durdum. Bir zamanlar Emre’yle kahvaltı edeceğimizi hayal ettiğim masaya baktım. İki kişilik kahve fincanlarını kaldırdım. Yerlerine kendime ait tek bir fincan koydum. Sonra mutfağı temizledim. Balkondaki çiçekleri suladım. Yatak odasının perdelerini değiştirdim. Uzun zamandır ertelediğim işime geri döndüm. Yeniden kendime yatırım yapmaya başladım. Bir pazar sabahı annem ziyaretime geldi. Elinde küçük bir kutu vardı. “Bunu sana vermek istiyorum.” Kutuyu açtım. İçinde o gün avukatlık bürosundan aldığımız tapu devri belgesinin bir kopyası vardı. Gülümsedim. “Anne, bunu neden sakladın?” “Çünkü bir gün bana kızgınlığın geçecek. O zaman neden yaptığımı hatırlarsın istedim.” Gözlerim doldu. Ona sarıldım. “Beni affet anne. Seni anlamam çok zaman aldı.” Annem saçlarımı okşadı. “Ben senden hiçbir zaman teşekkür beklemedim kızım. Sadece kendi ayaklarının üzerinde durmanı istedim.” O akşam balkona çıktım. Bir fincan Türk kahvesi yaptım. İstanbul’un ışıkları karşımda parlıyordu. Telefonumda Emre’nin son mesajı duruyordu. Açmadım. Çünkü artık geçmişin kapısını çalan herkese kapıyı açmak zorunda olmadığımı öğrenmiştim. Düğün gecesi iki yüz kişinin önünde elimden alınmak istenen şey sadece bir daire değildi. Gururumdu. Emeğimdi. Geleceğimdi. Ama annem bana çok önemli bir şey öğretmişti: Bir kadın bazen en büyük zaferini, kendisine ait olanı koruyarak kazanır. O gün elimdeki kahve fincanına baktım. Aylar önce düğün salonunda pasta bıçağını tutan ellerim şimdi huzurla kahvemi tutuyordu. Ve anladım ki… İnsanların gözünde zengin olmak başka, kendi emeğinin üzerinde başı dik durabilmek bambaşkaymış. Neriman Hanım iki milyon dolarlık bir ev hayal etmişti. Ben ise bir fincan kahvenin huzurunu yeniden kazanmıştım. Hayatın cilvesi işte… Başkalarının evine göz dikenler sonunda kendi yuvalarını kaybeder. Ama hakkını koruyan bir kadının gururu, hiçbir tapuya sığmaz. Peki sizce Zeynep, Emre’yi affetmeli miydi? Yoksa bir kadının güvenini bir kez kaybeden insan, hayatından sonsuza kadar çıkmalı mı?

Haberin Devamı

Evlenmeden önce annem beni iki milyon dolarlık dairemi kendi üzerine devretmeye zorladı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Düğünden 3 Saat Önce Gelinliğimi Mahveden Kayınvalidemin Notu: “Haddini Bil!” — Nikah Masasında Fısıldadıklarımla Tüm Salon Buz Kesti