DOLAR
Alış: 50.34
Satış: 50.54
EURO
Alış: 55.31
Satış: 55.54
GBP
Alış: 66.10
Satış: 66.60
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
18.11.2026
Ağabeyim kız tarafına annemizi “Yardımcımız Nuriye Hanım, yıllardır bizimle,” diye tanıttı.
- Bölüm 2 “Evet,” dedim. “Ben Nuriye’nin kızıyım. Ama siz bunu nereden biliyorsunuz?” Ayla Hanım cevap vermedi. Gözleri elimdeki fotoğrafa takılı kalmıştı. Bir adım yaklaştı, sonra sanki görünmez bir duvara çarpmış gibi durdu. “Onu yerine koy,” dedi. “Önce bana bu fotoğrafı açıklayın.” “Sinem, lütfen.” Adımı söylemişti. Pelin şaşkınlıkla annesine döndü. “Anne, Sinem’in adını nereden biliyorsun?” Ayla Hanım dudaklarını birbirine bastırdı. Eğilip yere saçılan portakalları toplamaya başladı. Elleri titriyordu. Bir portakalı üç kez elinden düşürdü. “Annen sana ne anlattı?” diye sordu. “Tüp patladığını.” Ayla Hanım başını kaldırdı. “Başka?” “Başka bir şey anlatmadı. Otuz bir yıldır yüzündeki yanıkla yaşıyor. Siz de onu oğlunun düğününden kovdurmaya çalışıyorsunuz.” “Ben onu kovdurmadım!” Sesi öyle yükseldi ki Pelin irkildi. “Kerem’e o kadının düğünde olmamasını söylediniz.” “Çünkü…” Ayla Hanım sustu. Gözleri yeniden fotoğrafa kaydı. “Çünkü o kadını bir daha görmek istemiyordum.” “Niçin? Çocuğunuzu yangından kurtaramadığı için mi?” Ayla Hanım’ın yüzü değişti. “Kim söyledi sana bunu?” “Pelin. Anlattığınıza göre annem sobayı açık bırakıp uyumuş.” Pelin araya girdi. “Anne, ne oluyor? Nuriye Hanım gerçekten Sinem’in annesi mi?” Ayla Hanım koltuğa oturdu. Bir süre hiçbirimize bakmadı. Sonra çok alçak bir sesle konuştu. “Pelin, odana git.” “Ben çocuk değilim anne. Yirmi sekiz yaşındayım.” “Lütfen.” “Hayır. Bu fotoğraftaki kadın kim? Bana yıllardır dadım olduğunu söyledin. Neden onu görünce fincanı düşürdün?” Ayla Hanım gözlerini kapattı. “Çünkü o gece ölmesi gereken insan bendim,” dedi. Salona öyle bir sessizlik çöktü ki mutfaktaki buzdolabının motorunu duyabiliyordum. Pelin annesine baktı. “Ne demek bu?” Ayla Hanım cevap vermedi. Ben fotoğrafı masaya koydum. “Annemin yüzüne ne olduğunu biliyorsunuz,” dedim. “Bugün anlatmazsanız bu evden çıkıp doğruca ona soracağım. Gerekirse eski komşuları bulacağım, hastane kayıtlarını araştıracağım. Ama artık kimsenin susmasına izin vermeyeceğim.” Ayla Hanım başını kaldırdı. “Annen sana anlatmaz.” “Neden?” “Çünkü bana söz verdi.” “Ne sözü?” Kadın gözlerinden akan yaşları silmedi. “Benim kızımın hiçbir şey öğrenmemesi için.” Pelin bir adım geri çekildi. “Benim mi?” Annesi başını salladı. “Evet kızım. Senin.” Sonra anlatmaya başladı. Otuz bir yıl önce Adapazarı’nda, Semerciler’de küçük bir apartmanın ikinci katında oturuyorlarmış. Ayla