UÇAĞA İLK KEZ BİNEN YAŞLI ÇİFTÇİYE HERKES GÜLDÜ: “BURASI EŞEK SIRTI DEĞİL, DAYI!” DEDİLER

DOLAR

Alış: 50.07

Satış: 50.27

EURO

Alış: 56.23

Satış: 56.46

GBP

Alış: 67.17

Satış: 67.67

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 10.11.2026

UÇAĞA İLK KEZ BİNEN YAŞLI ÇİFTÇİYE HERKES GÜLDÜ: “BURASI EŞEK SIRTI DEĞİL, DAYI!” DEDİLER

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: BÖLÜM 2 Uçuşun ilk saatlerinde gözlerimi neredeyse hiç kapatamadım. Hostes yemek dağıtırken önümdeki masayı nasıl açacağımı bilemedim. Yanımdaki yolcu yine gülümsedi. “Amca, senin bu yolculuk bayağı zor geçecek galiba.” Cevap vermedim. Çantamdan Sare’nin hazırladığı küçük mendili çıkardım. İçine biraz kuru ekmek koymuştu. “Yolda evini hatırlarsın,” demişti. O mendile bakarken annemi düşündüm. Acaba beni tanıyacak mıydı? Yüzümdeki kırışıklıkları görünce ne söyleyecekti? Uçuşun ilerleyen saatlerinde birden garip bir ses duyuldu. Önce hafif bir sarsıntı hissettik. Sonra uçak beklenmedik biçimde sallanmaya başladı. Hostesler koridorda aceleyle ilerledi. Yüzlerindeki ifadeler değişmişti. Az önce benimle alay eden yolcular artık konuşmuyordu. Hoparlörden pilotun sesi duyuldu. “Sayın yolcularımız, teknik bir sorun nedeniyle acil iniş hazırlığı yapıyoruz. Lütfen mürettebatımızın talimatlarına uyunuz.” Kalbim hızla çarpmaya başladı. Yanımdaki adam koltuğa sımsıkı tutundu. “Ne oluyor? Düşmeyeceğiz değil mi?” Kimse cevap veremedi. Uçak alçalmaya başladı. Pencereden baktığımda aşağıda geniş ormanlık alanlar gördüm. Birkaç dakika sonra sert bir sarsıntı yaşandı. Kabindeki eşyalar yerinden oynadı. İnsanlar birbirlerine sesleniyordu. Uçak, ormanlarla çevrili geniş bir açıklığa zorunlu iniş yapmıştı. Bir süre herkes şaşkınlık içinde kaldı. Sonra acil çıkışlardan biri açıldı. Mürettebatın yönlendirmesiyle dışarı çıkabildim. Ayaklarım toprağa değer değmez derin bir nefes aldım. Hayattaydım. Fakat arkamı dönüp uçağa baktığımda içimde bir şey koptu. Bazı yolcular hâlâ içerideydi. Az önce benimle alay eden hostes Derya, koridorun yanında hareketsiz yatıyordu. Bir başka yolcu koltuğundan kalkamıyordu. Uçağın içinden keskin bir koku gelmeye başlamıştı. Dışarıdakiler telaşla birbirlerine bakıyordu. O an annemin fotoğrafına dokundum. Önümde iki seçenek vardı. Güvenli bir mesafeye uzaklaşıp yardımın gelmesini bekleyebilirdim. Ya da geride kalan insanlar için elimden geleni yapabilirdim. Ben çantamı yere bıraktım ve tekrar uçağın kapısına yöneldim.

