DOLAR
Alış: 50.34
Satış: 50.54
EURO
Alış: 55.31
Satış: 55.54
GBP
Alış: 66.10
Satış: 66.60
ANKARA
ADANA
ADIYAMAN
AFYON
AĞRI
AKSARAY
AMASYA
ANKARA
ANTALYA
ARDAHAN
ARTVİN
AYDIN
BALIKESİR
BARTIN
BATMAN
BAYBURT
BİLECİK
BİNGÖL
BİTLİS
BOLU
BURDUR
BURSA
ÇANAKKALE
ÇANKIRI
ÇORUM
DENİZLİ
DİYARBAKIR
DÜZCE
EDİRNE
ELAZIĞ
ERZİNCAN
ERZURUM
ESKİŞEHİR
GAZİANTEP
GİRESUN
GÜMÜŞHANE
HAKKARİ
HATAY
IĞDIR
ISPARTA
İSTANBUL
İZMİR
KAHRAMANMARAŞ
KARABÜK
KARAMAN
KARS
KASTAMONU
KAYSERİ
KIRIKKALE
KIRKLARELİ
KIRŞEHİR
KİLİS
KOCAELİ
KONYA
KÜTAHYA
MALATYA
MANİSA
MARDİN
MERSİN
MUĞLA
MUŞ
NEVŞEHİR
NİĞDE
ORDU
OSMANİYE
RİZE
SAKARYA
SAMSUN
SİİRT
SİNOP
SİVAS
ŞANLIURFA
ŞIRNAK
TEKİRDAĞ
TOKAT
TRABZON
TUNCELİ
UŞAK
VAN
YALOVA
YOZGAT
ZONGULDAK
Ana Sayfa
Foto Galeri
18.11.2026
On yedi yaşına giren kızıma kocam yeni bir telefon ve altın bilezik aldı. Benim ördüğüm kazağı görünce kızım güldü: “Bunu temizliğe giderken sen giy anne.” Kocam yıllardır “para yok” diyordu.
- Bölüm 2 “Ben babamla gidiyorum.” Ceylin bunu söylerken gözlerini kaçırmadı. Sanki aylardır ezberlediği bir cümleyi sonunda söylemişti. Ben kapının eşiğinde duruyordum. Ayağımın altında beyaz mermer vardı. Sabah üç ev temizleyerek kazandığım parayla bir metresini bile alamayacağım mermer. “Peki,” dedim. “Ben nereye gideceğim?” Yaşar omuz silkti. “Erdemli’deki evde kalırsın. Kira zaten ucuz. İstersen boşanırız, istersen böyle devam ederiz.” Kayınvalidem çay tepsisini düzeltirken söze girdi. “Senin burada ne işin var Aynur? Burası bizim ailemizin evi.” On beş yıldır o kadının ilaçlarını ben alıyordum. Dizleri ağrıdığında ayaklarını ben ovuyordum. Hastaneye götürmek için temizliğe gitmediğim günlerin parasını kimse bana vermiyordu. “Ben sizin aileniz değil miyim Remziye Hanım?” Kadın çayından bir yudum aldı. “İnsan kendi yerini bilmeli kızım.” Ceylin telefonunu eline aldı. Yeni telefonunu. Benim üç aylık emeğime gülerek karşılık verdiği doğum günü hediyesini. “Anne, lütfen olay çıkarma. Babam senin için de iyi bir şey yapıyor. Eski evde rahat rahat yaşarsın.” Ona baktım. “Sen burada ne zamandır yaşıyorsun Ceylin?” “Yaşamıyorum. Gelip gidiyorum.” “Ne zamandır?” “Üç aydır.” “Dershaneye gitmediğin üç ay mı?” Yüzü ilk kez değişti. Yaşar hemen araya girdi. “Ben izin verdim. Kızın biraz dinlenmeye ihtiyacı vardı.” “Dershane parasını da sen ödemişsin.” “Evet.” “Öyleyse sekiz aydır benden aldığın para nerede?” Yaşar’ın gülümsemesi kayboldu. “Ne parası?” “Her ay eline verdiğim taksitler. Sekiz ay. Her seferinde ‘gecikirsek kızı almazlar’ dediğin para.” Kayınvalidem bardağını masaya sertçe bıraktı. “Kadının para hesabı yapmasına bak! Kocanın kazancını mı sorguluyorsun?” Ben Yaşar’a bakıyordum. “Parayı ne yaptın?” Yaşar kapıyı tutan elini çekti. “Buraya harcadım. Ne olmuş? Sonuçta kızının geleceği için.” O