Hanım yirmi dört yaşındaymış. Kocası yurt dışında çalışıyor, aylarca eve gelmiyormuş. Annem Nuriye ise yirmi altı yaşında, iki yaşındaki oğlu Kerem’le dul kalmış genç bir kadınmış. Geçinmek için evlere temizliğe gidiyormuş. Ayla Hanım onu Pelin’e bakması için işe almış. “Nuriye yalnızca yardımcım değildi,” dedi Ayla Hanım. “O evde güvendiğim tek insandı. Pelin hastalanınca sabaha kadar başında otururdu. Ben uyuduğumda o uyanık kalırdı. Kerem’i de yanında getirirdi. İki çocuk aynı odada büyüdü.” Pelin fotoğrafa baktı. “Ben Kerem’i bebekken tanıyor muydum?” “Evet.” “Peki neden bunu hiç söylemedin?” Ayla Hanım’ın dudakları titredi. “Çünkü yangından sonra her şey değişti.” Yangının çıktığı gece Pelin yüksek ateşle yatıyormuş. Annem mutfakta ilaç için su ısıtıyormuş. Ayla Hanım ise salonda komşusuyla konuşurken elektrikli ısıtıcının yanına bir örtü bırakmış. “Örtü tutuşmuş,” dedi. “Önce fark etmedim. Sonra perde yanmaya başladı. Duman koridora doldu.” Pelin ellerini ağzına götürdü. “Ben neredeydim?” “Yatak odasında.” “Annem nerede?” “Senin annen benim, Pelin.” “Hayır! Nuriye Hanım nerede diye soruyorum!” Ayla Hanım gözlerini yere indirdi. “Nuriye Kerem’i kucağına alıp merdivene koşmuş. Sonra senin içeride kaldığını fark etmiş.” Bir an sustu. “Ben kapıdan çıkmıştım. Nefes alamıyordum. İçeri dönemedim.” “Peki Nuriye?” Ayla Hanım ağlamaya başladı. “Geri döndü.” O anda annemin yanmış yüzünü, olmayan sol kulağını, yazın bile çıkarmadığı tülbendini düşündüm. “Pelin’i yatağından almış,” diye devam etti Ayla Hanım. “Battaniyeye sarıp koridora çıkarmış. Ama kapının yanında yanan perde üstüne düşmüş. Yüzü, boynu, omzu yanmış. Yine de çocuğumu bırakmamış.” Pelin dizlerinin üzerine çöktü. “Yani beni annem değil, Nuriye Hanım kurtardı.” Ayla Hanım başını salladı. “Evet.” “Peki bana neden onun yangına sebep olduğunu söyledin?” Ayla Hanım cevap vermedi. Ben eğilip yüzüne baktım. “Çünkü sizin hatanız ortaya çıkmasın istediniz, değil mi?” Kadın iki eliyle yüzünü kapattı. “Isıtıcıyı ben açık bıraktım,” dedi. “Örtüyü ben koydum. Komşumla konuşmaya dalmıştım. Yangın benim yüzümden çıktı.” Pelin ayağa kalktı. “Otuz bir yıldır bana yalan söyledin!” “Korktum kızım.” “Neden? İnsanların seni suçlamasından mı?” “Evet.” Pelin’in gözlerinden yaş akıyordu. “Bir kadının yüzü benim yüzüm yanmasın diye yanmış. Sen de onu suçlamışsın!” Ayla Hanım başını salladı. “Evet.” O tek kelimeyi duyunca içimde yıllardır adını koyamadığım bir öfke yükseldi. “Annem neden sustu?” diye sordum. “Neden babama bile anlatmadı?” Ayla Hanım’ın bakışları değişti. “Baban biliyordu.” Donup kaldım. “Ne?” “Nuriye hastaneden çıktıktan sonra babanla birlikte