Buz Gibi Hortumla Islatılan Babanın İntikamı: Evimden Kovulduğum Gün Her Şeyi Satın Aldım

DOLAR

Alış: 47.68

Satış: 47.87

EURO

Alış: 55.10

Satış: 55.32

GBP

Alış: 64.36

Satış: 64.84

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 16.08.2026

Buz Gibi Hortumla Islatılan Babanın İntikamı: Evimden Kovulduğum Gün Her Şeyi Satın Aldım

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Ben Faruk Demir. 68 yaşındayım. Adapazarı’ndaki et kombinasında 42 yıl boyunca gece gündüz demeden çalıştım. Ellerim kan, işlenmiş et ve ucuz sabun kokardı; ama her sabah gün doğmadan kalkıp ailemin rızkını kazanmanın gururuyla yaşadım. Eşimi kaybettikten sonra tek dayanağım oğlum Bora oldu. Onu varımı yoğumu harcayarak okuttum; İstanbul’da büyük bir yatırım şirketinde kıdemli kredi müdürü oldu. Berna adında, tatlı diliyle zehrini gizleyen kibirli bir kadınla evlendi. Bir pazar günü Bora, Bursa’daki mütevazı evime geldi. Palmiye Sitesi’nde lüks bir villa bulduğunu, peşinat için 3.800.000 TL’ye ihtiyacı olduğunu söyledi. Tüm birikimimi verdiğim takdirde o devasa evde bana özel bir oda vereceğine ve bir daha asla yalnız kalmayacağıma annemin üzerine yemin etti. Bankaya gidip tüm hayat birikimimi çektim. Oğlumun kredi puanı yetersiz olduğu için banka beni birincil kefil ve ortak borçlu yaptı. Evlat sevgisiyle tüm evrakları gözüm kapalı imzaladım. Ancak taşındıktan kısa süre sonra kabus başladı. Beni zemin kattaki küçük bir hizmetçi odasına koydular. Zamanla salonda oturmam, mutfakta yemek pişirmem, hatta hassas kumaşlı koltuklara dokunmam bile yasaklandı. Berna, sosyete arkadaşlarının yanında “Mezbaa gibi kokuyor” diyerek beni aşağılıyordu. Sonunda beni bahçenin en ücra köşesindeki soğuk, ahşap alet deposunda yaşatmaya başladılar. Korkunç kırılma noktası dondurucu bir ocak sabahı yaşandı. Depo buz gibiydi ve tek kalın ceketim evin içindeki dolapta kalmıştı. Sessizce koridora girdiğimde Berna beni gördü ve sanki evlerine hırsız girmiş gibi çığlık attı. Bora hışımla aşağı indi. Soğuktan titreyerek sadece ceketimi almaya geldiğimi söylesem de dinlemedi. Berna’nın “Bu adam evimizi kirletiyor!” kışkırtmasıyla Bora kolumdan tutup beni çamurlu bahçeye fırlattı. Bora bahçe hortumunu açıp buz gibi tazyikli suyu doğrudan yüzüme ve göğsüme sıktı. “Seni bir hayvan gibi yıkayacağım!” diye bağırdı. Berna o anları cep telefonuyla kaydedip gülerken, komşular bahçe çitlerinin ardından bu acımasızlığı izliyordu. Çamurun içinde dizlerimin üzerine çöktüm, titriyordum. Ancak o an, oğlumun bilmediği büyük bir gerçeği hatırladım…

: O gece depodaki kırık kanepede titrerken uykusuz geçirdiğim saatlerde kararımı verdim. Oğlum, tüm servetimi ona verdiğimi sanıyordu. Oysa ben 42 yıllık çalışma hayatım boyunca fazla mesailerimi, emekli ikramiyemi ve babamdan kalan tarlanın parasını akıllıca yatırımlarla değerlendirmiştim. Yıllar önce bir hukukçu dostumun öğüdünü dinleyerek bankadaki ortak borçluluk belgelerimin onaylı kopyalarını şehir merkezindeki özel bir kasada saklamıştım. Ertesi sabah gün ağarırken sessizce depodan çıktım ve Bursa’daki banka şubesine gittim. Müşteri temsilcim Vedat Bey beni saygıyla karşıladı. Evraklarımı incelediğinde yüzünde kararlı bir ifade belirdi: “Faruk Bey, siz bu kredi sözleşmesinde sadece ikincil bir kefil değilsiniz. Öncelikli mülkiyet ve geri alma hakkına sahip birincil güvencesiniz. Eğer kalan 21.800.000 TL’lik borcun tamamını kapatırsanız, mülkün tek yasal sahibi olursunuz.” Hesabımda 29.400.000 TL likit fonum vardı. Vedat Bey’e, “Borcun tamamını hemen kapatın ve tapuyu benim adıma tescil ettirin,” talimatı verdim. Tüm resmi evrakları imzaladım. Ertesi sabah Bora ve Berna, evlerinin efendisi olduklarını sanarak uyandıklarında kapı çalındı. İcra memurları, polis ve avukatım kapıdaydı. Mahkemenin çıkardığı resmi tahliye ve tapu devir kararını ellerine tutuşturduk. Evin %100 yasal sahibi artık bendim. Bora ve Berna şok içinde neye uğradıklarını şaşırdılar. “Baba bu nasıl olur? Bizim evimiz burası!” diye bağırdı Bora. Ona soğuk bir sesle cevap verdim: “Burası senin değil, benim evim. Beni çamurun içinde hortumla yıkarken bunu düşünmeliydin.” Onlara eşyalarını toplamaları için tam 24 saat süre verdim. Bora diz çöküp af diledi, Berna ise gözyaşları içinde yalvarmaya başladı. Ancak ne gözyaşları ne de pişmanlıklar 42 yıllık emeğimi ve gururumu çiğnemelerinin bedelini ödemeye yetti. Eşyalarını toplayıp evi terk etmek zorunda kaldılar. O devasa konakta tek başıma kaldığımda, bahçedeki soğuk depoya baktım. İnsanlara ne kadar değer verirseniz verin, dürüstlüğünüzü ve özsaygınızı asla kaybetmemeniz gerektiğini bir kez daha anladım. Adalet geç de olsa tecelli etmiş, alın teriyle kazanılan hak, kibir ve vicdansızlığa galip gelmişti. Sizce evladının merhametsizliğine karşı kendi hakkını bu şekilde savunan bir baba haklı mıdır? Vicdan mı yoksa adalet mi önce gelmelidir?

Haberin Devamı

Buz Gibi Hortumla Islatılan Babanın İntikamı: Evimden Kovulduğum Gün Her Şeyi Satın Aldım

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Kocam 62 yıllık evliliğin ardından vefat etti. Cenazesinde bir kız bana yaklaştı