: BÖLÜM 3 Uçağın kapısına doğru yürüdüğümde arkamdan bir adam bağırdı: “Amca, nereye gidiyorsun? Geri dön!” Başımı çevirdim. “İçeride insanlar var!” “Yardım ekipleri gelecek!” “Peki gelene kadar ne olacak?” Adam sustu. Ben de korkuyordum. Hem de hayatımda hiç korkmadığım kadar. Ellerim titriyor, dizlerim birbirine vuruyordu. Ama gözlerimi kapattığımda sürekli aynı şeyi görüyordum: Birkaç dakika önce yanımdan geçerken bana gülen o genç hostes, şimdi yerde hareketsiz yatıyordu. Bir insanın biraz önce nasıl davrandığının, şu anda yardıma ihtiyacı olup olmadığını değiştirmediğini düşündüm. Kapıya yaklaştım. İçeriden bir yolcu güçlükle dışarı çıkmaya çalışıyordu. Kolunu tutup ona yardımcı oldum. “İçeride kimler kaldı?” diye sordum. “Bilmiyorum,” dedi nefes nefese. “Ön tarafta bir kadın var. Bir de koltukların arasında kalanlar…” Uçağın içinde sarsıntının ardından büyük bir karışıklık oluşmuştu. Bazı eşyalar koridora düşmüş, yolcular hangi çıkışa yönelmeleri gerektiğini şaşırmıştı. Hostes Derya’yı gördüm. Yerdeydi. Gözleri kapalıydı. Yanına eğildim. “Hanımefendi! Beni duyuyor musunuz?” Cevap vermedi. Bir kez daha seslendim. Göz kapakları hafifçe kıpırdadı. O sırada dışarıdan iki adam geldi. İçlerinden biri daha önce benim kıyafetimle alay eden yolcuydu. “Yardım edin!” dedim. “Onu buradan çıkarmamız gerekiyor.” Adam hiç itiraz etmedi. Birlikte Derya’yı dikkatlice dışarı çıkardık. Güvenli bir noktaya götürülmesine yardım ettik. Genç kadın yavaş yavaş kendine geliyordu. Ama ben durmadım. Tekrar uçağa döndüm. Arka tarafta yaşlı bir adam koltuğunda oturuyordu. Kemerini çözmeye çalışıyordu ama elleri o kadar titriyordu ki başaramıyordu. Yanına eğilip kemerin kilidini açtım. Komik değil mi? Birkaç saat önce kendi emniyet kemerimi nasıl açıp kapatacağımı bilmiyordum. Şimdi başka bir insanın kemerini çözüyordum. Adam yüzüme baktı. “Evladım, ben yürüyemiyorum galiba.” “Merak etme amca, yalnız değilsin.” Yanımıza gelen başka bir yolcuyla ona destek olduk. Dışarı çıktığımızda adam kolumu bırakmak istemedi. “Allah senden razı olsun,” dedi. Başımı salladım. “Önemli olan hepimizin buradan çıkması.” O an yıllar önce Rıza Usta’nın bana söylediği bir söz geldi aklıma. “Hüseyin, tarlada komşunun mahsulünü kurtarmaya yardım edersen seninkinden eksilmez. Bir gün de senin yardıma ihtiyacın olur.” Çocukken o sözün yalnızca çiftçilikle ilgili olduğunu sanırdım. Meğer hayatın kendisiyle ilgiliymiş. Kısa süre sonra dışarıdaki yolcuların bir kısmı da yardıma katılmaya başladı. Kimileri güvenli bölgeye ulaşanların yanında kaldı. Kimileri mürettebatın yönlendirmesiyle hâlâ uçaktan çıkmaya çalışanlara destek oldu. Benimle alay eden gri ceketli adam yanıma yaklaştı. Yüzü bembeyazdı. “Amca, ne yapmamı istiyorsun?” Ona baktım. “Ben uçaktan anlamam evladım. Ama içeride kalanların yalnız olmadığını bilmesi gerekiyor. Mürettebata yardım edelim.” Birlikte çalıştık. Kimsenin kıyafetine, mesleğine, nereden geldiğine bakacak zamanımız yoktu. Bir kadın oğlunu arıyordu. Genç bir yolcu kaybolan gözlüğünü bulmaya çalışıyordu. Yaşlı bir adam ne olduğunu anlayamadığı için sürekli aynı soruyu soruyordu. Herkesin yüzünde korku vardı. Ve korku insana garip bir şey öğretiyordu. Az önce birbirine yabancı olan insanlar, şimdi birbirinin elini bırakmıyordu. Uçağın çevresinden gelen rahatsız edici koku giderek ağırlaştı. Mürettebattan biri yüksek sesle bağırdı: “Herkes uçaktan uzaklaşsın!” Son yolcuların da çıktığından emin olunduğunda hepimiz açıklığın daha uzak bir bölümüne doğru yöneldik. Bir süre sonra uçağın bir tarafında alevler yükselmeye başladı. Arkamı döndüm. Saatler önce büyük bir heyecanla bindiğim uçak artık tanınmayacak kadar farklı görünüyordu. Herkes sessizleşti. Birkaç dakika daha geç çıkmış olsaydık ne olacağını düşünmek bile istemiyordum. Yanımdaki adam dizlerinin üzerine çöktü. “Biz gerçekten kurtulduk mu?” diye