an anladım. Ben başkalarının villalarında tuvalet temizlerken kendi kocam benim paramla bu villanın perdelerini, minderlerini, belki de şu masanın üzerindeki porselenleri almıştı. Ama beni asıl yaralayan para değildi. Kızımın bunu bilmesiydi. “Ceylin,” dedim, “babanın benden her ay para aldığını biliyor muydun?” Kızım dudaklarını ısırdı. “Biliyordum.” “Dershane parasını ödediğini söylediğinde?” “Evet.” “Peki neden bana söylemedin?” Ceylin birden sesini yükseltti. “Çünkü sen zaten her şeye ağlıyorsun anne! Bir şey olsa hemen başlıyorsun. Babam da rahat yaşayalım istiyor. Sen hep para yok diyorsun, hep yorgunsun, hep temizlik!” Sustu. Ben de sustum. Elimdeki çantanın sapı avucuma batıyordu. İçinde sabah yanıma aldığım ekmek, bir şişe su ve temizlik eldivenlerim vardı. “Anladım,” dedim. Yaşar rahatladı. Bu kelimeyi teslim olmak sandı. “Bak, sonunda akıllıca konuşuyorsun. Şimdi git eve. Akşam konuşuruz.” Başımı salladım. “Bir şey daha soracağım.” “Ne?” “Piyango biletini hangi parayla aldın?” Güldü. “Bunun ne önemi var?” “Benim için var.” “Dolmuşta bir yolcudan aldım. Kendi paramla.” “Bilet duruyor mu?” Yaşar’ın yüzü gerildi. “Onunla ne yapacaksın?” “Hiç. Merak ettim.” Çantamı omzuma taktım. Kapıdan çıkarken Ceylin arkamdan seslendi. “Anne, kazağı ne yaptın?” Durdum. “Evde.” “İyi, sakla. Belki kışın giyersin.” Kayınvalidem kıkırdadı. Ben arkamı dönmedim. O gün eve dönerken dolmuşa binmedim. Kumkuyu’dan Erdemli’ye kadar yolun bir kısmını yürüdüm, sonra bir minibüse bindim. Denizi sağ tarafımda bıraktım. İnsan denize bakınca içi açılır derler. Ben o gün denize bakamadım. Eve girdiğimde ilk işim Ceylin’in doğum günü masasından kalan tabakları yıkamak oldu. Sonra oturdum, bir defter açtım. Sekiz aylık dershane parasını yazdım. Elektrik faturalarını, kayınvalidemin ilaçlarını, Yaşar’ın “dolmuş bozuldu” diye benden aldığı paraları yazdım. Bir de yıllardır temizlik yaptığım evlerin adreslerini. Saat gece on bire geliyordu. Yaşar eve dönmedi. Ceylin de dönmedi. İkisi de beyaz villada kalmıştı. Ertesi sabah kayınvalidemin ilaç kutusu mutfak masasında duruyordu. Kutunun üstüne bir not bırakılmıştı. “İlaçları eczaneden almayı unutma. Anne.” Notu iki kere okudum. Sonra katlayıp defterimin arasına koydum. O gün ilk kez eczaneye gitmedim. Öğleden sonra telefonum çaldı. Arayan, on bir yıldır evini temizlediğim emekli öğretmen Sema Hanım’dı. “Aynur, iyi misin kızım? Dün gelmedin, bugün de sesin çıkmadı.” İlk kez birine her şeyi anlattım. Sema Hanım hiç sözümü kesmedi. Sonra yalnızca bir soru sordu. “Yaşar’ın üstüne kayıtlı başka neler olduğunu biliyor musun?” “Bilmiyorum.” “Öğrenmen gerekiyor. Bir de verdiğin paraların dekontları, mesajları varsa sakla. Sakın öfkeyle bir yere imza atma.” Sema Hanım’ın yeğeni Mersin’de avukattı. Ertesi