Murat: “Leyla Hanım, eşinizin gerçekten o tabutta olup olmadığını doğrulamamız gerekiyor.”

DOLAR

Alış: 50.07

Satış: 50.27

EURO

Alış: 56.23

Satış: 56.46

GBP

Alış: 67.17

Satış: 67.67

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 10.11.2026

Murat: “Leyla Hanım, eşinizin gerçekten o tabutta olup olmadığını doğrulamamız gerekiyor.”

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: BÖLÜM 2 — Kapının Yanındaki Sır Polisler bizi güvenli bir yere aldıktan sonra kapının yanındaki tabloyu inceledi. Çerçevenin arkasında küçük bir kayıt cihazı buldular. Evimizin girişindeki konuşmaları kaydedebilecek şekilde gizlenmişti. Murat: “Leyla Hanım, bu cihazın buraya kimin tarafından yerleştirildiğini araştıracağız. Ama oğlunuzun kulağında bulunan parça daha ciddi bir mesele.” Leyla: “Neden?” Murat kısa bir süre sustu. Murat: “Bu sıradan bir konum takip cihazı değil. İlk teknik değerlendirmeye göre uzaktan çalışan tehlikeli bir düzeneğin işaretleyicisi veya tetikleme sisteminin parçası olarak kullanılabilecek özellikler taşıyor. Kesin sonuç için uzman incelemesi gerekiyor.” Ethan’a sarıldım. Birisi dokuz yaşındaki çocuğumu korkunç bir planın içine çekmişti. Murat onun yanına çömeldi. Murat: “Ethan, okuldaki adamın kim olduğunu bize anlatabilir misin?” Ethan başını salladı. Ethan: “Tanıdığım biri.” Leyla: “Kim oğlum?” Ethan gözlerini yere indirdi. Ethan: “Tarık dayım.” Sanki odadaki hava bir anda çekildi. Tarık mı? Üç yıldır bize destek olan ağabeyim mi? Ethan devam etti. Ethan: “Dayım bunun ailemiz için önemli olduğunu söyledi. Büyükannemin bir sürprizi varmış.” Leyla: “Hangi büyükanne?” Ethan: “Semra babaanne.” O ismi duyduğumda ellerim buz kesti. Karam’ın annesi… Yıllardır bizi neredeyse hiç aramayan, Ethan’ın doğum günlerinde bile yalnızca pahalı hediyeler gönderen kadın… Neden şimdi oğluma yaklaşmıştı? Ertesi gün teknik incelemeden gelen ilk bilgiler korkumu daha da büyüttü. Cihazın kayıt ve tedarik izleri, İstanbul merkezli Demirci Finans’a uzanıyordu. Yani ölen eşimin ailesinin şirketine. Polis bu bağlantıyı araştırırken üç yıl önceki kazayla ilgili dosyanın yeniden incelenmesi gerektiğine karar verdi. Murat beni karakola çağırdı. Murat: “Leyla Hanım, eşinizin ölüm kaydında ve cenaze işlemlerinde açıklığa kavuşturulması gereken bazı tutarsızlıklar var.” Leyla: “Nasıl tutarsızlıklar?” Murat önündeki eski dosyayı açtı. Murat: “Kazadan sonra eşinizin kimliğinin nasıl doğrulandığına ilişkin belgeleri yeniden değerlendiriyoruz. Ayrıca cenazeyi neden görmenize izin verilmediğini de araştırıyoruz.” Leyla: “Bana aracın çok kötü durumda olduğunu söylemişlerdi.” Murat: “Şimdi mezarla ilgili adli inceleme talep edeceğiz.” O an gözlerim doldu. Üç yıldır ziyaret ettiğim mezarı düşündüm. Murat’ın sonraki cümlesi ise bütün dünyamı sarstı: Murat: “Leyla Hanım, eşinizin gerçekten o tabutta olup olmadığını doğrulamamız gerekiyor.”