buraya geldiler. O zamanlar babanla daha yeni tanışmışlardı. Ben her şeyi anlattım. İkisine de yalvardım.” “Ne için?” “Polise gerçeği söylememeleri için. Kocam boşanacağını, Pelin’i elimden alacağını söylemişti. Ailem beni reddedecekti. Çok korkuyordum.” “Peki annem ne dedi?” Ayla Hanım uzun süre sustu. Sonra fısıldadı: “Çocuklar yeterince zarar gördü, dedi. Pelin büyüyünce kendisini annesinin suçlu olduğuna inanarak cezalandırmasın, dedi.” Yutkundum. “Annem sizi korumak için bütün hayatını bir yalanın içinde mi geçirdi?” Ayla Hanım gözlerini kaçırdı. “Evet.” O anda Kerem’in annemizi hizmetçi olarak tanıttığı an gözlerimin önüne geldi. Otuz bir yıl önce çocuğunu kurtardığı kadın, şimdi aynı kadını düğünden kovduruyordu. “Bunu nasıl yapabildiniz?” diye sordum. Ayla Hanım ağlayarak cevap verdi. “Nuriye’yi görünce geçmiş geri geldi. Pelin’in öğrenmesinden korktum. Sonra Kerem’i aradım. Nuriye düğüne gelmezse bu işin biteceğini sandım.” “Ama Kerem annemizin onun annesi olduğunu bile sakladı.” Kadın başını kaldırdı. “Bunu ben istemedim.” Pelin acı acı güldü. “Sen otuz bir yıldır kendi suçunu sakladın anne. Kerem de bugün annesini sakladı. Ne kadar birbirinize benziyorsunuz.” O sırada kapı çaldı. Pelin açtı. Kerem’di. Beni görünce kaşları çatıldı. “Sinem? Senin burada ne işin var?” Ayağa kalktım. “Tam zamanında geldin ağabey.” Pelin kapının önünde durdu. “Kerem, Nuriye Hanım senin annen mi?” Kerem’in yüzündeki renk çekildi. “Pelin, ben sana açıklayacaktım.” “Ne zaman? Düğünden sonra mı? Yoksa hayatımız boyunca ona maaş verdiğimiz hizmetçi gibi davranmamı mı bekliyordun?” Kerem bana baktı. “Sen mi söyledin?” “Evet,” dedim. “Ama burada öğrendiğim daha büyük bir şey var.” Ayla Hanım ayağa kalktı. “Kerem, annenin yüzü benim kızımı kurtarırken yandı.” Kerem gözlerini kadına çevirdi. “Ne?” “Yangını Nuriye çıkarmadı. Ben çıkardım.” Kerem bir süre konuşamadı. Sonra yüzünde tuhaf bir ifade belirdi. “Biliyordum,” dedi. Pelin başını kaldırdı. “Ne?” Kerem derin bir nefes aldı. “Annemin yangından kurtardığı bir çocuk olduğunu biliyordum. Babam yıllar önce anlatmıştı. Ama o çocuğun sen olduğunu bilmiyordum.” “Yani annenin hayat kurtardığını biliyordun,” dedim, “ama bugün onu hizmetçi diye tanıttın.” Kerem gözlerini kapattı. “Ben annemden utanmıyorum.” “Öyleyse neden sakladın?” “Çünkü Pelin’in ailesi beni kabul etmeyecekti!” Pelin’in yüzü kaskatı kesildi. “Ben ne zaman sana böyle bir şey söyledim?” “Sen değil. Annen. İlk tanıştığımız gün bana ailelerin birbirine denk olması gerektiğini anlattı. Bizim ailemizi sordu. Babamın ne iş yaptığını, annemin ne okuduğunu…” “Sen de annemizin yüzünü göstermeye utandın,” dedim.
