PİYANGODAN MİLYONLAR KAZANIP ANNE BABAMA SÜRPRİZ YAPMAK İÇİN KÖYE DÖNDÜM… AMA ONLARI AHIRDA, İNEK YEMİ YERKEN BULDUM!

DOLAR

Alış: 50.05

Satış: 50.25

EURO

Alış: 55.97

Satış: 56.19

GBP

Alış: 66.98

Satış: 67.48

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 9.11.2026

PİYANGODAN MİLYONLAR KAZANIP ANNE BABAMA SÜRPRİZ YAPMAK İÇİN KÖYE DÖNDÜM… AMA ONLARI AHIRDA, İNEK YEMİ YERKEN BULDUM!

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: BÖLÜM 2 “Ne demek bu ev senin, hala?” Sevil halam çay bardağını bahçedeki masaya bıraktı. “Baban altı ay önce evi ve tarlaları bana devretti.” “Yalan söylüyorsun. Babam o evi kırk yıl boyunca kendi elleriyle yaptı.” “İnanmıyorsan belgeleri göstereyim.” İçeri girip eski bir dosyayla döndü. Dosyanın içinde tapu kayıtları, imzalar ve resmî mühürler vardı. Babamın adı yazıyordu. Kemal Yılmaz. Halam kâğıdı parmağıyla gösterdi. “Gördün mü? Her şey yasal.” “Babam neden evini sana versin?” Alaycı bir gülümsemeyle cevap verdi: “Borcunu ödeyemedi. Ben de yardımcı oldum. Sen yıllardır ortalarda yoktun. Şimdi gelip hesap mı soruyorsun?” O sözleri duyunca içimden bağırmak geldi. Ama kendimi tuttum. Ahıra geri döndüm. “Baba, Sevil halam evi ona sattığını söylüyor.” Babamın gözleri doldu. “Satmadım oğlum.” “Peki imzan neden kâğıtlarda?” Annem titreyen sesiyle anlatmaya başladı. “Sevil, tapu kayıtlarında sorun olduğunu söyledi. Belediyeden yeni belge istendiğini, imzalamazsak arazinin elimizden alınabileceğini anlattı.” Babam devam etti: “Bir de yıllar önce ödediğim banka borcunu gündeme getirdi. Yeniden haciz geleceğini söyledi. Kendi kardeşime güvendim.” “Sonra?” “İki hafta sonra gelip tapunun kendi üzerine geçtiğini söyledi. Evi boşaltmamızı istedi.” Babam başını eğdi. “Mahkemeye gitmeye korktum. Paramız yoktu. Senin de işlerini bırakmanı istemedik.” Hemen köyün eski avukatı Rıza Bey’i buldum. Belgeleri uzun uzun inceledi. Sonunda gözlüğünü çıkarıp bana baktı. “Mete, burada ciddi bir sorun var.” “Ne sorunu?” “Bu devir altı ay önce yapılmış. Ama üç ay önce halan güney taraftaki otuz dönümlük araziyi başka birine satmış.” Yerimden fırladım. “Babamın toprağını mı satmış?” “Evet. Üstelik alıcı önümüzdeki hafta kalan arazinin tamamını almak için gelecek.” Kalbim hızla atmaya başladı. “Peki bunu durdurabilir miyiz?” Rıza Bey dosyayı kapattı. “Ancak devrin hileyle veya baskıyla yapıldığını kanıtlayabilirsek. Şimdilik belgeler resmî kayıtlarda geçerli görünüyor.” Tam umudumu kaybetmeye başladığım sırada avukatın telefonuna bir mesaj geldi. Mesajı okuduktan sonra yüzü değişti. “Mete, halanın oğlu Cem seninle görüşmek istiyormuş. Annesinin belgeleri imzalattığı gün oradaymış.”