: BÖLÜM 3 Murat’ın söylediklerinden sonra birkaç saniye boyunca konuşamadım. Ellerim masanın üzerinde duruyordu ama parmaklarımın titrediğini hissediyordum. Leyla: “Eşim üç yıl önce öldü. Cenazesini kaldırdık. Mezarını ziyaret ettim. Siz şimdi bana ne söylüyorsunuz?” Murat: “Henüz kesin bir şey söylemiyorum. Sadece bazı belgelerin birbiriyle uyuşmadığını görüyoruz.” Leyla: “Peki ya gerçekten o tabutta değilse?” Murat cevap vermedi. O sessizlik, söylediği her şeyden daha korkutucuydu. Sonraki birkaç gün hayatımın en uzun günleriydi. Ethan’ı güvendiğim komşumuz Zeynep Hanım’ın yanında tuttum. Polis, güvenliğimiz için bazı önlemler almıştı. Ağabeyim Tarık’ı defalarca aramak istedim. Ama Murat henüz onunla yüzleşmememi söyledi. Tarık’ın neden böyle bir şeye karıştığını anlayamıyordum. Babamız öldüğünde benim elimden tutan oydu. Annemiz hastalandığında gecelerce hastanede benimle bekleyen oydu. Karam’ın ölümünden sonra banka hesaplarımızı, evraklarımızı ve yatırımlarımızı yönetmişti. Şimdi dokuz yaşındaki oğlumun kulağının arkasına tehlikeli bir cihaz yerleştiren kişinin o olduğunu öğrenmiştim. İnsan bazen en yakını hakkında öğrendiği bir gerçeğe inanmak yerine, bütün dünyanın yanlış yaptığına inanmak istiyor. Ben de öyle hissediyordum. Sonunda mezarın açılması için gerekli adli izinler alındı. O sabah mezarlığın kapısına gittiğimde hava kapalıydı. Karam’ın mezar taşında adı, doğum tarihi ve üç yıl önceki ölüm tarihi yazıyordu. O taşın önünde kaç kez ağlamıştım? Kaç kez Ethan’ı yanımda getirmiş, “Baban seni duyuyordur” demiştim? İnceleme başladığında biraz uzakta bekledim. Dakikalar ilerledikçe nefes almak zorlaştı. Bir süre sonra Murat yanıma geldi. Yüzündeki ifadeyi görünce gerçeği anlamıştım. Leyla: “İçinde ne var?” Murat başını eğdi. Murat: “Leyla Hanım, tabutta insan kalıntısına rastlanmadı.” Leyla: “Nasıl yani?” Murat: “İçinde yalnızca ağırlık vermek için yerleştirilmiş bir kum çuvalı var.” O an dizlerimin bağı çözüldü. Yakındaki banka oturdum. Karam’ın mezarı boştu. Üç yıl boyunca yas tuttuğum, her bayram çiçek bıraktığım mezarın içinde hiç kimse yatmamıştı. Leyla: “O zaman Karam nerede?” Murat gözlerime baktı. Murat: “Artık bunun cevabını bulmamız gerekiyor.” O gece eve döndüğümde eski fotoğraf albümlerini çıkardım. Karam’ın güldüğü fotoğraflara baktım. Birinde Ethan henüz iki yaşındaydı. Babasının omzunda oturuyor, iki eliyle saçlarına tutunuyordu. Başka bir fotoğrafta üçümüz Boğaz kıyısında yürüyorduk. Karam kameraya gülümsemişti. O fotoğrafa bakarken daha önce önemsemediğim bazı şeyleri hatırladım. Kazadan önceki haftalarda çok huzursuzdu. Geceleri telefonla konuşur, beni görünce susardı. Bir defasında mutfakta otururken şöyle demişti: Karam: “Leyla, bir gün ortadan kaybolmam gerekirse Ethan’a onu çok sevdiğimi söyle.” O zaman bu sözünü aile içindeki tartışmaların yarattığı yorgunluğa bağlamıştım. Şimdi ise bütün geçmişim başka bir anlam kazanıyordu. Ertesi gün polis Tarık’ı ifadeye çağırdı. Okul çevresindeki görüntüler, mali kayıtlar ve Ethan’ın anlattıkları incelenmişti. Ağabeyimin Demirci ailesiyle düşündüğümden çok daha yakın ilişkileri olduğu ortaya çıktı. Son aylarda hesabına büyük miktarlarda para yatırılmıştı. Ayrıca aile