fısıldadı. Ona ne söyleyeceğimi bilemedim. Ben de kendime aynı soruyu soruyordum. Gökyüzüne baktım. Bulutlar hâlâ aynı bulutlardı. Güneş yine tepemizdeydi. Dünya, hiçbir şey olmamış gibi dönmeye devam ediyordu. Ama bizim için her şey değişmişti. Biraz sonra koluma hafifçe dokunulduğunu hissettim. Döndüğümde Derya’yı gördüm. Az önce benimle alay eden genç hostes. Yüzünde küçük sıyrıklar vardı. Üzerindeki üniforma kirlenmişti. Saçları dağılmıştı. Yanında başka bir kabin görevlisi duruyordu. Genç kadın bana uzun uzun baktı. Sonra ağlamaya başladı. “Amca…” Bir şey söylemeye çalıştı ama sesi çıkmadı. “İyi misin kızım?” diye sordum. Bu soruyu duyunca daha da ağladı. “Ben… Ben size çok kötü davrandım.” Cevap vermedim. “Uçağa binerken sizinle dalga geçtim. Herkesin önünde sizi küçük düşürdüm. Siz hiçbir şey söylemediniz.” Gözyaşlarını sildi. “Sonra beni oradan çıkardınız.” Başımı öne eğdim. “Geçti artık kızım.” “Hayır, geçmedi. Ben kendimden utanıyorum.” Genç kadın dizlerini büküp önümde yere çökmeye çalıştı. Hemen kollarından tuttum. “Yapma evladım. Kalk ayağa.” “Ama siz olmasaydınız…” Sözünü tamamlayamadı. Ben de bir süre konuşmadım. Sonra şöyle dedim: “Bak kızım, insanlar bazen bilmedikleri şeylerden korkar. Bazen de anlamadıkları şeylere güler. Benim kıyafetim sana garip geldi. Uçakta ne yapacağımı bilmemem komik göründü.” Gözlerime bakıyordu. “Ama insanı tanımak için üzerindekine değil, yüreğine bakmak gerekir.” Derya başını salladı. “Biliyorum. Bunu hayatım boyunca unutmayacağım.” “Ben de senin üzülmeni istemem. Yeter ki bir dahaki sefere karşına benim gibi biri çıktığında onu güldürmek için değil, yardımcı olmak için konuş.” Genç kadın ellerimi tuttu. “Söz veriyorum.” O sırada yanımıza başka yolcular geldi. Az önce benim ayakkabılarımla alay eden adam konuştu. “Amca, ben de özür dilemek istiyorum.” Gülümsemeye çalıştım. “Oğlum, bu kadar insanın arasında kimin ne dediğini nasıl hatırlayayım?” Adam başını eğdi. “Ama ben hatırlıyorum. Keşke söylemeseydim.” Ona baktım. “İnsanın hata yaptığını anlaması da bir şeydir.” O anda çevremizdeki insanların yüzlerine baktım. Uçağa binerken birbirinden uzak duran, küçük gruplar halinde oturan, birbirine pek dikkat etmeyen insanlardı. Şimdi ise birbirlerine su uzatıyor, iyi olup olmadıklarını soruyor, telefonlarını paylaşmaya çalışıyorlardı. Ormanın ortasında, hayatımızın en zor saatlerinden birini yaşıyorduk. Fakat ilk kez gerçekten birbirimizi görüyorduk. Kurtarma ekipleri geldiğinde hepimiz büyük bir rahatlama yaşadık. Sağlık görevlileri yaralılarla ilgilendi. Gerekli kontroller yapıldı. Yolcular güvenli bölgelere taşındı. Beni de muayene etmek istediler. “Amca, senin de dinlenmen gerek,” dedi görevli. “Ben iyiyim.” “Bunu bize bırak.” Haklıydı. Vücudumdaki yorgunluğu ancak o zaman hissettim. Bir yere oturdum. Çantamı aradım. Sare’nin hazırladığı küçük mendil içindeydi. Ekmekler ezilmişti ama annemin fotoğrafı sağlamdı. Fotoğrafı çıkardım. Parmaklarımı annemin genç yüzünün üzerinde gezdirdim. Sonra birden ağlamaya başladım. Uçakta herkes benimle alay ederken ağlamamıştım. Sert iniş sırasında ağlamamıştım. İnsanlara yardım ederken de ağlamamıştım. Ama annemin fotoğrafını görünce kendimi tutamadım. Çünkü o anda aklımdaki tek şey şuydu: Ya ona yetişemezsem? Bunca insanın arasından sağ çıkmıştım. Fakat annemin beni bekleyecek kadar zamanı kalıp kalmadığını bilmiyordum. Derya beni o halde gördü. Yanıma gelip sessizce oturdu. “Bir şey mi oldu amca?” Fotoğrafı gösterdim. “Annem.” Genç kadın fotoğrafa baktı. “Onu görmeye mi gidiyordunuz?” “Evet kızım. Çok hasta. Beni bekliyor.” Derya’nın gözleri yeniden doldu. “Bunu bilmiyordum.” “Bilmen gerekmiyordu.” Başını çevirdi. “Size böyle davranırken neler yaşadığınızı hiç düşünmedim.” “Ben de senin hayatını bilmiyorum kızım,” dedim. “Belki çok zor bir gün geçiriyordun. Ama ne yaşarsak yaşayalım, birbirimize nasıl