Eşim, sonunda “gerçek bir aile” olabilmemiz için 4 yaşındaki ikiz erkek çocukları evlat edinmem konusunda beni aylarca ikna etmeye çalıştı

DOLAR

Alış: 47.68

Satış: 47.87

EURO

Alış: 55.10

Satış: 55.32

GBP

Alış: 64.36

Satış: 64.84

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 16.08.2026

Eşim, sonunda “gerçek bir aile” olabilmemiz için 4 yaşındaki ikiz erkek çocukları evlat edinmem konusunda beni aylarca ikna etmeye çalıştı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “Onlar benim öz çocuklarım…” Serkan’ın ağzından dökülen bu dört kelime, bulunduğum koridoru bir anda zifiri bir karanlığa gömdü. Zihnim, duyduğu şeyi işlemeyi reddediyordu. Ayakta durmakta zorlanarak duvara tutundum. İçerideki hıçkırıklar devam ediyordu ama benim dünyam tamamen sessizliğe bürünmüştü. “Yıllar önce… Ebru ile yaşadığım o gizli ilişki bir kazaydı,” diye devam etti Serkan, telefondaki kişiye. Sesi suçlulukla eziliyordu. “Ebru çocukları tek başına büyütmeye çalışıyordu ama altı ay önce bir kazada öldü. Çocuklar yetimhaneye düştü. Onları orada bırakamazdım… Ama karıma ‘benim evlilik dışı ikiz çocuklarım var ve onları eve getirmek istiyorum’ diyemezdim. Beni terk ederdi. Bu yüzden evlat edinme yalanını uydurdum. Onu işinden ettirdim, çocuklara baksın diye… Ama şimdi karımın yüzüne her baktığımda, ona yaptığım bu büyük haksızlığın altında eziliyorum. Çocuklarıma ‘babanızım’ diyemiyorum, karıma gerçeği açıklayamıyorum.” Duyduğum her bir kelime, on yıllık evliliğimin üzerine çekilmiş ağır bir perdeyi yırtıp atıyordu. Yıllarca çocuk sahibi olamadığımız için doktor doktor gezdiğimiz, gözyaşı döktüğümüz o geceler film şeridi gibi gözümün önünden geçti. Ben anne olamadığım için kendimi suçlarken, eşim başka bir kadından iki çocuk sahibi olmuştu. Bizi “tamamlayacak” dediği o ikizler, aslında onun geçmişteki ihanetinin yaşayan kanıtlarıydı. Bütün o baskılar, işimi bırakmam için yaptığı ısrarlar… Hepsi beni kendi biyolojik çocuklarına ücretsiz bir bakıcı yapmak içindi. Kapının kolunu yavaşça bıraktım. Ağlamadım. İçimde bir yerlerde beliren o soğuk ve keskin kararlılık, gözyaşlarımı daha akmadan kuruttu. Sessiz adımlarla yatak odamıza döndüm. Dolaptan büyük boy iki bavul çıkardım. Önce çocukların odasına gittim. Öğle uykusunda mışıl mışıl uyuyan o iki küçük melek yüzlü çocuğa baktım. İçimdeki öfke Serkan’aydı, onlara değil. Onların hiçbir suçu yoktu. Bu kirli yalanlar ağının ortasında, annesiz kalmış ve öz babaları tarafından bile kimlikleri saklanan iki masum ruh duruyordu. Kıyafetlerini, en sevdikleri oyuncakları hızlıca ilk bavula doldurdum. Ardından kendi odama geçip kendi eşyalarımı ikinci bavula yerleştird猛. İşimi bırakırken aldığım tazminatın büyük bir kısmı hâlâ kendi kişisel banka hesabımdaydı. Kariyerimi bırakmış olabilirdim ama aklımı ve cesaretimi bırakmamıştım. Bavulları koridora çıkardığımda çıkan ses üzerine çalışma odasının kapısı aniden açıldı. Serkan, kızarmış gözleriyle bana baktı. Koridordaki bavulları ve elimdeki montları görünce yüzündeki bütün kan çekildi. “Ne… Ne yapıyorsun?” diye kekeledi. “Nereye gidiyorsunuz?” “Öz çocuklarını ve beni bir yalanın içine hapsettiğin o karanlık odandan çıktım Serkan,” dedim. Sesimdeki soğukluk onu olduğu yere çiviledi. “Sen… Duydun mu?” dedi dehşet içinde. “Hepsini duydum,” dedim gözlerinin içine bakarak. “Yıllarca çocuk sahibi olamadığımız için çektiğim vicdan azabını, kaybettiğim kariyerimi, beni sürüklediğin bu bakıcı rolünü… Hepsini duydum. Sen beni bir eş olarak değil, geçmişinin üstünü örtecek bir kılıf olarak kullanmışsın.” Serkan dizlerinin üzerine çöktü. Bacaklarıma sarılmaya çalıştı. “Lütfen, dinle! Onları yetimhanede bırakamazdım! Sana söyleseydim beni terk ederdin, mecbur kaldım! Ben seni çok seviyorum, yemin ederim sadece çocuklarıma bakabilmek ve seninle bir aile olmak istedim!” “Bir aile yalanlar üzerine kurulmaz,” diyerek kendimi geri çektim. “Sen o çocuklara babalık yapacak cesareti bile gösteremedin. Kendi korkaklığın yüzünden hem beni hem de o masum çocukları harcadın.” “Peki şimdi ne olacak? Onları alıp nereye gidiyorsun? Onlar benim çocuklarım!” diye bağırdı çaresizce