- Kerem bana döndü. “Sinem, sen anlamıyorsun. Ben bu evliliği çok istiyorum.” “Annem de sen mutlu ol diye kendini hizmetçi olarak tanıtmayı kabul etti. Bunu anlamamı mı istiyorsun?” Kerem cevap vermedi. Pelin elindeki nişan yüzüğüne baktı. Sonra yavaşça çıkarıp masaya koydu. “Ben seninle evlenemem Kerem.” Ağabeyim sarsıldı. “Pelin, yapma.” “Bana annenin öldüğünü söylemedin. Daha kötüsünü yaptın. Yaşayan anneni hayatından sildin.” “Ben sadece ilk görüşmede…” “İlk görüşmede yalan söyleyen bir adam, yarın hangi gerçeği saklayacak?” Kerem yüzüğü eline aldı. “Bir hata yaptım. Düzelteceğim.” Pelin başını salladı. “Önce kendinle yüzleş. Sonra konuşuruz.” O akşam Kerem’le birlikte eve dönmedim. Onu kapıda bıraktım. Eve vardığımda annem mutfakta oturuyordu. Önünde Kerem’in sabah yemeden gittiği köfteler vardı. Küçük bir tavada ısıtıyordu. “Kerem gelmedi mi kızım?” diye sordu. Karşısına oturdum. “Anne, Ayla Hanım’la görüştüm.” Annemin eli durdu. “Ne yaptın sen?” “Fotoğrafını gördüm.” Tavanın altını kapattı. “Her şeyi öğrendim anne.” Bir süre konuşmadı. Sonra gözlerinden iki damla yaş süzüldü. “Niye yaptın bunu Sinem?” “Çünkü senin suçlu olmadığını herkes bilsin istedim.” Annem başını salladı. “Ben kimseyi suçlamak istemedim.” “Biliyorum. Ama kendini suçlamalarına neden izin verdin?” “Çünkü bazen insan susarsa her şey geçecek sanıyor.” “Geçti mi anne?” Cevap vermedi. “Otuz bir yıl geçti. Yüzün iyileşmedi. İçin iyileşmedi. O kadın seni evinden kovdurmaya kalktı. Ağabeyim seni hizmetçi diye tanıttı. Hiçbir şey geçmedi.” Annem yüzünü elleriyle kapattı. Yanına oturdum. “Biliyor musun anne, hayatım boyunca yanık yüzüne bakınca üzülürdüm. Acı çektiğini düşünürdüm. Bugün o yüze bakınca ne görüyorum biliyor musun?” Annem bana döndü. “Bir çocuğun hayatını kurtaran kadını görüyorum.” Annem ağlamaya başladı. Yıllardır ağlarken bile yüzünü saklayan kadın, o gece yüzünü saklamadı. Başını omzuma koydu. Ve uzun süre öyle kaldık. Üç gün sonra kapımız çaldı. Ayla Hanım ile Pelin gelmişti. Annem onları görünce gerildi. “Buyurun,” dedi. “Çay koyayım.” Ayla Hanım’ın gözleri doldu. “Hayır Nuriye. Bugün çayı sen koymayacaksın.” Elindeki poşeti yere bıraktı. Sonra annemin karşısında durdu. “Ben senden özür dilemeye geldim.” Annem başını eğdi. “Geçti Ayla Hanım.” “Hayır. Geçmedi.” Ayla Hanım’ın sesi titriyordu. “Otuz bir yıl önce kızımı kurtardın. Ben seni suçladım. Senin yüzündeki yarayı her gördüğümde kendi korkaklığımı gördüm. O yüzden senden kaçtım.” Annem sessizce dinledi. “Ben yalnızca senden özür dilemeye değil, gerçeği herkesin önünde anlatmaya geldim.” Çantasından eski bir zarf çıkardı. İçinde yangından sonra alınmış ifade tutanakları ve hastane belgelerinin kopyaları vardı. “Bunları yıllardır saklıyorum,” dedi. “Yangının sebebi o zaman kesin olarak belirlenememişti. Ama benim ısıtıcıyı açık bırakıp örtüyü yanına koyduğumu biliyorum. O gün söylemediğim her şeyi şimdi yazılı olarak anlattım.” Annem dosyaya bakmadı. “Benden ne istiyorsun Ayla?” “Affetmeni.” Annem derin bir nefes aldı. “Ben seni yıllar önce affettim,” dedi. “Ama sen kendini affetmek için benim hayatımdan kaçtın. Ben