şirketlerinden birinde kendisine ortaklık payı verilmesi için belgeler hazırlanmıştı. Murat bunları anlattığında boğazım düğümlendi. Leyla: “Tarık ne karşılığında bunları aldı?” Murat: “Semra Hanım’ın bazı taleplerini yerine getirmesi karşılığında.” Leyla: “Ethan’a yaklaşması da bunlardan biri miydi?” Murat başını salladı. Ağabeyim başlangıçta her şeyi inkâr etmişti. Ama sonunda Semra’nın kendisine önemli miktarda para ve şirket hissesi vaat ettiğini kabul etti. Ethan’a verdiği küçük cihazın sıradan bir güvenlik aparatı olduğunu iddia ediyordu. Fakat gizli kaydedici ve diğer hazırlıklardan da haberdar olduğuna ilişkin kanıtlar vardı. Tarık’ın sözleri arasında beni en çok yaralayan şey, Ethan’la ilgili söylediği cümleydi. Tarık: “Semra Hanım kendi torununa zarar vermez sandım.” Kendi torunu… Bir insan bu iki kelimeye güvenerek bir çocuğu böyle bir tehlikeye nasıl sürükleyebilirdi? Ama asıl şaşırtıcı gelişme henüz yaşanmamıştı. Mezarın boş olduğu öğrenildikten sonra ilk aklıma gelen yer berber dükkânı oldu. Marcus’u bulmak istiyordum. Çünkü bütün bu olayları başlatan uyarıyı yapan oydu. Ethan’ın kulağındaki parçayı ilk gören oydu. Belki Karam hakkında bildikleri vardı. Ertesi sabah dükkâna gittim. Ama kepenkler kapalıydı. Camdaki yazılar sökülmüştü. Yan taraftaki esnafa sordum. Yaşlı bir adam bana: Esnaf: “Yeni berber birkaç gündür ortalıkta yok. Zaten burada geçici çalışıyordu.” Leyla: “Adı Marcus’tu, değil mi?” Esnaf: “Öyle söylüyordu. Pek kimseyle konuşmazdı.” Telefonumda çektiğim bir fotoğrafı gösterdim. Ethan, saçları kesildikten sonra aynanın karşısında gülümsemişti. Marcus da arka planda görünüyordu. Adam fotoğrafa baktı. Esnaf: “Evet, bu.” Leyla: “Nerede kaldığını biliyor musunuz?” Esnaf başını iki yana salladı. O anda tuhaf bir ayrıntı fark ettim. Fotoğraftaki Marcus’un sağ eli, Ethan’ın omzundaydı. Bileğinin yakınında küçük, eski bir iz vardı. Kalbim hızlandı. Karam’ın da aynı yerde bir izi bulunuyordu. Yıllar önce mutfakta sıcak bir tepsiye dokunduğunda oluşmuştu. Elbette böyle bir iz tek başına hiçbir şeyi kanıtlamazdı. Ama fotoğrafa yeniden baktığımda başka ayrıntılar da dikkatimi çekti. Başını hafifçe yana eğişi… Gülümserken sol gözünü biraz kısması… Ethan’a bakarken yüzündeki o tuhaf hüzün… Bir anda berber dükkânındaki konuşmamızı hatırladım. Marcus, Ethan’a “Kendine iyi bak delikanlı” demişti. Karam da oğlumu hep böyle çağırırdı. Telefonum elimden düşecek gibi oldu. Hemen Murat’ı aradım. Leyla: “Marcus’u bulmanız gerekiyor.” Murat: “Neden?” Leyla: “Çünkü onun Karam olabileceğini düşünüyorum.” Telefonda kısa bir sessizlik oldu. Sonra Murat: Murat: “Bunu neye dayanarak söylüyorsunuz?” Bütün ayrıntıları anlattım. Polis Marcus’un geçmişini araştırmaya başladı. Dükkânda kullandığı kimlik bilgileri tutarsızdı. Kendisini tanıyan insanların sayısı çok azdı. Ardından yurt dışında yapılmış bazı tıbbi işlemlerle ve sahte kimlik iddialarıyla ilgili kayıtlar bulundu. Görüntüler ve diğer bilgiler bir araya getirildiğinde ortaya çıkan ihtimal inanılmazdı. Marcus adıyla tanıdığım adam, üç yıl önce öldüğünü sandığım eşim Karam’dı. Yüzünü estetik operasyonlarla değiştirmişti. Saçlarını farklı kullanıyordu. Sakal bırakmıştı. Sesini ve