gün onun ofisine gittik. Avukat Derya Hanım beni dinledi. Piyangoyu, villayı, dershane parasını, on beş yıllık evliliğimizi anlattım. “Piyango gerçekten üç yıl önce çıktıysa,” dedi, “biletin ne zaman ve hangi koşullarda alındığı önemli. Evlilik sırasında edinilen malvarlığını inceletebiliriz. Ama hiçbir şey araştırmadan size bu villanın yarısı kesin sizindir diyemem.” İlk kez biri bana boş vaat vermiyordu. Bu yüzden ona güvendim. Derya Hanım önümdeki deftere baktı. “Buradaki taksitlerin hepsini elden mi verdiniz?” “Çoğunu. Ama Yaşar her ay WhatsApp’tan yazardı. ‘Dershane parasını hazırla’ diye. Ben de para verdiğimde yazardım.” “Mesajları silmeyin.” Sonra bana bir kâğıt uzattı. “Önce resmî kayıtları ve belgeleri isteyeceğiz. Eşinizin anlattıklarının ne kadarı doğru, onu göreceğiz.” İki hafta sonra Yaşar eve geldi. Elinde bir dosya vardı. “Anlaşmalı boşanacağız,” dedi. “Sana elli bin lira veririm. Evdeki eşyalar da senin olsun.” Dosyayı masaya bıraktı. “İmzala.” Kâğıtlara baktım. Evlilik boyunca edindiğimiz mallarla ilgili başka hiçbir talebim olmayacağını kabul etmemi istiyordu. “Avukatım görmeden imzalamam.” Yaşar güldü. “Senin avukat tutacak paran mı var?” “Var.” “Kim verdi?” “Kendim kazandım.” Yüzündeki gülüş silindi. “Bak Aynur, beni uğraştırma. O villadan sana bir kuruş düşmez. Tapusu annemin üstüne.” Bunu söylerken kendinden çok emindi. Ben yalnızca başımı salladım. “Öyleyse mahkemede görüşürüz.” Yaşar dosyayı masadan kaptı. “Sen o kapıdan çıktığında kızını da kaybedersin.” “Onu zaten o villanın kapısında kaybettim,” dedim. “Ama kızımın dönmek isteyeceği kapıyı kapatmayacağım.” İlk duruşmadan önceki aylar kolay geçmedi. Yaşar boşanma davasını açtı. Ben de avukatım aracılığıyla mal rejiminin tasfiyesine ilişkin haklarım için gerekli işlemleri başlattım. Derya Hanım, belgeler ve edinim tarihleri üzerinden inceleme yapılmasını, malların kaçırılmasını önlemek için uygun tedbirlerin değerlendirilmesini istedi. Yaşar bir süre telefonlarıma çıkmadı. Ceylin ise yalnızca bir kez mesaj yazdı. “Anne, babam senin bizi mahkemeye verdiğini söylüyor. Neden böyle yapıyorsun?” Cevap verdim. “Ben kimsenin parasını istemiyorum kızım. Emeğimin hesabını soruyorum. Seni de mahkemeye vermedim.” Mesajımı okudu. Cevap yazmadı. Bir akşam Sema Hanım’ın mutfağını temizlerken telefonum çaldı. Ekranda Ceylin’in adı vardı. Açtım. “Anne?” Sesi değişmişti. “Ne oldu kızım?” “Babaannem benim okulumu değiştirmiş.” Elimdeki bezle öylece kaldım. “Nasıl değiştirmiş?” “Babamla konuşmuşlar. Özel bir okula geçecekmişim. Ben istemediğimi söyledim.” “Baban ne dedi?” “Sen karışma dedi.” Arka planda bir kapı çarptı. Sonra Yaşar’ın sesi duyuldu. “Ceylin! Kiminle konuşuyorsun?” Telefon kapandı. Ertesi sabah kızım bana bir fotoğraf gönderdi.