: “Artık senin ne dediğinin bir önemi yok,” dedim kararlı bir sesle. “Çocukları da alıyorum çünkü senin bu korkaklığının ve yalanlarının arasında büyümelerine izin vermeyeceğim. Şimdilik annemin evine gidiyorum. Yarın sabah ilk iş avukatımla görüşüp boşanma davasını açıyorum.” “Sana çocukları vermem! Yasal olarak ikimizin de evlatlığı onlar!” dedi tutunacak bir dal arayarak. “İşte en büyük hatan da bu Serkan,” dedim acı bir tebessümle. “Yasal olarak onlar bizim evlat edindiğimiz çocuklarımız. Ve sen, sırf gerçeği saklamak için resmi kayıtlara ‘evlat edinme’ olarak geçirdin. Mahkemede onların senin öz çocukların olduğunu kanıtlamaya çalışırsan, babalık testinden evlilik dışı ilişkiye ve bana yaptığın psikolojik ve maddi dolandırıcılığa kadar her şey ortaya çıkar. Seçim senin. Ya efendi gibi boşanır, çocukların velayetini bana verir ve onların biyolojik babası olduğunu kabullenip nafakanı ödersin; ya da bu skandalı bütün mahkemeye ve ailene rezil olarak anlatırsın.” Serkan verecek tek bir cevap bile bulamadı. Yalanlarının ördüğü ağa kendisi takılmıştı. İkizleri uyandırmadan kucağıma aldım. Bavulları arabanın bagajına yerleştirdim. Çocukları arka koltuktaki güvenlik koltuklarına bağlarken ikisi de mahmur gözlerle bana baktı. “Anneciğim, nereye gidiyoruz?” dedi ikizlerden biri, ufak elleriyle gözünü ovuşturarak. Onların saçlarını okşadım. İçimdeki acı yerini büyük bir şefkate bıraktı. Onlar benim karnımda büyümemişti ama bu saatten sonra benim gerçek çocuklarımdı. Onları yalanların büyüttüğü bir evden, gerçek sevginin olduğu yeni bir hayata götürüyordum. “Yeni evimize gidiyoruz bitanem,” dedim gülümseyerek. “Gerçek bir aile olacağımız, hiç yalanın olmadığı güzel bir eve.” Dikiz aynasından arkamda kalan eve baktım. Serkan kapının önünde tek başına, kurduğu yalanlar enkazının altında kalmış bir şekilde duruyordu. Kontağı çevirdim ve gaza bastım. Hayatımın en zor ama en doğru yolculuğu başlıyordu.

Haberin Devamı

Eşim, sonunda “gerçek bir aile” olabilmemiz için 4 yaşındaki ikiz erkek çocukları evlat edinmem konusunda beni aylarca ikna etmeye çalıştı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Kızının “Karnımda Balıklar Var” Sözüyle Başlayan Gece: Gizli Kamera Aile İçindeki Korkunç Planı Ortaya Çıkardı