: BÖLÜM 3 Rıza Bey’in telefonuna gelen mesajı tekrar okudum. Cem konuşmak istiyor. Sevil halamın oğlu Cem’le çocukluğumuz birlikte geçmişti. İkimiz de aynı köyde büyümüş, aynı okulun bahçesinde oyun oynamıştık. Son yıllarda çok görüşmüyorduk. Cem fazla konuşmayan, içine kapanık bir adamdı. Annesine karşı hiçbir zaman sesini yükselttiğini görmemiştim. Şimdi neden benimle görüşmek istiyordu? Rıza Bey’e baktım. “Ne söyleyecekmiş?” “Bilmiyorum. Ama görüşmekten zarar gelmez.” O akşam köy meydanının arkasındaki küçük sokakta buluştuk. Cem beni görünce başını eğdi. “Mete, geldiğin için sağ ol.” “Konuşmak istediğini duydum.” “Evet.” “Ne biliyorsun Cem?” Bir süre sessiz kaldı. Sonra etrafa bakındı. “Annemin yaptıklarını öğrendin, değil mi?” “Anne babamı ahıra göndermiş. Daha ne öğrenebilirim?” Cem gözlerini kapattı. “Keşke her şeyi daha önce söyleyebilseydim.” “Ne demek istiyorsun?” Ceketinin içinden sararmış bir zarf çıkardı. “Bu belgeler, dayımın imzaladığı gün hazırlanmıştı.” Zarfı elime verdi. İçinden birkaç sayfa çıktı. Tapu devrine ilişkin bir sözleşmenin ilk nüshasıydı. Babamın imzası vardı ama soyadının son harfleri tamamlanmamıştı. “Bu ne?” diye sordum. Cem derin bir nefes aldı. “Annem o gün dayıma gerçekleri anlatmadı.” “Bunu biliyorum.” “Hayır Mete. Daha fazlası var.” Yüzüne baktım. “Annem, yıllar önce kapanmış olan banka borcunu yeniden açtıracağını söyledi. Dayım imzalamazsa bankanın evi alacağını anlattı.” “Borç zaten ödenmişti.” “Biliyorum. Annem de biliyordu.” Dişlerimi sıktım. “Peki sen ne yaptın?” Cem başını eğdi. “İlk başta işin bu kadar ciddi olduğunu anlamadım. Sonra annem tapuyu kendi üzerine geçirdi. Dayımı evden çıkardı. Karşı koyamadım.” “Karşı koyamadın mı?” Sesim yükselmişti. Cem gözlerime baktı. “Haklısın. Korktum. Ama artık susmak istemiyorum.” Bir süre birbirimize baktık. Sonra sordum: “Mahkemede bunları anlatır mısın?” Hiç tereddüt etmeden cevap verdi: “Anlatırım.” O an ilk kez küçük de olsa bir umut hissettim. Belgelerle birlikte Rıza Bey’in bürosuna döndük. Yaşlı avukat her sayfayı dikkatle inceledi. Özellikle babamın tamamlanmamış imzasına uzun süre baktı. “Bu önemli olabilir,” dedi. “Nasıl yani?” “Tek başına eksik bir imza, sözleşmenin geçersiz olduğu anlamına gelmez. Ama baskı altında imza atıldığı iddiasını ve Cem’in anlatacaklarını destekleyebilecek bir ayrıntı.” Sandalyeye oturdum. “Yani evi geri alabilir miyiz?” “Buna mahkeme karar verecek. Önce işlemin nasıl yapıldığını ortaya koymalıyız.” Sonra başka bir dosya açtı. “Halanın sattığı otuz dönümlük arazi de önemli. Eğer ilk devir hukuka aykırıysa sonraki satışın sonuçları da incelenmek zorunda.” “Peki kalan arazi?” “Öncelikle satışın önlenmesi için mahkemeden ihtiyati tedbir isteyeceğiz. Alıcının önümüzdeki hafta geleceğini söyledin, değil mi?” “Evet.” “Öyleyse zaman kaybetmeyelim.” Cebimdeki telefon titredi. Annem arıyordu. “Mete, neredesin oğlum?” “Rıza Bey’in yanındayım anne.” “Baban seni merak etti.” Bir an sustum. “Anne, siz akşam ne yediniz?” Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu. Sonra annem: “Biraz ekmek vardı oğlum. Onu yedik.” Gözlerim doldu. “Ben geliyorum. Size yemek getireceğim.” Telefonu kapattım. Bütün gün belgelerle, tapularla, imzalarla uğraşmıştım. Ama annemle babamın hâlâ o eski ahırda olduğunu düşünmek içimi parçalıyordu. Rıza Bey’e döndüm. “Önce onları oradan çıkarmam gerekiyor.” Avukat başını salladı. “Kesinlikle. Hukuki süreci yürütürüz. Ama ailenin güvenliği ve sağlığı bekleyemez.” Köyün lokantasından sıcak yemek aldım. Çorba, pilav, tavuk ve ekmek… Ahıra vardığımda babam yerdeki battaniyeleri düzeltmeye çalışıyordu. Annem beni görünce gülümsedi. “Yine mi geldin oğlum?” “Elbette geleceğim.” Yemekleri küçük masanın üzerine koydum. Annem birden telaşlandı. “Bu kadar şey almışsın. Çok para harcamışsındır.” O sözleri duyunca yüreğim sızladı. Annem bir tas çorbanın parasını düşünüyordu. Bense milyonlar kazanmıştım. Ama henüz onlara söylememiştim. “Anne, bugün hesabını kitabını düşünme. Önce yiyin.” Babam masaya yaklaştı. “Sen de otur.” Üçümüz birlikte yemek yedik. Babam ilk birkaç lokmadan sonra kaşığını bıraktı. “Yıllardır böyle utanmamıştım oğlum.” “Neden utanıyorsun baba?” “Ben sana hep güçlü olmayı öğrettim. Şimdi sana muhtaç hale geldim.” Elini tuttum. “Sen bana ne zaman muhtaç oldun?” Gözlerime baktı. “Şimdi.” “Hayır baba. Sen bana çocukken kaç kere ayakkabı aldın, biliyor musun? Okula gidebilmem için kaç sabah erkenden kalktın? Annem hastalandığında gecelerce başında bekledin. Bunları borç diye mi yaptın?” Başını salladı. “Elbette hayır.” “Ben de şimdi yanınızda borcumu ödediğim için değil, sizi sevdiğim için varım.” Babam gözlerini sildi. Annem sessizce ağlıyordu. O gece onları ahırdan çıkarıp kasabadaki küçük bir pansiyona götürdüm. Babam önce gitmek istemedi. “Bizim evimiz burası,” dedi. “Baba, evimiz o tarafta. Burada kalmanız gerekmiyor.” “Masraf olur oğlum.” “Masrafı düşünme.” Sonunda kabul ettiler. Annem sıcak suyla yıkandıktan sonra temiz kıyafetlerini giydi. Pansiyonun yatağına oturduğunda derin bir nefes aldı. “Uzun zamandır böyle rahat bir yatağa yatmamıştım.” O cümleyi duyduğumda yüzümü pencereye çevirdim. Ağladığımı görmelerini istemiyordum. Ertesi sabah erkenden Rıza Bey’in yanına gittim. Belgeleri hazırlıyordu. Cem de oradaydı. “Kararını değiştirmedin, değil mi?” diye sordum. Başını salladı. “Hayır. Ne biliyorsam anlatacağım.” “Annen çok kızacak.” “Biliyorum.” “Peki neden şimdi konuşuyorsun?” Cem bir süre düşündü. “Çünkü dayımın ahırda yaşadığını öğrendiğimden beri rahat uyuyamıyorum. Annemi seviyorum ama yaptığını doğru bulmuyorum.” Bu sözleri duyunca ona karşı biraz yumuşadım. Cem’in sessiz kalması da yanlıştı. Ama en azından şimdi gerçeği anlatmaya karar vermişti. Rıza Bey belgeleri dosyaladı. “İşlemleri başlatıyoruz. Ayrıca Sevil’in kalan araziyi satma hazırlığında olduğunu da belirteceğiz.” “Başka ne yapabilirim?” “Babanın eski banka borcuna ilişkin ödeme belgelerini bulmamız gerekiyor.” Babamın eski evindeki evrak dolabını hatırladım. Ama ev artık Sevil halamın kullanımındaydı. Rıza Bey gerekli belgeler için bankaya ve ilgili kurumlara başvurulabileceğini söyledi. Sonra babamla konuştum. “Baba, eski borcun ne zaman kapanmıştı?” “Yedi yıl önce oğlum.” “Dekontların var mı?” “Vardı. Evdeki çekmecede saklardım.” Başımı salladım. “Bulacağız.” Babam bana uzun uzun baktı. “Mete, bütün bunlarla uğraşmak seni yormuyor mu?” “Yoruyor baba.” “Peki neden kendini bu kadar zorluyorsun?” “Çünkü