konuşma biçimini bile değiştirmeye çalışıyordu. Ama Ethan’ın saçını keserken içindeki baba, kendisini tamamen saklayamamıştı. O gerçeği öğrendiğim akşam uzun süre ağlamadım. Aksine, sanki hiçbir şey hissedemiyordum. Çünkü insan aynı anda hem sevinebilir hem de derinden kırılabilirmiş. Karam hayattaydı. Ama beni üç yıl boyunca onun öldüğüne inandırmıştı. Oğlum babasız büyümüştü. Ben her gece onun fotoğrafına bakıp ağlamıştım. O ise başka bir yüzle, başka bir isimle yaşamaya devam etmişti. Birkaç gün sonra polisin ulaştığı bilgilerden Karam’ın saklandığı yer belirlendi. Onunla görüşmek istediğimi söyledim. Ancak önce ifade vermesi gerekiyordu. Karam, kimliğiyle ilgili gerçeği kabul etti. Üç yıl önceki kazayı kendisinin düzenlediğini anlattı. Demirci ailesinin yıllar önce karıştığı karanlık bir anlaşmazlık vardı. Büyük şirketler arasındaki güç mücadelesi, tehditlere ve ağır borç hesaplarına dönüşmüştü. Karam, ailesinin kendisini bu meselede kullanmaya çalıştığını söylüyordu. Bazı işlemleri onaylamayı reddetmişti. Sonra hem rakiplerinden hem de kendi ailesinden korkmaya başlamıştı. Karam: “O günlerde yaşayabileceğime bile inanmıyordum. Kaybolursam Leyla’yla Ethan’ın güvende kalacağını düşündüm.” Murat ona sormuştu: Murat: “Peki neden eşinize gerçeği söylemediniz?” Karam’ın cevabı kısaydı. Karam: “Bana inanırdı. Beni yalnız bırakmazdı. Ben de onları tehlikenin içine çekmiş olurdum.” Bu açıklamayı duyduğumda içimdeki kırgınlık azalmadı. Çünkü benim ne istediğimi bana hiç sormamıştı. Kendi kararını vermiş, sonra hepimizin hayatını o karara göre değiştirmişti. Yıllarca başka ülkelerde ve şehirlerde saklanmıştı. Görünüşünü değiştirmiş, Marcus adını kullanmaya başlamıştı. Ama Ethan’ı unutamamıştı. Üç yıl sonra, oğlunu bir kez olsun yakından görebilmek için İstanbul’a dönmüştü. Ethan’ın gittiği berberin geçici olarak kapandığını öğrenince o mahalledeki dükkânda çalışmaya başlamıştı. Bunu tesadüfe bırakmamıştı. Oğlunu görebilmek için kendisine bir fırsat hazırlamıştı. Fakat saç kesimi sırasında Ethan’ın kulağının arkasındaki tuhaf parçayı fark etmişti. O sırada ailesinin kullandığı bazı güvenlik işaretleyicilerini hatırlamıştı. Bunun sıradan bir eşya olmadığından şüphelenmişti. Bizi doğrudan uyarmaya cesaret edememişti. Çünkü kendisinin de izlendiğine inanıyordu. Karam’ın yıllarca kaçtığı annesi Semra, onun hâlâ hayatta olduğunu öğrenmişti. Üstelik çoktan bir plan hazırlamıştı. Karam’ın açıklamalarına göre, Demirci ailesinin şirketlerinde onun imzasını ve varlığını gerektiren meseleler vardı. Semra, oğlunun geri dönmesini istiyordu. Ama Karam bütün çağrılarını reddetmişti. Bunun üzerine Semra, onun en zayıf noktasını kullanmaya karar vermişti. Ethan’ı. Karam oğlunu kendisinden bile çok severdi. Semra bunu biliyordu. Ethan’ın okuluna ulaşmak, günlük hareketlerini izlemek ve gerektiğinde onun güvenliğini tehdit edebilecek bir düzen kurmak için Tarık’ı kullanmıştı. Tarık da para ve hisseler karşılığında kendi yeğenini bu oyunun içine sokmuştu. Bütün bunları öğrendiğimde artık hiçbir şeyi eskisi gibi göremiyordum. Bir tarafta üç yıl boyunca bizi terk eden kocam vardı. Diğer tarafta torununu oğluna karşı koz olarak kullanan kayınvalidem. Ve ortalarında, beni