senden hiç kaçmadım.” Ayla Hanım ağlamaya başladı. “Bir de senden korkunç bir şey isteyeceğim,” dedi. “Ne?” “Pelin’in düğününde bulunmanı.” Annem başını kaldırdı. “Düğün mü olacak?” Pelin öne çıktı. “Kerem’le henüz barışmadık Nuriye teyze. Ama barışırsak, sizin olmadığınız bir düğün istemiyorum.” Annem ilk kez gülümsedi. “Ben kimseyi ayırmak istemem kızım.” Pelin onun elini tuttu. “Biliyorum. Ama artık kimsenin sizi saklamasına izin vermeyeceğim.” Sonra annemin yanık yüzüne baktı. “Bir şey sorabilir miyim?” “Sor kızım.” “O gece beni kucağınızda taşırken çok korktunuz mu?” Annem uzun süre konuşamadı. Sonra başını salladı. “Çok.” “Peki neden geri döndünüz?” Annem gözlerini Pelin’in gözlerine dikti. “Çünkü sen içerideydin kızım.” Pelin hıçkırarak ağlamaya başladı. Annem onu kucakladı. Otuz bir yıl önce alevlerin içinden taşıdığı küçük kız, şimdi yirmi sekiz yaşında bir kadın olarak kollarının arasındaydı. Ama hikâye orada bitmedi. Çünkü Kerem hâlâ annemizin yüzüne bakmaya cesaret edemiyordu. Bir hafta boyunca eve geç geldi. Bizimle yemek yemedi. Annem kapısına her akşam bir tabak bıraktı. Bazen tabak sabah boştu, bazen dokunulmamıştı. Sekizinci gün, annem kapısına yine yemek götürürken önüne geçtim. “Anne, bırak.” “Oğlum aç kalmasın.” “Açsa kendisi gelir.” Annem kırgın gözlerle bana baktı. “Sen ağabeyine kızgınsın.” “Evet.” “Ben de kırgınım.” İlk kez bunu söylemişti. Annem devam etti: “Bana hizmetçi dediğinde içim yandı Sinem. Ama ben o gün oğlumu kaybetmekten daha çok korktum.” Elindeki tabağı aldım. “Anne, sen kendini küçültürsen Kerem seni kaybetmekten hiç korkmaz.” O gece annem Kerem’in kapısına yemek götürmedi. Ertesi sabah ağabeyim kahvaltı masasına geldi. Annem çay içiyordu. “Anne,” dedi. Annem başını kaldırdı. “Buyur oğlum.” Kerem sandalyesini çekti. “Sen bana kızgın mısın?” Annem çayını bıraktı. “Evet.” Kerem şaşırdı. Çünkü annem ömrü boyunca ona neredeyse hiç kızmamıştı. “Özür dilerim anne.” Annem yüzüne baktı. “Ben senden hiç yüzümü sevmeni istemedim Kerem.” “Anne…” “Bu yüzü ben seçmedim. Sen de annen olarak beni seçmedin. Ama otuz bir yıldır bu yüzle seni büyüttüm. Okula götürdüm. Hastalandığında başında bekledim. Mezuniyetinde en arkada durdum, fotoğrafını çektim. İnsanlar bakınca utanır diye düşünmedim.” Kerem’in gözlerinden yaşlar aktı. “Senin ilk maaşını aldığın gün bana aldığın şalı hatırlıyor musun?” Kerem başını salladı. “Kırmızıydı.” “Evet. O şalı çok severdim. Sen bana annem diye sarılmıştın. Ben de dünyanın en mutlu kadınıydım.” Bir an sustu. “Sonra bir gün, sevdiğin kızın ailesinin yanında beni yardımcı diye tanıttın.” Kerem ağlamaya başladı. “Ben seni utandırdım anne.” “Evet oğlum. Beni çok utandırdın.” Annem gözlerini sildi. “Ama yanığım yüzünden değil. Seni böyle yetiştirmiş olmaktan utandım.” Kerem’in yüzü değişti. Annem ayağa kalktı. “Ben seni affetmek istiyorum. Ama önce sen benim anneliğimi kabul edeceksin. İnsanların yanında da, yalnızken de.” Kerem dizlerinin üzerine çöktü. “Anne, ne olur affet beni.” Annem onun başını okşamadı. “Önce ayağa kalk,” dedi. “Benim karşımda diz çökmen gerekmiyor. Yanımda durman gerekiyor.” O