o ev sizin emeğiniz. Birinin sizi kandırmasına göz yumamam.” Babam sustu. Sonra yavaşça: “Ben kardeşime güvendim,” dedi. Sesinde yalnızca üzüntü vardı. Öfke bile yoktu. İnsanın kendi kardeşinden böyle bir davranış görmesi, galiba evini kaybetmek kadar ağırdı. Birkaç gün sonra köyün geleneksel hasat şenliği vardı. Her yıl olduğu gibi meydanda uzun masalar kurulmuştu. Kadınlar evlerinden yemek getirmiş, çocuklar renkli balonlarla dolaşmaya başlamıştı. Ben küçükken bu şenliği çok severdim. Babam hasattan sonra beni meydana götürür, annem de evde hazırladığı börekleri komşulara dağıtırdı. Ama bu yıl her şey farklıydı. Sevil halam meydanın ortasında birkaç kişiyle konuşuyordu. Üzerinde kırmızı bir elbise vardı. Sesini duyabiliyordum. “Güneydeki araziyi sattık. Şimdi kalan kısmıyla ilgileniyorum. Yakında hepsi yeni sahibine geçecek.” Bir adam sordu: “Peki Kemal ağabey ne yapacak?” Halam omuz silkti. “Artık yaşlandı. Toprakla uğraşacak hali yok. Ben daha iyi değerlendireceğim.” Sonra gülerek ekledi: “Bazı insanlar ne zaman bırakacağını bilmez.” O sözleri duyduğumda derin bir nefes aldım. Rıza Bey yanımdaydı. “Hazır mısın?” diye sordu. Başımı salladım. Meydana doğru yürüdüm. Beni gören birkaç kişi konuşmayı kesti. Sevil halam gözlerini devirdi. “Yine mi sen Mete?” “Merhaba hala.” “Ne istiyorsun?” “Babamın toprağını neden sattığını öğrenmek istiyorum.” Gülümsedi. “Yine aynı konu. Sana belgeleri gösterdim.” “Evet, gösterdin.” “Öyleyse?” “Bütün köyün önünde bir soru sormak istiyorum.” Kollarını kavuşturdu. “Sor bakalım.” “Her şey yasalsa neden kalan araziyi bu kadar acele satmaya çalışıyorsun?” Yüzündeki gülümseme kayboldu. “Sana hesap vermek zorunda değilim.” “Bana değil. Belki babama hesap vermelisin.” Çevremizdeki insanlar sessizleşti. Sevil halam sesini yükseltti. “Baban kendi isteğiyle imzaladı. Ben kimseyi zorlamadım.” Tam o sırada Rıza Bey öne çıktı. “Sevil Hanım, bu konuda bazı yeni bilgiler var.” Halam kaşlarını çattı. “Avukat da mı getirdin?” Rıza Bey sakin bir sesle konuştu. “Tapu devrinin hangi şartlarda gerçekleştiğiyle ilgili hukuki süreç başlatıldı.” “Belgeler resmî!” “Resmî olması, işlemin hiçbir şekilde sorgulanamayacağı anlamına gelmez.” Halam bir an sustu. Rıza Bey devam etti: “İmzaya ilişkin bir tutarsızlık var. Ayrıca sözleşmenin baskı altında imzalandığına dair tanıklık yapmaya hazır biri bulunuyor.” Sevil halamın yüzü değişti. “Kimmiş o?” Arkamı döndüm. “Cem.” Kalabalığın arasından Cem çıktı. Annesi onu görünce şaşırdı. “Senin burada ne işin var?” Cem başını kaldırdı. “Anne, artık susmak istemiyorum.” “Ne saçmalıyorsun?” “O gün dayıma belgelerin ne olduğunu doğru anlatmadın.” Halamın sesi sertleşti. “Cem, eve git!” Ama Cem yerinden kıpırdamadı. “Eski banka borcunu bahane ettin. İmzalamazsa evini kaybedeceğini söyledin.” Kalabalıktan bir uğultu yükseldi. Sevil halam bağırdı: “Yalan söylüyor!” Cem derin bir nefes aldı. “Anne, oradaydım. Duydum.” “Ben senin annenim!” “Biliyorum. Ama Kemal dayım da senin ağabeyin.” O sözlerden sonra meydanda derin bir sessizlik oldu. Sevil halamın elleri titriyordu. Ama yine de geri adım atmadı. “Bütün bu anlattıklarınız boş. Tapu benim üzerime.” Rıza Bey başını salladı. “Şu an kayıtlarda öyle görünüyor. Fakat