davrandığımız bizim seçimimiz.” Derya bir süre konuşmadı. Sonra yavaşça: “Umarım annenize yetişirsiniz,” dedi. Bu söz bana o gün söylenen en güzel sözlerden biriydi. Olaydan sonra yetkililer ulaşımımız için düzenlemeler yaptı. Yaşadıklarımızla ilgili sorular sordular. İfadelerimiz alındı. Sağlık durumlarımız yeniden kontrol edildi. Ben sürekli telefonuma bakıyordum. Sonunda ablam Elif’e ulaşabildim. Telefonu açar açmaz ağlamaya başladı. “Hüseyin! Allah’ım, sen iyi misin?” “İyiyim abla. Merak etme.” “Haberlerde gördük. Uçağın zorunlu iniş yaptığını söylediler. Saatlerdir sana ulaşamıyoruz.” “Telefonumdan haber veremedim. Şimdi iyiyim.” Ablamın nefesi kesiliyor gibiydi. “Ne zaman gelebileceksin?” “En kısa zamanda. Annem nasıl?” Uzun bir sessizlik oldu. “Hüseyin…” “Abla, söyle.” “Annem hâlâ seni bekliyor.” Bu sözleri duyunca gözlerimi kapattım. “Geleceğim abla. Mutlaka geleceğim.” Ablam biraz sakinleşince sesini alçalttı. “Annem dün gece de seni sordu. Bana ‘Hüseyin toprağını bıraktı mı?’ dedi.” Boğazım düğümlendi. Annemin yıllar boyunca çiftçilikle ilgili kararımı tam olarak anlayamadığını biliyordum. Ama demek ki hâlâ tarlamı, toprağımı düşünüyordu. “Elif, ona söyle. Hüseyin yolda. Geliyor de.” “Söyleyeceğim kardeşim.” Telefon kapandı. Uzun süre yerimden kalkamadım. Hayatta bazen insanın bütün serveti, bütün başarıları, bütün sahip oldukları bir anda önemini kaybediyor. O gün benim için dünyanın en değerli şeyi bir hastane odasında beni bekleyen annemin birkaç kelimesiydi. Brezilya’ya nihayet vardığımda geceyi geride bırakmış, yeni bir sabaha ulaşmıştık. Hava sıcak ve nemliydi. Ablam havaalanında beni bekliyordu. Beni görünce koşarak sarıldı. “Hüseyin!” Onu son gördüğümden beri yüzüne yıllar eklenmişti. Saçlarında beyazlar vardı. Ama sarılışı çocukluğumuzdaki gibiydi. “Annem nerede?” diye sordum. “Hastanede. Hadi gidelim.” Araba boyunca fazla konuşmadık. Elif zaman zaman bana bakıyordu. “Haberlere çıkmışsın,” dedi. “Biliyorum.” “İnsanlara yardım etmişsin.” “Elimden geldiğince.” “Sen hep böyledin zaten.” Gülümsedim. “Sen de doktor oldun. Her gün insanlara yardım ediyorsun.” Ablam bir an sustu. “Biliyor musun, çocukken senin çiftçilik hevesinin geçeceğini sanıyordum.” “Geçmedi işte.” “Evet,” dedi gülerek. “Geçmedi.” Bir süre sonra ciddileşti. “Annem seninle gurur duyuyordu Hüseyin. Belki bunu sana yeterince söylemedi.” Camdan dışarı baktım. “Ben de ona ne kadar özlediğimi yeterince söylemedim abla.” Ablam elini elimin üzerine koydu. “Şimdi söylersin.” Hastaneye vardığımızda koridorlar sessizdi. Babam bekleme alanındaki bir koltukta oturuyordu. Beni görünce ayağa kalktı. Yıllar önce karşısında durmaya çekindiğim o güçlü doktor artık yaşlanmıştı. Omuzları biraz çökmüş, saçları tamamen beyazlamıştı. Birbirimize baktık. Sonra bana sarıldı. “Oğlum,” dedi. Tek kelime. Ama içinde yılların özlemi vardı. “Baba…” Sırtımı okşadı. “Çok şükür sağ salim geldin.” Bir süre öylece kaldık. Sonra annemin odasına girdim. Onu gördüğüm an bütün gücüm kayboldu. Yatakta uzanıyordu. Bir zamanlar uzun saçlarını özenle tarayan, misafirlerini en güzel elbiseleriyle karşılayan, bana her sabah kahvaltıda süt içirmeye çalışan annem çok zayıflamıştı. Yavaşça yanına yaklaştım. “Anne…” Gözlerini açtı. Önce beni dikkatle inceledi. Sonra dudakları titredi. “Hüseyin?” Elini tuttum. “Benim anne. Geldim.” Gözlerinden yaşlar süzüldü. “Gerçekten geldin mi oğlum?” “Geldim anne. Buradayım.” Elimi sıktı. “Çok korktum sana bir şey oldu diye.” “Ben iyiyim.” “Uçağı duydum.” Gözlerini kapattı. “Allah seni bana bağışladı.” Yatağının kenarına oturdum. Çocukken yaptığı gibi elimin üstünü okşadı. Bir süre sonra kıyafetime baktı. “Sen hâlâ aynı Hüseyin’sin.” Gülümsedim. “Değişmedim anne.” “Çarıkların bile aynı.” İkimiz de hafifçe güldük. Sonra annem ağlamaya başladı. “Ben senin daha farklı bir hayat yaşamanı istemiştim.” “Biliyorum