gün Kerem ilk kez annemizin karşısında ağlayarak değil, gözlerinin içine bakarak özür diledi. Ve o günden sonra bir şeyler değişmeye başladı. Önce Pelin’e gitti. Her şeyi anlattı. Yaptığı hatayı Ayla Hanım’ın baskısına bağlamadı. Korktuğunu, toplumun ne diyeceğini düşündüğünü, annesinin onurunu kendi çıkarı için feda ettiğini kabul etti. Pelin hemen barışmadı. Bir ay boyunca görüştüler. Konuştular. Tartıştılar. Sonunda Pelin bir şart koydu. “Kerem, annenden beni sevdiğin için değil, onu sevdiğin için özür dilemiş olmalısın.” Kerem başını salladı. “Biliyorum.” “Ve düğünümüzde onun yüzünü saklamayacağız.” “Hayır,” dedi Kerem. “Artık hiç saklamayacağız.” Eylül ayında düğün yapıldı. Ama bu kez her şey farklıydı. Düğün salonunun kapısında Kerem misafirleri karşılarken annem yanındaydı. Üzerinde açık mavi, zarif bir elbise vardı. Saçlarını ilk kez tülbendsiz toplamıştı. Yanık yüzünün tamamı görünüyordu. Sabah hazırlanırken aynanın karşısında uzun süre durmuştu. “Çok mu belli oluyor Sinem?” diye sormuştu. Yanına geçtim. “Evet anne.” Yüzü düştü. Elini tuttum. “Ama bugün saklamamız gereken hiçbir şey yok.” Annem aynaya yeniden baktı. Sonra gülümsedi. Düğün salonuna giren bazı insanlar dönüp baktı. Bazıları annemi tanıdı, bazıları fısıldaştı. Kerem hepsini gördü. Ama annemin kolunu bırakmadı. Nikâhtan sonra mikrofonu aldı. “Bir şey söylemek istiyorum,” dedi. Salondaki konuşmalar kesildi. “Birkaç ay önce evleneceğim kadının ailesiyle tanışırken hayatımın en büyük hatasını yaptım. Annemi, Nuriye Hanım’ı, evimizin yardımcısı olarak tanıttım.” Salonda bir uğultu yükseldi. Annem başını eğdi. Kerem devam etti: “Bunu neden yaptığımı düşündüm. İnsanların annemin yüzüne bakmasından korktuğumu sandım. Ama asıl korktuğum şey, kendi yoksul geçmişimin görülmesiydi.” Yutkundu. “Annem o yüzle iki çocuk büyüttü. Bizi okuttu. Aç bırakmadı. Kendisi yıllarca yeni bir elbise almadı. Üstelik bugün evlendiğim Pelin’in hayatını, daha bir yaşındayken bir yangından kurtardı.” Pelin’in gözlerinden yaşlar süzülüyordu. Kerem anneme döndü. “Ben bugün bu salondaki herkese annemi tanıtmak istiyorum.” Mikrofonu biraz daha yaklaştırdı. “Bu kadın bizim yardımcımız değil.” Bir an sustu. “Bu kadın benim annem. Nuriye Yılmaz. Hayatımda en çok emek veren insan. Ve ben onun oğlu olmaktan gurur duyuyorum.” Salonda alkışlar yükseldi. Ama annem alkışlara bakmadı. Sadece Kerem’e baktı. Ağabeyim yanına gidip elini tuttu. “Anne, benimle dans eder misin?” Annem şaşkınlıkla güldü. “Ben dans bilmem oğlum.” “Ben de bilmiyorum.” Kerem annemi piste çıkardı. Müzik başladığında annemin ayakları birbirine dolaştı. Kerem gülerek onu yönlendirdi. Annem bir ara tökezledi; ağabeyim iki eliyle tuttu. Otuz bir yıl önce onu yangından çıkardıktan sonra yüzünü saklayan kadın, o gece yüzlerce insanın önünde oğlunun kollarında dans ediyordu. Pelin de yanlarına geldi. Bir elini annemin omzuna koydu. Sonra mikrofonu aldı. “Ben de bir şey söylemek istiyorum,” dedi. Ayla Hanım masasında doğruldu. Pelin ona baktı. “Ben çocukluğum boyunca bir yangın hikâyesi dinledim. Bana, yangının bir kadının ihmali yüzünden çıktığı anlatıldı. Ama