mahkeme bunun nasıl gerçekleştiğini inceleyecek.” Sevil halam bana döndü. “Sen ne yapabileceğini sanıyorsun Mete? Yıllardır İstanbul’da inşaatlarda çalışan bir işçisin. Avukatlara para mı yetiştireceksin?” Bir an hiçbir şey söylemedim. Sonra cebimden katlanmış küçük bir kâğıt çıkardım. Kazandığım piyango biletinin numaralarını ve ikramiye doğrulamasını sakladığım kâğıttı. Halam alaycı bir ifadeyle baktı. “Bu ne?” “O gün köye neden döndüğümü biliyor musun?” “Ne bileyim?” “Annemle babama güzel bir haber vermek için.” “Ne haberi?” Derin bir nefes aldım. “İki hafta önce piyangodan 12 milyon 600 bin TL kazandım.” Birkaç saniye kimse konuşmadı. Sonra çevremdeki insanlar şaşkınlıkla birbirlerine baktı. “Piyango mu?” “Gerçekten mi?” “On iki milyon mu?” Sevil halam güldü. “Şimdi de zengin olduğunu mu söyleyeceksin?” Rıza Bey’e kazancımı doğrulayan belgeleri daha önce göstermiştim. Avukat başını salladı. “Mete’nin söylediği doğru. İkramiye resmî olarak doğrulandı.” Halam bana baktı. İlk kez yüzünde korkuya benzer bir ifade gördüm. Ama ben cebimdeki kâğıdı yeniden katladım. “Yanlış anlama hala. Ben buraya paramla seni korkutmaya gelmedim.” “Öyleyse neden söylüyorsun?” “Çünkü anne babamın yanında durabilecek imkânım var artık. Onların hukuk mücadelesini yarıda bırakmak zorunda değiliz.” Halam cevap vermedi. Devam ettim: “Beni yıllardır sıradan bir işçi olarak gördün. Doğru, ben işçiyim. Bundan da utanmıyorum. Ama bir işçinin de ailesini savunmaya hakkı var.” Meydandaki insanlar sessizce dinliyordu. “Ben piyangoyu kazanmadan önce de babamın evini elinden almak yanlıştı. Şimdi param olduğu için değil, yapılanı kabul etmediğim için mücadele ediyorum.” Sonra bir adım geri çekildim. “Gerisine mahkeme karar verecek.” Şenlikten ayrıldığımızda babamın meydanın kenarında durduğunu gördüm. Annem yanındaydı. İkisi de konuşulanları duymuştu. Babam yavaşça yanıma geldi. “Mete…” “Efendim baba?” “Piyangoyu gerçekten kazandın mı?” Gülümsedim. “Evet.” “On iki milyon lira mı?” “On iki milyon altı yüz bin.” Babam şaşkınlıkla yüzüme baktı. Annem ellerini ağzına götürdü. “Allah’ım… Oğlum, neden bize söylemedin?” “Sürpriz yapmak istedim anne.” Babam bir süre sessiz kaldı. Sonra sordu: “Peki bu parayla ne yapacaksın?” “Önce sizin rahat etmenizi sağlayacağım.” Babam başını salladı. “Benim senden istediğim para değil oğlum.” “Biliyorum baba.” “Bize ihtiyarlığımızda sahip çıkman yeter.” Ona sarıldım. “Size sahip çıkacağım. Ama bundan sonra rahat etmenizi de istiyorum.” Babamın gözlerinden yaşlar aktı. Hayatımda onu çok az ağlarken görmüştüm. Çocukken dedem vefat ettiğinde ağlamıştı. Bir de şimdi. Ama bu kez gözyaşlarında biraz umut vardı. Ertesi hafta resmî süreç başladı. Rıza Bey, tapu devrinin iptali için başvuruları yaptı. Kalan arazilerin satışına ilişkin tedbir talebinde bulundu. Cem tanık olarak bildiklerini anlattı. Babam da belgeleri imzaladığı günü bütün ayrıntılarıyla açıkladı. Eski banka borcunun yıllar önce ödendiğine dair kayıtlar da bulundu. Birkaç gün sonra Rıza Bey beni aradı. “Mete, ilk önemli kararı aldık.” “Nedir?” “Mahkeme, uyuşmazlık konusu taşınmazlar üzerinde yeni satışların önlenmesine yönelik geçici tedbir verdi.” Derin bir nefes aldım. “Yani halam kalan araziyi satamayacak