- Fotoğrafta villanın salonundaki sehpanın üzerinde bir evrak vardı. Üzerinde benim adım yazıyordu. AYNUR KARACA. Altında bir imza. Benim imzam olduğu iddia edilen bir imza. Ceylin fotoğrafın altına tek cümle yazmıştı: “Anne, sen bunu imzaladın mı?” Fotoğrafı büyüttüm. Belge, Yaşar’a yüklü bir borcum olduğunu kabul ettiğimi gösteren bir metindi. İmzanın yanında üç yıl öncesinin tarihi vardı. Ben o tarihte böyle bir belge imzalamamıştım. Hemen avukatımı aradım. Derya Hanım fotoğrafı görünce sakin bir sesle konuştu. “Orijinalini görmemiz gerekiyor. İmzanın size ait olmadığını söylüyorsanız bunu ayrıca araştıracağız. Kızınızın belgeyi almasına gerek yok, kendisini riske sokmasın.” O gece Ceylin eve geldi. Kapıyı açtığımda üstünde pahalı bir mont, ayağında beyaz spor ayakkabılar vardı. Saçları eskisinden daha düzgün, yüzü daha solgundu. “İçeri gelebilir miyim?” dedi. Kapıyı açtım. Mutfağa oturdu. Eskiden çayını iki şekerli içerdi. Önüne bardak koydum. “Şeker istemiyorum,” dedi. Bir süre konuşmadık. Sonra çantasından ince bir dosya çıkardı. “Babam bunları bugün muhasebeciye götürecekti. Masada unutmuş. Fotoğraflarını çektim.” Dosyanın arasında villanın bazı ödeme belgelerinin ve hesap hareketlerinin görüntüleri vardı. Bir sayfada, Yaşar’ın benim adıma düzenlediği borç belgesine ilişkin bir not bulunuyordu. Ceylin gözlerini kaldırdı. “Babam dün babaanneme, ‘Aynur fazla üste çıkarsa borç belgesini önüne koyarım’ dedi.” Parmaklarım uyuştu. “Sen ne dedin?” “Hiçbir şey.” Sonra ağlamaya başladı. On yedi yaşına girerken bana gülen kızım, eski mutfak sandalyemizde iki büklüm olmuş ağlıyordu. “Anne, ben senin verdiğin dershane paralarını bilmiyordum,” dedi. “Babam bana senin her ay kendine para ayırdığını söyledi. Dershaneyi de kendisinin ödediğini… Villaya ilk gittiğimizde sana sürpriz yapacağını söylemişti.” “Peki ne zaman taşınacağımızı öğrendin?” “Doğum günümden iki hafta önce. Sana söylemeyeceğimize söz verdim.” Başını ellerinin arasına aldı. “Babam, senin zenginliği sevmediğini söyledi. Bize kızacağını, evi sattıracağını söyledi. Ben de inandım.” “Doğum günü hediyeme neden güldün Ceylin?” Kızım hıçkırdı. “Bilmiyorum anne.” “Biliyorsun.” Uzun süre sustu. Sonra fısıldadı. “Çünkü senin yaptığın şeyin değerini unutmuştum. Babamın aldığı telefonun yanında küçük gördüm. Babaannem de ‘Annen yine ev işi hediyesi getirmiş’ deyince…” Sözünü bitiremedi. Gözlerim doldu. Ama onu hemen kucaklamadım. “Kızım, ben o kazağı sen giyesin diye ördüm. Üç ay boyunca ellerim acıdı. Sen seviyorsun diye deniz mavisi ip aldım. Pahalı bir şey alamayacağımı biliyordum. Ama beni inciten hediyeyi beğenmemen değil. Yüzüme bakıp benim yaptığım işi aşağılamandı.” Ceylin ağlamaya devam etti. “Özür dilerim anne.” Başını kaldırdı. “Beni affeder misin?” “Ben seni sevmekten hiç vazgeçmedim. Ama affetmekle