koruduğunu söyleyen ağabeyim… Hepsi kendi amaçları uğruna Ethan’ın hayatına müdahale etmişti. Oğlum ise yalnızca dokuz yaşındaydı. Bir akşam Ethan yanıma gelip: Ethan: “Anne, babam gerçekten öldü mü?” diye sordu. Ona baktım. Leyla: “Neden sordun canım?” Ethan: “Berberdeki amca babamın fotoğrafına benziyordu. Sadece yüzü farklıydı.” Gözlerim doldu. Leyla: “Babana çok mu özlem duyuyorsun?” Ethan başını salladı. Ethan: “Bazen sesini unutuyorum diye korkuyorum.” Ona sarıldım. O an kararımı verdim. Bu hikâyenin nasıl biteceğini artık Semra belirlemeyecekti. Berrin adında bir avukatla görüşerek bütün aile meselelerini ve mal varlığımızı yeniden incelemeye başladım. Polis soruşturması da genişliyordu. Tarık’ın hesaplarına yapılan ödemeler, şirket içindeki yazışmalar ve evimizdeki kayıt cihazının bağlantıları araştırılmıştı. Semra’nın planına ilişkin önemli kanıtlar bulunmuştu. Fakat onunla yüzleşmeden içimdeki soruların dinmeyeceğini biliyordum. Demirci ailesinin Sarıyer’deki büyük malikânesine gitmeye karar verdim. Bunu yetkililere haber vererek, güvenlik önlemleri altında yaptım. Ethan da babasının hayatta olduğunu öğrenmişti. Onunla ilgili gerçeği duymak istiyordu. Bir zamanlar aile toplantıları için gittiğimiz o büyük eve, bu defa bütün hesapları sormak için girdim. Kapıda bizi aynı görevliler karşıladı. Mermer zeminler, yüksek tavanlar, duvarlardaki pahalı tablolar… Her şey eskisi gibiydi. Ama artık o ev bana zenginliği değil, soğukluğu hatırlatıyordu. Semra büyük salonda oturuyordu. Yetmişine yaklaşmıştı. Saçları kusursuz biçimde yapılmış, üzerinde koyu renk bir elbise vardı. Bizi görünce şaşırmadı. Semra: “Sonunda geldin Leyla.” Elini Ethan’a uzattı. Semra: “Gel bakalım, babaannenin yanına.” Oğlumu kendime çektim. Leyla: “Ethan burada kalacak. Önce sizinle konuşacağız.” Semra’nın yüzü sertleşti. Semra: “Burası benim evim. Nasıl konuşacağımıza ben karar veririm.” Leyla: “Artık kimsenin benim oğlum hakkında karar vermesine izin vermeyeceğim.” Semra hafifçe güldü. Semra: “Sen hâlâ bu ailenin nasıl ayakta kaldığını bilmiyorsun.” Leyla: “Biliyorum. İnsanları korkutarak, para vererek ve birbirlerine karşı kullanarak.” Yüzündeki gülümseme kayboldu. Leyla: “Tarık’ı satın aldınız. Oğlumun kulağına cihaz yerleştirilmesini sağladınız. Evimize gizli kayıt cihazı koydurdunuz. Bütün bunları Karam’ı ortaya çıkarmak için yaptınız.” Semra başını kaldırdı. Semra: “Karam benim oğlum.” Leyla: “Ethan da sizin torununuz!” Semra bir süre sessiz kaldı. Sonra soğuk bir sesle: Semra: “Karam çocuk için geri dönerdi. Başka hiçbir şey onu geri getiremezdi.” O an sözlerini duyduğuma inanamadım. Leyla: “Yani kendi torununuzu tehlikeye atmayı kabul ettiniz?” Semra: “Ona gerçekten zarar gelmesini istemedim.” Leyla: “Ama gelebilirdi!” Semra cevap vermedi. Leyla: “Bir çocuğun güvenliğini tehlikeye atarak oğlunuzu geri getirebileceğinizi düşündünüz. Sonra da buna aile sevgisi diyorsunuz.” Tam o sırada salonun kapısı açıldı. İçeri Tarık girdi. Beni görünce olduğu yerde kaldı. Tarık: “Leyla, buraya gelmemeliydin.” Ona döndüm. Leyla: “Sen de yeğenime bunları yapmamalıydın ağabey.” Tarık başını eğdi. Tarık: “Ben işlerin bu noktaya geleceğini bilmiyordum.” Leyla: “Kaç para