anne.” “Babanla birlikte sana büyük bir gelecek hazırlamaya çalıştık. Okumanı, iyi bir meslek sahibi olmanı istedik.” “Biliyorum.” “Ama sen hep tarlanı sevdin.” Başımı salladım. “Çünkü orada mutluydum anne.” Annem uzun süre yüzüme baktı. “Mutlu oldun mu gerçekten?” Bu soruyu duyunca gözlerim doldu. “Çok mutlu oldum. Sare’yle güzel bir hayatımız var. Çocuklarımız büyüdü. Toprağımız bize bereket verdi.” “Peki hiç pişman oldun mu?” “Hayır anne.” Elimi daha sıkı tuttu. “O zaman ben de pişman olmamalıydım.” Yıllardır aramızda sessizce duran bir mesele, o birkaç kelimeyle sanki çözülmüştü. Annem yüzüme baktı. “Senin mutlu olmanı istiyordum oğlum. Sadece mutluluğun neye benzediğini senin kadar iyi bilmiyordum.” Ağlamamak için dudaklarımı sıktım. “Sen bana sevgi verdin anne. Gerisini ben öğrendim.” Annem gözlerini kapattı. Bir süre dinlendi. Sonra fısıldadı: “Bana köyünü anlat.” Şaşırdım. “Ne anlatayım anne?” “Her şeyi. Sabahları nasıl uyanıyorsun? Bahçen nasıl? Ağaçların büyüdü mü?” Ve ben anlatmaya başladım. Konya’daki sabahları anlattım. Güneşin doğuşunu, tarlaların üzerindeki serinliği, ilkbaharda açan çiçekleri, Sare’nin yaptığı kahvaltıları anlattım. Murat’ın çocukken traktöre binmek için nasıl peşimden koştuğunu, Kerem’in yağmurlu günlerde çamura bulanıp eve döndüğünü anlattım. Annem bazen gülümsüyor, bazen gözlerini kapatıyordu. Bir ara elimi tutup şöyle dedi: “Keşke bir kere daha senin evine gelebilseydim.” “Gelirsin anne,” dedim. Ama o da ben de bunun artık çok zor olduğunu biliyorduk. Annemin yanında geçirdiğim sonraki günler hayatımın en kıymetli günleriydi. Bazen konuşabiliyordu. Bazen yalnızca elini tutuyordum. Babamla Elif de sürekli yanımızdaydı. Bir gün babam beni hastanenin bahçesine çağırdı. Yan yana yürüdük. Uzun süre hiçbir şey söylemedi. Sonra durdu. “Hüseyin, bir şey soracağım.” “Sor baba.” “Bize hiç kırgın oldun mu?” Şaşırdım. “Neden?” “Seni yıllarca anlamadık. Okulu bıraktığın zaman sana çok ağır konuştum. Başarısız olacağını sandım.” Başımı eğdim. “O zaman üzülmüştüm baba.” “Biliyorum.” “Ama sonra kendi hayatımı kurdum. Siz de zamanla kararımı kabul ettiniz.” Babam banklardan birine oturdu. “Bir hastaneyi yönetmenin büyük bir başarı olduğunu düşünürdüm. Hâlâ da öyle düşünüyorum. Ama insanın kendi seçtiği hayatta dürüstçe çalışmasının da ne kadar değerli olduğunu senden öğrendim.” Yanına oturdum. “Ben senden çok şey öğrendim baba.” “Ne öğrendin?” “İnsanın işini ciddiye almasını. Verdiği sözü tutmasını. Yardıma ihtiyacı olanı geri çevirmemesini.” Babam gözlerini sildi. “Demek sana bir şeyler öğretebilmişim.” “Sandığından fazlasını.” O gün ikimiz de geçmişte söylenmiş bazı sözleri değiştiremeyeceğimizi biliyorduk. Ama kalan zamanımızı farklı yaşayabilirdik. Bu bile önemliydi. Annemin durumu birkaç gün sonra daha da ağırlaştı. Doktorlar bizi hazırlamıştı. Yine de insan böyle bir şeye hiçbir zaman tam olarak hazır olamıyor. Son sabahında yanında oturuyordum. Elif diğer taraftaydı. Babam da başucundaydı. Annem gözlerini açtı. Bana baktı. “Hüseyin…” “Buradayım anne.” “Eve dönünce Sare’ye selam söyle.” “Söylerim.” “Çocuklarını da benim için öp.” “Öperim anne.” Biraz sustu. Sonra güçlükle: “Toprağına iyi bak,” dedi. Elini tuttum. “Bakarım anne.” Gözlerinden bir damla yaş süzüldü. “Seninle gurur duyuyorum oğlum.” İşte o an içimde yıllardır taşıdığım bir ağırlığın hafiflediğini hissettim. Annem bana sonunda çocukluğumdan beri duymayı beklediğim sözleri söylemişti. Belki o sözlere ihtiyacım olmadığını düşünüyordum. Ama varmış. Çok varmış. Kısa süre sonra annemi kaybettik. Odasındaki sessizliği hayatım boyunca unutmayacağım. Babam annemin elini uzun süre bırakmadı. Elif ağlıyordu. Ben ise ne yapacağımı bilemedim. Hayatım boyunca toprağa tohum ektim, fidan diktim, kuruyan ağaçları yeniden canlandırmaya çalıştım. Ama bazı ayrılıkların karşısında insanın bütün emeği, bütün