unutmak aynı şey değil.” O gece kızım eski odasında uyudu. Sabah kalktığımda mutfakta kahvaltı hazırlıyordu. Yumurtayı yakmıştı, çay fazla demliydi. Hiçbir şey söylemedim. Beraber yedik. Sonraki aylarda mahkemeye sunulan belgeler incelendi. Tapu kayıtları, edinim tarihleri, banka hareketleri araştırıldı. Yaşar’ın annesi adına kayıtlı villa hakkındaki para akışının açıklanması istendi. Bir gün avukatım beni aradı. “Aynur Hanım, önemli bir gelişme var. Villanın bedelinin büyük kısmı Yaşar’ın hesabından ödenmiş. Ödemeler annenin hesabından geçmiş ama para akışını gösteren kayıtlar var.” “Bu ne demek?” “Tapuda kayınvalidenizin adının yazması tek başına meselenin bittiği anlamına gelmiyor. Mal kaçırma iddianız ve diğer talepleriniz bakımından önemli olabilir. Süreç devam edecek.” Bir süre sonra Yaşar’ın sunduğu borç belgesinin aslı da incelemeye alındı. İmza bana ait değildi. Bilirkişi raporu, benim örnek imzalarımla belge üzerindeki imza arasında önemli farklılıklar bulunduğunu ortaya koydu. Derya Hanım bu konuda ayrıca suç duyurusunda bulundu. Yaşar bunu öğrenince ilk kez beni kendisi aradı. “Aynur, konuşmamız lazım.” “Avukatımla konuş.” “Sen beni hapse mi attıracaksın?” “Ben senin imzaladığın kâğıdı imzalamadım Yaşar.” “Kimseye bir şey olmayacak. Gel anlaşalım.” “Nerede anlaşalım?” “Villada.” “Hayır. Avukatların yanında.” Telefonu kapattı. Bir hafta sonra avukatı aracılığıyla uzlaşma teklifi geldi. İlk teklifinin çok üstündeydi. Derya Hanım belgeleri kontrol etti, taleplerimi değerlendirdi. Birkaç görüşmeden sonra mal paylaşımına ilişkin uyuşmazlığımız, ödeme güvencesi de düzenlenerek anlaşmayla sonuçlandı. Yaşar’ın elindeki sahte imzalı belgeye dayanarak benden para talep edemeyeceği de açıkça kayda geçirildi. Ceza soruşturması ise ayrı devam etti. Boşanma kararımız kesinleştiğinde ben artık eski evde yaşamıyordum. Sema Hanım’ın yardımıyla değil, yıllarca biriktiremediğim ama şimdi hakkım olan paranın bir kısmıyla Erdemli’de küçük bir daire aldım. İki odalıydı. Balkonu ana caddeye bakıyordu. Denizi görmüyordu. Ama tapusunda benim adım vardı. Temizlik işini de birden bırakmadım. Çalıştığım ailelerden ikisi beni komşularına tavsiye etti. Daha sonra iki kadınla birlikte küçük bir temizlik ekibi kurduk. İşleri sırayla bölüşüyor, kazancımızı açıkça hesaplıyorduk. İlk kez ay sonunda kazandığım paranın nereye gittiğini biliyordum. Ceylin dershaneye yeniden düzenli gitmeye başladı. Babasıyla görüşmeyi sürdürdü ama villada kalmak istemedi. Bir gün bana, babasının hâlâ onunla konuşmadığını söyledi. “Neden?” “Mahkemede doğruyu anlattığım için.” Ona baktım. “Doğruyu söylemek bazen insanın sevdiği kişiyi kızdırır kızım. Ama yalanı korumak zorunda değilsin.” Ceylin o gün başını omzuma yasladı. Uzun süre öyle oturduk. Aralık ayında havalar soğudu. Bir akşam işten