DOLAR
Alış: 50.34
Satış: 50.54
EURO
Alış: 55.31
Satış: 55.54
GBP
Alış: 66.10
Satış: 66.60
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
18.11.2026
Çocuklarının Havuzda Yaşadığı O Anlar Herkesi Derinden Sarstı
- Dedem bizi havuzun en derin köşesine götürüp alçak sesle “Şimdi yapacağım şeyi kimseye anlatmayacağınıza söz verin” dediğinde, annemin yıllardır neden bu kadar katı olduğunu ilk kez gerçekten düşündüm. Çocukluğumdan beri annemin garip bir kuralı vardı ve nedenini hiç açıklamazdı. — Dedeniz sizi havuza götürürse ben de orada olmalıyım. — Bensiz onunla suya girmeyin. Kız kardeşim Mari ile ben bunu anlamıyorduk. Dedemiz Vagram herkesin gözbebeğiydi. Bizi okuldan alır, doğum günlerimize herkesten önce gelir, hasta olduğumuzda günde birkaç kez arayıp halimizi sorardı. Ama lafı havuza getirdiğimiz anda annemin yüzü değişirdi. Bir gün dayanamayıp sordum: — Anne, dedemden korkuyor musun? Birkaç saniye hiçbir şey demedi. — Hayır, Ani’ciğim. — Sadece dediğimi yapacağına söz ver. Bu cevaptan sonra kafam daha da karıştı. Sonra bir cumartesi annem işteydi, babam şehir dışındaydı. Dedem kapıya geldi ve yüzme önerdi. Annemin uyarısı hemen aklıma geldi. — Dede, annem onsuz havuza gitmememizi söyledi. Gözlerini bir an üzerimde tuttu. Sonra gülümsedi. — Annen çok fazla endişeleniyor. — İki saat sonra evde oluruz. Annemi aramak istedim. Ama Mari çoktan çantasını omzuna atmıştı. — Ani, sadece yüzmeye gidiyoruz. Ben de kabul ettim. Havuzda ilk başta her şey olağandı. Dedem ikimize de meyve suyu aldı. Bir süre suyun sığ olduğu yerde oynadık, klor kokusu ve çocuk sesleri her yeri sarmıştı. Sonra dedem saatine baktı. Etrafı süzdü ve şöyle dedi: — Hadi bakalım, vakit geldi. — Ne vakti dede? Cevap vermedi. Sadece elini sallayıp arkasından gelmemizi işaret etti. Havuzun karşı ucuna doğru yürüdü. Orası çok daha derindi, su koyu maviye dönüyordu. Olduğum yerde kaldım. — Dede, annem oraya gitmememizi söyledi. Geri döndü, bize doğru eğildi ve fısıldar gibi konuştu: — Şimdi ikiniz de beni dikkatle dinleyin. — Şimdi ne yapacağımızı kimseye anlatmayacağınıza söz verin. Kalbim hızla çarpmaya başladı. Dedemin elleri hafifçe titriyordu ve gözlerinde daha önce hiç görmediğim bir şey vardı…
- BÖLÜM 2 — Dede, ne yapacağız? diye sordum, sesim istediğimden çok daha ince çıkmıştı. — Önce söz verin. Mari bana baktı. Ben başımı iki yana salladım ama o çoktan omuz silkmişti. — Tamam, söz, dedi. Ani de verir. Ben vermedim. Sadece dişlerimi sıktım. Dedem derin bir nefes aldı. Alnında küçük ter damlaları vardı, oysa havuz başı serindi. — Birazdan bir adam gelecek, dedi. Adı Hasan. Size ne derse onu yapın. Hepsi bu. — Kimmiş bu Hasan? Annem tanıyor mu? — Hayır. Annenizin bilmemesi gerekiyor. Şimdilik. Bu son kelime içimi buz gibi yaptı. Birkaç dakika sonra mavi eşofmanlı, boynunda düdük asılı, yaşlıca bir adam yanımıza geldi. Dedemle uzun uzun, sessizce göz göze geldiler. Sonra el sıkıştılar. Hasan’ın eli dedemin elini bırakmadı, sanki ona güç veriyordu. Anlamadığım bir şey dönüyordu ve ben o an telefonumu hatırladım. Çantam havuz kenarındaki sandalyedeydi. Dedem Hasan’la konuşurken usulca oraya gittim ve annemin numarasına hızlıca yazdım: “Anne, dedem bizi havuza getirdi. Şu an derin kısımdayız. Lütfen gel.” Gönder tuşuna basarken ellerim titriyordu. Geri döndüğümde Hasan Mari’ye havuzun kenarındaki demiri tutmasını söylüyordu. — Korkma, dedi yumuşak bir sesle. Ben yanındayım. — Ben hiç korkmuyorum, dedi Mari, burnunu havaya dikerek. Dedem bir adım geri çekildi. Yüzü bembeyazdı. Kollarını kendine sarmış, gözlerini suya dikmişti. Sanki o suyun içinde başka bir şey görüyordu. — Dede, iyi misin? dedim. Başını salladı ama cevap vermedi. Dudakları kıpırdadı, kendi kendine bir şey mırıldandı. Sadece şunu duydum: — Bu sefer farklı olacak. Bu sefer mi? Hangi sefer? O sırada Hasan bir an arkasını döndü, başka