gücü yetersiz kalıyor. Annemin cenaze töreninden sonra da birkaç gün Brezilya’da kaldım. Babamla uzun uzun konuştuk. Elif’le çocukluğumuzu hatırladık. Annemin eşyalarını toplarken yıllar önce gönderdiğim bir aile fotoğrafımızı bulduk. Sare, ben ve iki oğlumuz çiftliğin önünde duruyorduk. Fotoğrafın arkasına annem kendi el yazısıyla şunu yazmıştı: “Hüseyin’in kurduğu güzel hayat.” O cümleyi okuyunca ağladım. Çünkü annem benim hayatımı sandığımdan daha iyi anlamıştı. Sadece bunu yeterince konuşamamıştık. Türkiye’ye döneceğim gün babam beni uğurlamaya geldi. Bu kez uçağa binmekten eskisi kadar korkmuyordum. Yine de içimde bir tedirginlik vardı. Babam bunu fark etti. “İstersen biraz daha kal,” dedi. Başımı salladım. “Dönmem gerek baba. Sare bekliyor. Çiftlik bekliyor.” Babam gülümsedi. “Biliyorum.” Sonra elini omzuma koydu. “Bu sefer sık sık konuşalım. Arayı bu kadar açmayalım.” “Söz baba.” Elif de bana sarıldı. “Bir dahaki sefere seni görmeye biz geliriz.” “Çiftlikte yeriniz hazır.” Gülerek: “Umarım bu kez beni sabahın beşinde tarlaya çıkarmazsın,” dedi. “Misafirsen altıda çıkarırım.” İkimiz de güldük. O kahkahanın içinde hem hüzün hem de yılların özlemi vardı. Dönüş yolculuğum sakin geçti. Yanımda oturan insanlar bana saygılı davrandı. Ama artık kimsenin beni nasıl gördüğünü eskisi kadar düşünmüyordum. Çünkü o ilk yolculuk bana önemli bir şey öğretmişti. Bir insanın elbiseleri eskimiş olabilir. Konuşması farklı olabilir. Hayatında hiç uçağa binmemiş olabilir. Ama bunların hiçbiri onun yüreğinin ne kadar büyük olduğunu göstermez. Türkiye’ye döndüğümde beni bekleyen manzarayı görünce şaşkına döndüm. Havalimanının geliş bölümünde çok sayıda gazeteci vardı. Televizyon kameraları, fotoğraf makineleri, mikrofonlar… Başta başka birini beklediklerini sandım. Ama bir muhabir bana doğru koştu. “Hüseyin Karaca Bey! Birkaç soru sorabilir miyiz?” Duraksadım. “Bana mı diyorsunuz?” Kadın gülümsedi. “Evet. Siz uçak kazasında yolcuların tahliyesine yardım eden çiftçi değil misiniz?” Başımı salladım. “Yardım ettim ama yalnız değildim.” Tam o sırada kalabalığın arasından Sare’yi gördüm. Yanında Murat ve Kerem vardı. Sare koşup boynuma sarıldı. “Hüseyin!” Kollarımı ona doladım. “Geldim Sare.” Ağlıyordu. “Çok korktum. Haberleri duyunca ne yapacağımı bilemedim.” “Ben iyiyim.” “Biliyorum ama…” Cümlesini bitiremedi. Başını omzuma yasladı. Oğullarım da yanıma geldi. Murat’ın gözleri doluydu. “Baba, herkes senden bahsediyor.” “Ne diye bahsediyor?” “İnsanları kurtaran Türk çiftçi diye.” Gülümsedim. “Ben yalnızca yardım ettim oğlum.” Kerem başını salladı. “Baba, senin için bir tören hazırlamışlar.” “Tören mi?” Neler olduğunu anlayamıyordum. Sonra kalabalık iki yana açıldı. Cumhurbaşkanı, beraberindeki görevlilerle birlikte yanıma geldi. Bana elini uzattı. “Hüseyin Bey, ülkemize hoş geldiniz.” Heyecandan ne söyleyeceğimi bilemedim. “Hoş bulduk efendim.” “Elinizden geleni yaparak çok sayıda insanın kurtulmasına katkı sağladınız. Bunun için size teşekkür etmek istiyoruz.” Başımı öne eğdim. “Benim yerimde kim olsa aynısını yapardı efendim.” Cumhurbaşkanı bir an durdu. “Umarım öyle olur. Ama böyle anlarda gösterilen cesaret ve dayanışma her zaman hatırlanmayı hak eder.” Sonra bana bir madalya takdim edildi. Kameralar arka arkaya fotoğraf çekti. Gazeteciler sorular sormaya başladı. “İçeriye geri dönerken korkmadınız mı?” “Korktum,” dedim. “Peki neden geri döndünüz?” Bir süre düşündüm. “Çünkü içeride insanlar vardı.” Başka bir muhabir sordu: “Uçakta sizinle alay edildiği doğru mu?” Bu soruyla birlikte herkes sessizleşti. Sare bana baktı. Murat’ın yüzü ciddileşti. Derin bir nefes aldım. “Evet,” dedim. “Benim kıyafetimi, çarıklarımı, uçağa ilk kez biniyor olmamı komik bulan insanlar oldu.” “Size kötü davranan kişilere de yardım ettiniz mi?” “Evet.” “Onlara kızgın değil misiniz?” Başımı salladım. “Hayır.” Muhabir