döndüğümde salondaki ışık yanıyordu. Ceylin masada ders çalışıyordu. Üstünde tanıdık bir renk vardı. Deniz mavisi. Ördüğüm kazak. Kolları biraz uzundu. Yakasında iki ilmek gevşemişti. Sol omzunda küçücük bir hata vardı; örerken uykum gelmiş, bir sıra eksik atmıştım. Kızım o hatayı parmağıyla gösterdi. “Anne, burayı düzeltebilir misin?” Çantamı yere bıraktım. “Düzeltirim.” Sonra gözlerime baktı. “Bir şey daha söyleyeceğim.” “Dinliyorum.” “Telefonu sattım.” Şaşırdım. “Neden?” “Yeni bir telefon aldım. Daha ucuz. Kalan parayla da ders kitaplarımı aldım. Bir kısmını da biriktirdim.” “Baban biliyor mu?” “Biliyor. Kızdı.” Sustu. “Bileziği de ona geri verdim.” “Niye kızım? O senin hediyendi.” Ceylin ellerini dizlerinin üstünde birleştirdi. “Babaannem bileziği verdiğinde ‘Artık kimin tarafında olduğunu unutma’ demişti. Ben bir hediyenin karşılığında anneme sırt çevirmek istemiyorum.” Yanına oturdum. “Ben senden taraf seçmeni istemiyorum Ceylin. Babanı sevmen benim sevgimi azaltmaz.” “Biliyorum anne.” Sonra elimi tuttu. “Keşke bunu daha önce bilseydim.” O gece gevşeyen ilmekleri düzelttim. Ceylin yanımda oturdu, nasıl yaptığımı izledi. “Bana da öğretir misin?” diye sordu. Şişlerden birini ona uzattım. İlk ilmeği düşürdü. İkincisini fazla sıktı. Üçüncüde ipi karıştırdı. İkimiz de güldük. Uzun zamandır ilk kez, bir sofrada kimse bana gülmüyordu. Benimle birlikte gülüyordu. Bahar geldiğinde Ceylin üniversite sınavına hazırlanmaya devam ediyordu. Yaşar’ın villası hâlâ yerindeydi. Kayınvalidem hâlâ orada oturuyordu. Benimle konuşmuyorlardı. Bir gün pazardan dönerken Remziye Hanım’la karşılaştım. Elinde poşetler vardı. Beni görünce durdu. “İstediğini aldın sonunda,” dedi. “Oğlumun parasını.” Poşetlerimi yere koymadım. “Ben yıllarca kendi kazandığımı evinize getirdim Remziye Hanım. Bir kere bile hesabını sormadım. Sonra siz benim aile olmadığımı söylediniz.” “Sen de aileyi mahkemelerde süründürdün.” “Hayır,” dedim. “Ben mahkemeye gittim çünkü konuştuğumda beni dinlemediniz.” Kadın yüzünü çevirdi. “Görürsün, kızın da bir gün seni bırakır.” Eskiden olsa bu söz içime otururdu. Günlerce düşünürdüm. O gün yalnızca cevap verdim. “Kızım bir gün kendi hayatını kuracak. Ben zaten bunun için çalışıyorum. Gitmek isterse gider. Ama onu kalması için parayla tutmam.” Yürüdüm. Arkamdan bir şey söyledi, duymadım. Eve geldiğimde Ceylin mutfaktaydı. Önünde ip yumakları, şişler, yarım kalmış bir örgü duruyordu. “Anne, sakın bakma!” diye bağırdı. Güldüm. “Tamam, bakmıyorum.” Doğum günüm iki hafta sonraydı. O sabah uyandığımda mutfak masasının üzerinde küçük bir paket buldum. Kahverengi kâğıda sarılmıştı. Üzerinde Ceylin’in el yazısıyla bir not vardı. “Anneciğim, üç ayda yapamadım. Eğri oldu. Ama her ilmeğini kendim attım.” Paketi açtım. İçinden küçük, deniz mavisi bir atkı çıktı. Bir ucu diğerinden