aldın?” Tarık sustu. Leyla: “Kardeşinin güvenini satmanın bedeli neydi?” Tarık: “Leyla…” Leyla: “Söyle!” Sonunda şirket hisselerini ve kendisine yapılan ödemeleri kabul etti. Toplamda milyonlarca liralık kazanç beklentisi vardı. Ama benim için miktarın hiçbir önemi yoktu. İster bin lira olsun ister milyonlar… Kendi yeğenini böyle bir oyuna alet etmişti. Tam o sırada dışarıdan ayak sesleri duyuldu. Salona giren adamı görünce nefesim kesildi. Marcus’tu. Ama artık onun kim olduğunu biliyordum. Karam. Ethan elimden kurtulup birkaç adım ileri gitti. Ethan: “Berber amca…” Adam dizlerinin üzerine çöktü. Gözleri dolmuştu. Karam: “Merhaba delikanlı.” Ethan bir süre ona baktı. Sonra tereddütle sordu: Ethan: “Sen benim babam mısın?” Karam cevap vermeye çalıştı. Ama sesi titredi. Karam: “Evet oğlum.” Ethan’ın yüzündeki ifadeyi tarif edemem. Korku, şaşkınlık, sevinç… Hepsi aynı anda vardı. Karam ellerini uzattı. Ethan yavaşça yaklaştı. Sonra ona sarıldı. O an ben de ağlamaya başladım. Çünkü üç yıl boyunca Ethan’ın babasına kavuşmasını istemiştim. Ama bu kavuşmanın böyle olacağını hiç düşünmemiştim. Semra ayağa kalktı. Semra: “Karam! Sonunda evine döndün.” Karam oğlunu nazikçe yanımdaki koltuğa oturttu. Sonra annesine döndü. Karam: “Beni geri getirmek için Ethan’ı mı kullandın?” Semra: “Seni kurtarmaya çalıştım.” Karam: “Beni değil, şirketlerini kurtarmaya çalıştın.” Semra öfkelendi. Semra: “Bu ailenin bir adı var! Sen o adı bırakıp gittin!” Karam: “Çünkü bu ailede kimsenin hayatı kendisine ait değil anne.” Semra: “Her şeyi senin için yaptım.” Karam başını salladı. Karam: “Eğer benim için yapsaydın oğluma dokunmazdın.” Bu sırada soruşturmayı yürüten görevliler de malikâneye geldi. Önceden toplanan kanıtlar ve yeni ifadelerle ilgili işlemler yürütülüyordu. Tarık’ın resmi işlemler için götürülmesi gerektiği bildirildi. Ağabeyim bana baktı. Tarık: “Leyla, lütfen. Ben senin ağabeyinim.” Ona son kez baktım. Leyla: “Ben de senin kız kardeşindim. Ethan da senin yeğenindi.” Söyleyebildiğim tek şey buydu. Tarık götürülürken Semra koltuğa tutunmaya çalıştı. Yüzündeki ifade değişti. Konuşmak istedi ama kelimeler ağzından düzgün çıkmadı. Bir kolunu kaldırmakta zorlanıyordu. Hemen yardım çağrıldı. Sağlık ekipleri geldiğinde Semra acilen hastaneye götürüldü. Daha sonra felç geçirdiğini öğrendik. Vücudunun bir tarafında kalıcı güç kaybı oluşmuştu. Aylar boyunca tedavi gördü. Bir zamanlar bütün aileyi tek bir sözüyle yöneten kadın, artık günlük hayatında başkalarının yardımına ihtiyaç duyuyordu. Aile üyeleri zamanla ondan uzaklaştı. Kendi kurduğu düzenin sonunda büyük bir yalnızlıkla baş başa kaldı. Tarık hakkındaki dava ise ilerleyen süreçte sonuçlandı. Ethan’ın güvenliğini tehlikeye atan planın içindeki rolü ve diğer eylemleri nedeniyle hapis cezasına çarptırıldı. Fakat bütün bu gelişmelerden sonra bile benim için asıl mesele bitmemişti. Çünkü Karam hâlâ karşımdaydı. Ve üç yıl boyunca yokluğuyla yaşadığım adamın neden şimdi geri döndüğünü anlamaya çalışıyordum. Malikânedeki yüzleşmenin ardından Karam’la bahçede konuştuk. Yağmur başlamıştı. Ethan güvenli bir yerde, görevlilerin yanında bekliyordu. Karam uzun süre sessiz kaldı. Sonra önüme geldi. Karam: “Leyla, senden