mı?” “Bu tedbir sürdüğü sürece satışı gerçekleştiremez.” “Peki otuz dönümlük arazi?” “Onunla ilgili işlemin durumu da incelenecek. Henüz kesin bir karar yok.” Teşekkür ettim. Telefonu kapattıktan sonra pencerenin önüne gittim. Babamın tarlaları uzakta görünüyordu. O topraklarda çocukluğum geçmişti. Babam bana küçükken traktör sürmeyi öğretmişti. Annem hasat zamanı işçilere ayran hazırlardı. Bu arazi yalnızca ekonomik değeri olan bir mülk değildi. Ailemizin geçmişiydi. Ve en azından artık tamamının hemen elden çıkarılması tehlikesi önlenmişti. Hukuki incelemeler ilerledikçe babamın anlattıkları da desteklenmeye başladı. Belgelerin hazırlanma şekli, Cem’in ifadesi, eski borcun kapanmış olduğunu gösteren kayıtlar… Rıza Bey bunların hepsini dosyaya ekledi. Sevil halam bir süre daha işlemlerin doğru olduğunu savundu. Ama artık köydeki insanlar da ne yaşandığını biliyordu. Münevver teyze bir sabah yanıma geldi. “Elimde bir şey yoktu Mete,” dedi. “Ne için söylüyorsun teyze?” “Annenle babanın o ahırda yaşamasına çok üzüldüm. Bazen yemek götürdüm ama daha fazlasını yapamadım.” Elini tuttum. “Yaptığını unutmayacağım.” Gözleri doldu. “Baban yardım istemezdi. Biz de ne yapacağımızı şaşırdık.” O an babamın gururunu düşündüm. Yıllarca kendi emeğiyle yaşamış, kimseye yük olmamış bir adamdı. Ama belki de artık yardım istemenin utanılacak bir şey olmadığını öğrenmesi gerekiyordu. Benim de daha sık gelip onları görmem gerektiğini anlamam gibi. Takip eden süreçte verilen koruma kararları ve mülkiyete ilişkin incelemeler sonucunda aile evinin geçici kullanımı yeniden anne babama bırakıldı. Davanın tüm sonuçları henüz kesinleşmemişti. Özellikle daha önce satılmış otuz dönümlük arazi hakkında hukuki değerlendirme devam ediyordu. Ama annemle babam artık ahıra dönmek zorunda değildi. Rıza Bey haberi verdiğinde babam yanımdaydı. “Baba,” dedim, “eve dönüyoruz.” Önce anlamadı. “Hangi eve?” “Kendi evimize.” Uzun süre yüzüme baktı. Sonra elleri titremeye başladı. “Gerçekten mi oğlum?” Başımı salladım. “Evet. Artık orada kalabilirsiniz.” Annem ağlamaya başladı. Babam ise sandalyesine oturup yüzünü elleriyle kapattı. Bir süre sonra şöyle dedi: “Ben o evin kapısından bir daha giremem sanmıştım.” Yanına çömeldim. “Gireceksin baba. Hem de başın dik.” Eve döndüğümüz gün hava güneşliydi. Bahçenin kapısını açtığımda eski limon ağacını gördüm. Annemin çiçek saksıları hâlâ duvarın yanındaydı. Babam yavaş adımlarla içeri girdi. Bir süre avlunun ortasında durdu. Etrafına baktı. Duvarlara, pencereye, yıllar önce kendi elleriyle yaptığı tahta kapıya… Sonra elini duvarın üzerine koydu. “Bu taşları ben taşıdım,” dedi. Sesi titriyordu. “Sen küçücükken annen mutfağın yerini seçmişti. Pencere güneş alsın istemişti.” Annem gülümsedi. “Çünkü sabahları mutfakta aydınlık olsun istiyordum.” Babam ona baktı. “Hatırlıyorum.” İkisi de ağlıyordu. Ben de kendimi zor tutuyordum. Babam yüzünü bana çevirdi. “Sağ ol oğlum.” Başımı salladım. “Ben sizin için ne yaptıysam, siz de yıllarca benim için yaptınız.” “Elbette yaptık. Sen bizim oğlumuzsun.” “İşte ben de sizin oğlunuzum baba.” Babam bana sarıldı. O an yıllardır biriktirdiğim yorgunluğun hafiflediğini hissettim. İstanbul’daki uzun mesailerimi, soğuk şantiye