genişti. Aralarında kaçırılmış ilmekler vardı. Saçakları eşit değildi. Boynuma doladım. Ceylin kapının yanında durmuş beni izliyordu. “Çok kötü oldu, değil mi?” dedi. Başımı iki yana salladım. “Hayır kızım.” Gözlerim doldu. “Hayatımda aldığım en güzel hediyelerden biri.” Gelip boynuma sarıldı. “Anne, sen benim için yıllarca neler yapmışsın. Ben hiçbirini görmemişim.” Saçlarını okşadım. “Şimdi görüyorsun ya.” O gün Yaşar’dan da bir mesaj geldi. “Ceylin’in üniversite masraflarını konuşmamız gerekiyor.” Eskiden olsa korkardım. Yine para isteyecek, yine kızımın geleceğini bahane edecek diye düşünürdüm. Bu kez avukatımın önerdiği gibi kısa cevap verdim. “Ceylin’in eğitimi için sorumluluklarımızı yerine getireceğiz. Masrafları ve ödemeleri yazılı olarak belirleyelim.” Telefonu masaya bıraktım. Ceylin atkının ucunu düzeltti. “Anne, bugün sahile gidelim mi?” “Gidelim.” “Bir de fotoğraf çekelim. İkimiz.” Dışarı çıktık. Deniz kıyısında yürürken Ceylin ayakkabılarını çıkardı. Kumun üstüne bastı, sonra bana dönüp elini uzattı. “Gel anne.” Ayakkabılarımı ben de çıkardım. Kum soğuktu. Deniz sakindi. Kızım koluma girdi. Bir zamanlar onun ayakkabılarından dökülen kumu görünce içimde büyüyen şüpheyi hatırladım. O kum beni bir villanın kapısına götürmüştü. Orada kocamın yalanını, kayınvalidemin gerçek yüzünü, kızımın benden sakladıklarını öğrenmiştim. O gün her şeyimi kaybettiğimi sanmıştım. Oysa kaybettiğim, yıllarca aile sandığım bir düzenmiş. Ceylin telefonunu bir taşın üstüne yerleştirdi, zamanlayıcıyı açtı. Koşup yanıma geldi. “Gül anne!” Gülümsedim. Fotoğrafta pahalı bir villa yoktu. Altın bilezik yoktu. Yeni model bir telefon da yoktu; Ceylin’in aldığı ucuz telefon biraz bulanık çekmişti. Benim boynumda eğri büğrü bir atkı, kızımın üstünde üç ayda ördüğüm deniz mavisi kazak vardı. İkimiz de gülüyorduk. Eve döndüğümüzde ayakkabılarımızdan paspasın üstüne ince, beyaz kum döküldü. Ceylin hemen süpürgeye uzandı. “Ben temizlerim anne.” Onu izledim. Yıllarca başkalarının evlerinde yerleri silerken kendi evimde de görünmeyen bir kadın olmuştum. Şimdi kızım eğilip kumu topluyordu. Ben ise kapının yanında, elimde çantamla duruyordum. “Anne,” dedi Ceylin, başını kaldırıp, “yoruldun mu?” “Biraz.” “Sen otur. Çayı ben koyarım.” Salondaki koltuğa oturdum. Kızım mutfakta çaydanlığı ocağa koydu. Pencereden deniz görünmüyordu ama dışarıdan çocuk sesleri geliyordu. Boynumdaki atkıyı çıkarmadım. Çünkü sonunda anlamıştım: Bir evin değeri tapusunda yazan rakamla değil, o evde kimin emeğinin görüldüğüyle ölçülüyordu. Yaşar’ın denize bakan kocaman villasında bana bir sandalye bile ayırmamışlardı. Benim iki odalı küçük evimdeyse kızım, kendi elleriyle bana çay koyuyordu. Ve hayatımda ilk kez, kimsenin sofrasında fazlalık değildim. Kendi evimdeydim. Kendi emeğimle. Kendi adımla. SON.