yakın zamanda öğrendim ki o kadın beni kurtarmak için alevlerin içine girmiş.” Ayla Hanım ağlamaya başladı. Pelin devam etti: “Annem de bugün burada. Kendisiyle konuşarak karar verdik. Ailemizin sakladığı gerçeği artık saklamayacağız.” Sonra annemin yanına yürüdü. “Nuriye anne,” dedi. Annem şaşkınlıkla baktı. “Size anne diyebilir miyim?” Annem ağlayarak başını salladı. Pelin ona sarıldı. “Çünkü bir insanı dünyaya getiren bir anne vardır. Bir de yaşaması için kendi hayatını tehlikeye atan biri. Benim hayatımda ikiniz de varsınız.” Ayla Hanım ayağa kalktı. Salondaki herkesin önünde annemin yanına geldi. Elini tuttu. “Nuriye,” dedi. “Ben yıllarca senin yüzüne bakamadım. Bugün ilk kez sana insanların önünde teşekkür ediyorum. Ama biliyorum, teşekkür etmek yetmez.” Annem gözlerine baktı. “Bundan sonra doğruyu söylemen yeter Ayla.” Ayla Hanım başını salladı. “O sözü veriyorum.” O gece düğünden ayrılırken annem çok yorulmuştu. Arabaya oturduğunda ayakkabılarını çıkarıp ayaklarını uzattı. “Yaşlandım ben,” dedi gülerek. Yılmaz’ın ölümünden sonra onu bu kadar huzurlu görmemiştim. Eve vardığımızda odasına götürdüm. Elbisesini çıkarmasına yardım ettim. Tülbendini masaya koydu. Sonra aynanın karşısında durdu. Yanık yüzüne uzun süre baktı. “Biliyor musun Sinem,” dedi, “ben yıllardır aynaya bakarken önce yüzümün yanık tarafını görürdüm.” “Şimdi ne görüyorsun anne?” Gülümsedi. “Kendimi.” O gece annem tülbendini çekmecesine koydu. Ertesi sabah kahvaltıya başı açık geldi. Kerem düğünden sonra Pelin’le kısa bir tatile çıkmıştı. Ama her sabah annemi arıyordu. İlk gün Pelin’le birlikte görüntülü aradılar. Annem telefonu biraz uzak tutup yanık yüzünü saklamaya çalışınca Kerem güldü. “Anne, telefonu düzgün tut. Seni göremiyorum.” Annem de güldü. Ve telefonu yüzüne yaklaştırdı. Aradan altı ay geçti. Pelin hamile olduğunu öğrendi. Kerem haberi vermek için annemi ve beni akşam yemeğine çağırdı. Sofrada herkes otururken Pelin annemin eline küçük bir kutu verdi. İçinden beyaz bir bebek patiği çıktı. Annem şaşkınlıkla baktı. “Bu ne kızım?” Pelin gülümsedi. “Torununuz geliyor Nuriye anne.” Annem iki elini ağzına götürdü. “Gerçekten mi?” Kerem başını salladı. “Evet anne.” Annem ağlamaya başladı. Sonra Pelin’e sarıldı. “Sağlıkla gelsin yavrum.” Bir süre sonra Pelin çantasından küçük bir zarf çıkardı. “Bir şey daha var,” dedi. İçinden ultrason fotoğrafını çıkardı. Arkasına yazılmış bir cümle vardı. “Babaannesi Nuriye’ye, henüz tanışmadığı ama sayesinde annesi hayatta olan torunundan.” Annem yazıyı iki kere okudu. Sonra fotoğrafı göğsüne bastırdı. O gece eve dönerken bana şöyle dedi: “Sinem, ben yüzümün yandığı gece hayatımın bittiğini sanmıştım.” Elini tuttum. “Bitmemiş anne.” “Evet,” dedi. “Meğer o gece bir hayat kurtarmışım. Şimdi o hayat başka bir hayat getiriyor.” Gözlerim doldu. Aylar sonra Pelin bir kız çocuğu dünyaya getirdi. Adını Duru koydular. Hastanede bebeği ilk kez annemin kucağına verdiklerinde hepimiz sessizce izledik. Annem bebeğin küçücük ellerine baktı. Duru gözlerini açıp ona doğru döndü. Sonra minicik parmaklarıyla annemin yüzüne dokundu. Tam yanık olan tarafa. Annem