şaşırdı. “Neden?” Şöyle cevap verdim: “Çünkü bir insan bana saygısızlık etti diye ben ona yardım etmemezlik edemem. O kişinin hayatı, benim gururumdan daha değerli.” Etrafta derin bir sessizlik oluştu. Devam ettim: “Ben uçağa binmeyi bilmiyordum. Bunu saklamıyorum. Hayatım boyunca toprakla uğraştım. Tohum ekmeyi, ağaç yetiştirmeyi, hayvanlara bakmayı bilirim. Hostes hanım da uçağın içinde ne yapılması gerektiğini benden çok daha iyi biliyordu. Herkesin bildiği ve bilmediği şeyler var. Bir insanın bilmediği bir şey yüzünden aşağılanması doğru değil.” Bir muhabir yeniden sordu: “Peki kendinizi kahraman olarak görüyor musunuz?” Gözüm Sare’ye kaydı. O bana bakıp hafifçe gülümsüyordu. Sonra cevap verdim: “Hayır. Ben kahraman olduğumu düşünmüyorum. Sadece bir insan olarak yapmam gerekeni yaptım. Üstelik orada yalnız değildim. Bana yardım eden yolcular ve görevini yapan insanlar da vardı.” Madalya göğsümde duruyordu. Ama o an aklımda annemin sözleri vardı: “Seninle gurur duyuyorum oğlum.” Hayatım boyunca aldığım en değerli iki ödül belki de aynı haftaya sığmıştı. Biri devletin verdiği madalyaydı. Diğeri annemin son günlerinde bana söylediği birkaç kelimeydi. Benim için ikincisinin yerini hiçbir şey tutamazdı. Eve döndüğümüzde Sare her zamanki gibi mutfağa geçti. “Yorulmuşsundur. Sana bir şeyler hazırlayayım.” Ben ise verandadaki eski sandalyeme oturdum. Çiftliğin kokusunu içime çektim. Uzakta traktörün sesi duyuluyordu. Rüzgâr ağaçların yapraklarını hafifçe sallıyordu. Her şey bıraktığım gibiydi. Ama ben aynı insan değildim. Murat yanıma geldi. “Baba, gazeteciler yine arıyor. Seninle röportaj yapmak istiyorlar.” “Ne soracaklarmış?” “Hayatını anlatmanı istiyorlarmış. İnsanlar nasıl bu kadar zengin olup da böyle sade yaşadığını merak ediyormuş.” Güldüm. “Demek şimdi de onu merak ediyorlar.” Murat oturdu. “Baba, gerçekten hiç daha gösterişli yaşamak istemedin mi?” Ona baktım. “Güzel yaşamakla gösterişli yaşamak aynı şey değil oğlum.” “Biliyorum ama paran var. Daha lüks bir ev, pahalı bir araba alabilirsin.” “Alabilirim.” “Niye almıyorsun?” Uzakta uzanan tarlaları gösterdim. “Şunlara bak. Sabahları burada yürüyorum. Annenle kahvaltı ediyorum. Siz geldiğinizde aynı sofraya oturuyoruz. İnsanlara iş verebiliyorum. Ürettiğimiz ürünler başka ülkelerdeki sofralara gidiyor. Benim sevdiğim hayat bu.” Murat sessizce dinledi. “Sen şehirde mutlusun, değil mi?” “Evet baba.” “Güzel. Ben de burada mutluyum. Hepimizin aynı hayatı seçmesi gerekmiyor.” Oğlum gülümsedi. “Dedem bunu sana yıllar önce söyleyebilseydi belki daha kolay olurdu.” Başımı salladım. “Belki. Ama sonunda birbirimizi anladık.” Bir süre sonra Sare çay getirdi. Üçümüz verandada oturduk. Rüzgâr serindi. Ve ben uzun zamandır ilk kez gerçekten dinlenebildiğimi hissettim. Kazayla ilgili haberler günlerce devam etti. Gazeteler bana “Kahraman Çiftçi” diyordu. Televizyonlarda eski çarıklarımın fotoğrafını gösteriyor, uçakta yaşananları anlatıyorlardı. Bazıları banka hesabımda büyük bir servet olduğunu öğrenince daha da şaşırdı. “Meğer zenginmiş!” diyenler oldu. “Bu kadar parası olan biri neden böyle giyiniyor?” diye soranlar da çıktı. İşte bu yorumlar beni biraz üzdü. Çünkü insanlar sanki parası olduğu ortaya çıkınca bana daha fazla saygı gösterilmesi gerektiğini düşünüyordu. Oysa parası olmayan bir çiftçi olsaydım ne değişirdi? Bankada hiç birikimim bulunmasaydı? Küçük bir tarlada çalışıp kazandığıyla ailesini geçindiren sıradan biri olsaydım? Yardım ettiğim insanlar daha mı az değerli olacaktı? Benim yaptığım şeyin kıymeti azalacak mıydı? Bu soruları bir röportajda da dile getirdim. “Benim hakkımda konuşurken sürekli paramdan bahsediyorsunuz,” dedim. “Oysa uçağa bindiğimde kimse hesabımda ne olduğunu bilmiyordu. İnsanlara saygı göstermek için bunu öğrenmeleri gerekmemeliydi.” O röportajdan sonra pek çok insan bana mesaj gönderdi. Bir öğretmen, öğrencilerine