bir çocuğun kaydığını fark edip oraya koştu. Dedem de telaşla ona bakmak için kafasını çevirdi. Tam o anda Mari’nin parmakları demirden kaydı. Önce sadece küçük bir çığlık duydum. Sonra su kapandı üstüne. Mari’nin kolları suyun altında çırpınıyor, saçları bir çiçek gibi açılıyordu. — Mari! diye bağırdım. Dedem ise heykel gibi donup kalmıştı. Gözleri fırlamış, ayakları yere çivilenmiş gibiydi. Tam o sırada havuz salonunun kapısı çarparak açıldı ve annemin çığlığı bütün salonda yankılandı… BÖLÜM 3 — MARİ! Annemin sesiyle dedem sanki bir rüyadan uyandı. Bir an bile düşünmeden, üstündeki gömlek ve pantolonla suya atladı. Ama ondan önce Hasan bir ok gibi sudan fırlamış, Mari’yi koltuğunun altından yakalamıştı. Hepsi birkaç saniye sürdü, bana ise bir ömür gibi geldi. Mari havuz kenarına çıkarıldığında öksürüyor, gözleri kocaman açılmış bir halde etrafına bakıyordu. — Ben iyiyim, dedi hıçkırarak. Sadece biraz su yuttum. Annem koşarak yanımıza geldi, Mari’yi kollarına aldı. Sonra başını kaldırıp suyun içinde ayakta duran dedeme baktı. Islak giysileri üstüne yapışmış, yüzü kırışıklıklarla dolu bir çocuk gibiydi. — Baba, dedi annem titreyen bir sesle. Ben size ne demiştim? Dedem suyun içinden çıkamadı bile. Sadece başını eğdi. — Haklısın kızım, dedi. Ama bu sefer sana bir şey kanıtlamak istiyordum. Hasan araya girdi: — Bayan hanım, izin verin ben anlatayım. Ya da en iyisi babanız anlatsın. Havuz kenarındaki bir bankta oturduk. Dedem bir havlu sarındı, uzun süre ellerine baktı. Sonra konuşmaya başladı. — Sen dokuz yaşındayken, dedi anneme, seni bu havuza getirmiştim. Hatırlıyor musun? Annem gözlerini kapadı. — Hatırlıyorum. — Bir arkadaşım seslendi, ben bir an arkamı döndüm. Sadece bir an. Sen derin kısma kaydın. Dedem sesini zor çıkarıyordu. — Seni sudan çıkardım ama o gün ölümden döndüğünü biliyordum. O günden beri suya adım atmadım. Torunlarımı bile hep sığ yerde tuttum, çünkü o korku beni felç ediyordu. Annem şaşkınlıkla ona baktı. — Baba, ben seni hiçbir zaman suçlamadım. — Ama ben kendimi hiç affetmedim. Şimdi her şey yerine oturuyordu. Annemin kuralı dedemden korktuğu için değildi. Dedemin o havuzda donup kalmasından, bir daha aynı şeyin yaşanmasından korkuyordu. Çünkü o gün ona bir şey olduğunu, dedemin bir daha asla eskisi gibi olmadığını biliyordu. — Hasan’la bir yıldır gizlice görüşüyorum, dedi dedem. Suya yeniden girmeyi öğreniyorum. Kızlara derin suda yüzmeyi öğretmek istedim ki onlar asla seninle aynı şeyi yaşamasınlar. Sana da sürpriz yapmak istemiştim. Ama kendimi hazır sandım ve hata ettim. — Peki neden bize söz verdirdin? diye sordum. — Çünkü annenize ancak başarırsam anlatmak istiyordum. Başaramazsam, endişelenmesini istemiyordum. Annem birden gülmeye başladı, sonra ağladı, sonra tekrar güldü. Sarılıp dedemin ıslak omzuna yüzünü gömdü. — Baba, ben de bütün bu yıllar boyunca sana bir şey söylemedim. Sen kendini suçlarken ben de korkumu sana anlatamadım. Hasan gülümseyerek aramıza girdi: — İyi ki Ani mesaj atmış. Bazen insan tek başına başarmaya çalışmamalı. Annem bana döndü, saçlarımı okşadı. — Beni aradığın için teşekkür ederim, dedi. Doğru olanı yaptın. O günden sonra her cumartesi hepimiz birlikte havuza gittik. Annem sığ yerden başladı, dedem Hasan’ın gözetiminde derin suya adım adım yaklaştı. Mari ile ben ise yüzmeyi tam anlamıyla öğrendik. Dedem ilk kez derin suda tek başına birkaç kulaç attığında bütün havuz alkışladı, o ise utançla gülümsedi. Bugün düşündüğümde, bazı sırların sevgiden doğduğunu ama yine de insanları yalnız bıraktığını anlıyorum. Annem korkusunu, dedem suçluluğunu içine gömmüştü ve yıllarca birbirlerini korumaya çalışırken birbirlerinden uzaklaşmışlardı. Oysa bir cümle, “Korkuyorum” demek, hepsini çözebilirdi. Sevdiklerimizle konuşmak, onlara yük olmak değildir. Bazen en büyük cesaret, sessizliği bırakıp içimizdeki korkuyu paylaşmaktır.