af dilemeye hakkım olmadığını biliyorum.” Yüzüne baktım. Bir zamanlar sevdiğim adamın gözleri hâlâ aynıydı. Ama yüzü başka birine aitti. Leyla: “Üç yıl Karam.” Başını eğdi. Leyla: “Üç yıl boyunca mezarına gittim. Ethan’ı tek başıma büyüttüm. Hastalandığında yanında bekledim. Babasını sorduğunda ne söyleyeceğimi bilemedim.” Karam ağlamaya başladı. Karam: “Sizi korumak istedim.” Leyla: “Bizi korumak mı? Bizi gerçeği bilmeden yaşamaya mahkûm ettin.” Karam: “Ölmediğimi öğrenirlerse size zarar vereceklerinden korktum.” Leyla: “Peki ben ne istiyordum? Benim karar vermeye hakkım yok muydu?” Cevap veremedi. Leyla: “Sen kendi hayatın için bir karar verdin. Ama benim ve oğlumuzun hayatını da o karara mahkûm ettin.” Karam bir adım yaklaştı. Karam: “Artık her şeyi düzeltebiliriz. Yüzüm için yeniden ameliyat olabilirim. Eski hayatımıza dönebiliriz. Yeniden bir aile olabiliriz.” Gözlerim doldu. Bir an için eski günlerimizi düşündüm. Karam’ın mutfakta kahve hazırlayışını… Ethan’ı omzuna alıp evin içinde dolaştırışını… Akşamları birlikte izlediğimiz filmleri… Hepsini özlemiştim. Ama özlemekle geri dönmek aynı şey değildi. Karam önümde diz çöktü. Karam: “Seni hâlâ seviyorum Leyla. Lütfen bana bir şans ver.” Uzun süre ona baktım. Sonra hayatımın en zor cümlesini söyledim. Leyla: “Sen benim kalbimde üç yıl önce öldün, Karam. Şimdi karşımda duran adam, Marcus adında yabancı bir berberden başka biri değil.” Karam başını kaldırdı. Leyla: “Ethan’ın babası olmaya hakkın var. Ama benim kocam olmaya yeniden hakkın olduğunu düşünme.” Karam: “Leyla, ne olur…” Leyla: “Ben seni bir kez kaybettim. İkinci kez kaybetmek istemiyorum. Çünkü artık seni hayatıma geri almıyorum.” Ethan’ın yanına gittim. Küçük elini tuttum. Yağmur hızlanmıştı. Arkamızda Demirci ailesinin devasa malikânesi duruyordu. Bütün o servet, gösterişli arabalar, pahalı eşyalar… Bir zamanlar bana güvenli bir hayatın simgesi gibi görünmüştü. Şimdi ise yalnızca oğlumu kaybetmekten ne kadar korktuğumu hatırlatıyordu. Ethan başını kaldırdı. Ethan: “Anne, eve mi gidiyoruz?” Eğilip ona sarıldım. Leyla: “Evet canım. Ama bundan sonra kendimize ait yeni bir hayat kuracağız.” Birkaç adım yürüdük. Sonra istemeden arkama baktım. Karam hâlâ yağmurun altında duruyordu. Elinde, berber dükkânında kullandığı küçük makas vardı. O gün yanında getirdiği eşyaların arasında onu da taşıyordu. Makasın metal yüzeyinde yağmur damlaları birikiyordu. Üç yıl boyunca ailesinden kaçmıştı. Oğlunu bir kez daha görebilmek için yüzünü değiştirmişti. Ama sonunda kaçtığı bütün şeylerle yüzleşmek zorunda kalmıştı. Ve en çok istediği aileyi geri kazanamamıştı. Sonraki aylarda hayatımı yeniden düzenledim. Karam’dan kaldığını sandığım yatırımlarla ilgili bütün işlemleri yeniden inceledik. Bana ait mülklerin bir bölümünü sattım. Ethan’la başka bir semte taşındık. Onun soyadını ve kimlik bilgilerindeki gerekli düzenlemeleri hukuki yollarla ele aldım. Daha sonra kendi isteği ve uzmanların da desteğiyle adını değiştirdik. Eski hayatımızdan tamamen kaçmıyorduk. Ama artık o soyadının ağırlığını her gün taşımak zorunda kalmak istemiyorduk. Ethan yeni okuluna başladığında ilk gün çok heyecanlıydı. Akşam eve geldiğinde: Ethan: “Anne, burada kimse