bir an irkildi. Elini kaldırıp yüzünü saklayacak sandım. Ama saklamadı. Bebeğin elini avucunun içine aldı. Dudaklarına götürüp öptü. Kerem yanına oturdu. “Anne,” dedi, “Duru büyüyünce yüzüne ne olduğunu sorarsa ona ne anlatacağız?” Annem bebeği biraz daha kendine çekti. “Doğrusunu anlatacağız oğlum.” “Ne diyeceğiz?” “Bir gece yangın çıktı. İçeride küçücük bir çocuk vardı. Ben onu dışarı çıkardım.” Kerem başını salladı. “Sonra?” Annem gülümsedi. “Sonra o çocuk büyüdü. Annen oldu. Sen de bu dünyaya geldin.” Pelin ağlamaya başladı. Kerem annemin elini öptü. Ben ise hastane odasının kapısında durup onları izledim. Otuz bir yıl önce çekilen o siyah beyaz fotoğraf artık bizim evimizdeydi. Pelin, Ayla Hanım’ın izniyle fotoğrafı büyüttürüp anneme hediye etmişti. Annem onu salonun en güzel yerine astı. Fotoğrafta yüzünün iki tarafı da sağlamdı. Gençti, gülüyordu. Kucağında küçük Pelin vardı. Altına başka bir fotoğraf koyduk. Duru’nun doğduğu gün çekilmişti. Annem aynı koltukta oturuyordu. Yüzünün sol tarafı yanık, saçları beyazdı. Kucağında küçücük Duru vardı. Yanında Kerem, Pelin ve ben duruyorduk. İki fotoğraf arasında otuz bir yıl vardı. Birinde annem yangından önceydi. Diğerinde yangından sonra. Ama ikisinde de aynı şey vardı. Annem bir çocuğu kucağında tutuyordu. Bir akşam Kerem fotoğraflara uzun uzun baktı. Sonra anneme döndü. “Anne, sana bir şey soracağım.” “Sor oğlum.” “Yeniden o geceye dönsen, her şeyin böyle olacağını bilsen, yine içeri girer miydin?” Annem hiç düşünmeden cevap verdi. “Girerdim.” Kerem’in gözleri doldu. “Yüzün böyle olacağını bilsen de mi?” Annem ona baktı. “Oğlum, ben o gün yüzümü kaybettim. Ama bir çocuk hayatını kaybetmedi.” Sonra gülümsedi. “Bundan daha değerli ne var?” Kerem başını annemin dizlerine koydu. “Senin kıymetini çok geç anladım anne.” Annem saçlarını okşadı. “Geç anlaman canımı yaktı oğlum. Ama şimdi biliyorsun. Önemli olan bir daha unutmaman.” Ben o an bir şeyi anladım. Annemin yüzündeki yanıkları otuz bir yıl boyunca herkes görmüştü. Ama kimse o yanıkların arkasındaki kadını görmeye çalışmamıştı. Ayla Hanım kendi suçunu görmemek için annemden kaçmıştı. Kerem başkalarının ne düşündüğünden korktuğu için annesini saklamıştı. Annem ise herkesi korumaya çalışırken kendi onurunu savunmayı unutmuştu. Artık bunların hiçbiri eskisi gibi değildi. Ayla Hanım gerçeği kabul etmiş, Pelin annesinin hatasını öğrenmiş, Kerem yaptığının sorumluluğunu üstlenmişti. Annem de ilk kez kendi kırgınlığını söylemeyi öğrenmişti. O gün annemizi “Yıllardır bizimle çalışan yardımcımız,” diye tanıtan ağabeyim, bugün kızını kucağına her aldığında ona aynı şeyi söylüyor: “Bak kızım, bu senin babaannen. Anneni yangından kurtaran kadın. Ve ben dünyadaki en şanslı adamım. Çünkü onun oğluyum.” Annem artık başını eğerek çay servisi yapmıyor. Bir misafir geldiğinde Kerem kapıyı açıyor, annemin koluna giriyor ve gururla tanıtıyor: “Annem Nuriye Hanım.” Ve annem gülümsüyor. Yüzünün iki tarafıyla da. Çünkü insanın yüzündeki izler bazen geçmişin acısını taşır. Ama asıl utanç, o izleri taşıyan insanda değil, onun fedakârlığını görmezden gelenlerdedir. SON.