hikâyemi anlattığını yazdı. Bir çiftçi, yıllardır şehirde kendisine küçümseyerek bakıldığını söyledi. Genç bir kadın, yaşlı babasının okuma yazması az olduğu için bazı yerlerde utanarak konuştuğunu anlattı. Hepsini okuyamadım. Ama okuyabildiklerim beni düşündürdü. Meğer insanın dış görünüşü yüzünden yargılanması sandığımdan çok daha yaygınmış. Bir akşam Sare’yle mutfakta oturuyorduk. Masanın üzerinde madalyam vardı. Sare onu eline aldı. “Bunu nereye koyacağız?” diye sordu. “Sen bilirsin.” “Salondaki vitrine koyabiliriz.” “Olur.” Bir süre madalyaya baktı. Sonra gözlerini bana çevirdi. “Hüseyin, sana bir şey söyleyeceğim.” “Söyle.” “Ben seninle evlendiğim gün de gurur duyuyordum. İnsanların önünde madalya aldığın gün de gurur duydum. Ama en çok ne zaman gurur duydum biliyor musun?” “Ne zaman?” “Uçakta seninle alay eden insanları affettiğini söylediğinde.” Sustum. Sare devam etti: “İnsan bazen kendisine yapılanı unutamıyor. Sen ise orada kimin ne söylediğini düşünmek yerine yardıma ihtiyacı olanlara baktın.” Elini tuttum. “Ben de korktum Sare. Çok korktum.” “Biliyorum.” “Hatta bir an sadece kaçmak istedim. Ama içeridekileri görünce yapamadım.” Sare gözlerime baktı. “Cesaret belki de hiç korkmamak değildir Hüseyin. Korktuğun halde doğru olduğuna inandığın şeyi yapabilmektir.” Gülümsedim. “Sen benden daha güzel konuşuyorsun.” Güldü. “Ben yıllardır seni dinliyorum. Bir şeyler öğrenmişimdir.” O gece uzun uzun konuştuk. Annemden bahsettim. Son günlerinde yüzümdeki kırışıklıkları nasıl incelediğini, bana tarlamı nasıl sorduğunu, son sözlerini anlattım. Sare sessizce ağladı. Sonra annemin fotoğrafını aldı. Vitrinde madalyanın yanına koydu. “Bence ikisi burada dursun,” dedi. “Niye?” “Biri insanların seni nasıl gördüğünü hatırlatsın. Diğeri seni gerçekten seven insanların gözünde kim olduğunu.” Ona sarıldım. Haklıydı. Aradan zaman geçti. Haberler azaldı. Gazeteciler başka olayların peşine düştü. Herkes kendi hayatına döndü. Ben de sabahları erkenden kalkmaya, tarlalarımı dolaşmaya, işçilerimle konuşmaya devam ettim. Çarıklarımı değiştirmedim. Eski ceketimi de hâlâ giyiyorum. Bazen birisi çiftliğe gelip beni görmek istiyor. “Sen gerçekten o uçaktaki Hüseyin amca mısın?” diye soruyor. “Benim,” diyorum. “Böyle büyük bir olaydan sonra hayatın değişmedi mi?” Gülümsüyorum. “Çok şey öğrendim. Ama hâlâ aynı toprağın insanıyım.” Çünkü artık şunu çok iyi biliyorum: Hayat insana her zaman ne kadar parası olduğunu, hangi okuldan mezun olduğunu ya da ne kadar güzel giyindiğini sormuyor. Bazen hiç beklemediğin bir anda önüne bir insan çıkarıyor. Ve o insanın senden istediği tek şey, elinden geldiğince yardımcı olman oluyor. İşte o anda kim olduğun ortaya çıkıyor. Uçakta benimle alay eden insanlara hâlâ kırgın değilim. Çünkü o gün hepimiz önemli bir şey öğrendik. Onlar benim kıyafetimin içindeki insanı tanımayı öğrendi. Ben de affetmenin insanın yüreğindeki yükü ne kadar hafiflettiğini. Bugün o ilk uçak yolculuğunu düşündüğümde aklıma önce kazanın korkusu gelmiyor. Annemin yüzü geliyor. Bana uzattığı eli, duyduğum son sözleri… Ve evime döndüğümde Sare’nin boynuma sarılışı. Ben uçakta kahraman olmak için bulunmuyordum. Yalnızca hasta annesine yetişmek isteyen bir oğuldum. Ve hayat bana, yolculuğum boyunca hiç unutamayacağım bir ders verdi: Bir insanın gerçek değerini ne kıyafeti ne serveti ne de unvanı belirler. O değeri, başkalarına nasıl davrandığı gösterir. Peki sizce, Hüseyin amcayla alay eden yolcular gerçekten pişman olmuş mudur? Yoksa ona saygı göstermeleri için önce hayatlarını kurtarması mı gerekiyordu? Siz o uçakta olsaydınız, eski kıyafetleriyle ilk kez uçağa binen bir çiftçiye nasıl davranırdınız?

Haberin Devamı

UÇAĞA İLK KEZ BİNEN YAŞLI ÇİFTÇİYE HERKES GÜLDÜ: “BURASI EŞEK SIRTI DEĞİL, DAYI!” DEDİLER

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Bakan Çiftçi Müjdeyi Açıkladı