bana büyükbabamın şirketlerini sormuyor.” dedi. Gülümsedim. Leyla: “Peki sana ne soruyorlar?” Ethan: “Futbol oynamayı sevip sevmediğimi.” İkimiz de güldük. Uzun zaman sonra ilk kez içimden gelerek güldüğümü fark ettim. Hayatımız kolay değildi. Bazen Ethan babasını soruyordu. Bazen geceleri korkarak uyanıyordu. Yaşadığımız şeylerin izlerini silmek için desteğe ve zamana ihtiyacımız vardı. Ama artık çevremizde bizim yerimize karar veren insanlar yoktu. Her sabah kendi seçimlerimizi yapıyorduk. Bir gün Ethan’la sahilde yürürken bana sordu: Ethan: “Anne, babam bizi seviyor muydu?” Bir süre düşündüm. Leyla: “Bence seviyordu canım.” Ethan: “O zaman neden gitti?” Bu sorunun kolay bir cevabı yoktu. Leyla: “Bazen insanlar sevdikleri kişileri koruduklarını sanarak çok yanlış kararlar verebilirler.” Ethan: “Peki biz yine görüşecek miyiz?” Ona baktım. Leyla: “Babanla ilişkin hakkında güvenli ve doğru olanı birlikte düşüneceğiz. Ama kimse seni istemediğin bir şeye zorlayamayacak.” Ethan elimi daha sıkı tuttu. Sonra yürümeye devam ettik. O gün İstanbul’da yine yağmur yağıyordu. Ama bu defa yağmur bana Demirci malikânesini hatırlatmadı. Yalnızca oğlumun küçük elinin benim elimde olduğunu hissettirdi. Arkamızda bıraktığımız hayatın bütün cevaplarını bulmuş değildim. Karam’ın neden bu kadar uzun süre sustuğunu hâlâ tam olarak anlayamıyordum. Tarık’ın para için kendi yeğenini nasıl kullanabildiğini düşününce içim sızlıyordu. Semra’nın bütün o servete rağmen neden hiçbir zaman yeterince güçlü hissedemediğini de bilmiyordum. Ama artık her sorunun cevabını bulmak zorunda olmadığımı öğrenmiştim. Bazı insanların neden öyle davrandığını anlamasanız da onlardan uzaklaşmayı seçebilirsiniz. Ben de bunu yaptım. Üç yıl boyunca ölmüş bir adamın hatırasıyla yaşamıştım. Sonra onun hayatta olduğunu öğrendim. Ama sonunda anladım ki bazen bir insanın geri dönmesi, kaybettiklerimizi geri getirmiyor. Karam’ın yüzü değişmişti. Benim de kalbim değişmişti. Ethan ise bütün o karmaşanın ortasında çocukluğunu korumaya çalışan küçücük bir çocuktu. Şimdi hayatımın tek isteği onun huzur içinde büyümesi. Ne Demirci ailesinin servetini istiyorum ne de o gösterişli malikâneyi. Yalnızca sabah uyandığında korkmadan gülümseyebilen bir oğlum olsun istiyorum. Çünkü bütün bu hikâyenin sonunda kaybettiğim şeyler çoktu. Evliliğimi, ağabeyime duyduğum güveni, eski hayatımı kaybettim. Ama oğlumun elini bırakmadım. Ve bazen insanın yeniden başlayabilmesi için elinde kalan tek şey, sevdiği birinin o küçücük eli olabiliyor. SİZE BİR SORUM VAR: Siz Leyla’nın yerinde olsaydınız, üç yıl boyunca öldüğüne inandığınız eşinizin aslında hayatta olduğunu ve sizi korumak için kimliğini değiştirdiğini öğrendiğinizde onu affeder miydiniz? Yoksa Karam’ın yaptığı, ne kadar korkmuş olursa olsun, eşine ve çocuğuna karşı affedilemeyecek bir sorumsuzluk muydu? Ve sizce Semra gibi kendi torununu bile oğluna karşı kullanan bir anne, gerçekten sevgiyle hareket ettiğini söyleyebilir mi?

Haberin Devamı

Murat: “Leyla Hanım, eşinizin gerçekten o tabutta olup olmadığını doğrulamamız gerekiyor.”

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

“Kocam velayeti almak için beni ‘deli anne’ gibi göstermeye çalıştı.