sabahlarını, küçücük kiralık odamı düşündüm. Bir zamanlar yalnızca babama yeni bir traktör alabilmenin hayalini kuruyordum. Şimdi ise onun kendi evinin kapısından yeniden içeri girdiğini görüyordum. Bundan daha güzel bir şey hayal edemezdim. Sonraki günlerde evi temizlettik. Eski eşyaları onardık. Annemin odasına rahat bir yatak aldım. Banyonun zeminini kaymayacak şekilde yenilettim. Babamın belini zorlamaması için evde birkaç küçük düzenleme yaptırdım. Yeni bir traktör alma konusunu açtığımda önce karşı çıktı. “Eskisi çalışıyor oğlum.” Güldüm. “Baba, eskisi senden bile yaşlı neredeyse.” O da gülümsedi. “Abartma.” “Peki, biraz düşünelim. Önce sağlığın.” Annem sağlık kontrollerine gitmeyi kabul etti. Babam da artık ağır işleri başkalarına bırakacağını söyledi. Ama tarlalardan tamamen uzaklaşmak istemiyordu. “Ben toprağı bırakınca ne yapacağım?” diye sordu. “İstediğin zaman gidersin. Ama bütün yükü artık tek başına taşımazsın.” Bu fikri sevdi. Piyango kazancımın bir kısmını anne babamın ihtiyaçları ve hukuki süreç için ayırdım. Kalan parayı da düşünmeden harcamamak üzere planladım. Çünkü yıllarca az parayla yaşayan bir insan, çok parası olduğunda da dikkatli olmayı öğrenmek zorunda. Ama ilk kez içim rahattı. Annemle babamın önümüzdeki ay ne yiyeceğini düşünmek zorunda değildim. Ve artık kendi evlerinde uyuyabiliyorlardı. Bir gün babamla bahçede yürürken eski ahırı gördük. Dere yolunun biraz ilerisinde duruyordu. Tahtaları hâlâ kırık, çatısı hâlâ eğriydi. Babam bir süre oraya baktı. Sonra şöyle dedi: “Orayı yıktıralım Mete.” “Neden baba?” “İçim kaldırmıyor. Her baktığımda yaşadıklarımızı hatırlıyorum.” Bir süre düşündüm. Sonra başımı salladım. “Ben şimdilik kalsın istiyorum.” Babam şaşırdı. “Neden?” “Çünkü bazen insanın nereden döndüğünü unutmaması gerekiyor.” Babam sustu. Devam ettim: “O ahıra baktığımda sizin ne kadar zorlandığınızı hatırlayacağım. Ama aynı zamanda bir daha kimsenin sizi o hale düşürmemesi gerektiğini de.” Babam gözlerini yere indirdi. “Ben öz kardeşime güvendim oğlum.” “Biliyorum baba.” “Bu yaşımda kandırıldım.” “Güvendiğin için utanma. O güveni kötüye kullanan kişi yaptığından sorumlu.” Babamın gözleri doldu. “Ben Sevil’e küçükken çok bakardım. Annemiz tarlaya gidince ona ben göz kulak olurdum.” Sessizce dinledim. “Okula başladığında çantasını ben taşırdım. Evlenirken elimden gelen yardımı yaptım.” Bir süre sonra derin bir nefes aldı. “İnsan kardeşinden böyle bir şey beklemiyor.” Omzuna dokundum. “Biliyorum.” Babam bana baktı. “Ben onunla kavga etmek istemiyorum.” “Etmeyeceğiz baba. Hakkımızı yasal yollarla arıyoruz.” Başını salladı. “Öyle olsun.” O an babamın ne istediğini daha iyi anladım. İntikam istemiyordu. Yalnızca hayatının kalan kısmını huzur içinde geçirmek istiyordu. Cem’le daha sonra birkaç kez konuştuk. Annesi ona çok kırılmıştı. Bir süre konuşmamışlardı. Cem bunu üzülerek anlattı. “Onun böyle davranacağını biliyordum,” dedi. “Pişman mısın?” diye sordum. Başını salladı. “Hayır. Sadece keşke daha önce cesaret edebilseydim.” Ona baktım. “Senin için de kolay olmadığını biliyorum.” Cem derin bir nefes aldı. “Annemin yaptığına göz yumamazdım. Ama onun annem olduğu da değişmiyor.” “Doğru.” “Sen olsan ne yapardın?” Bir süre düşündüm. “Sanırım ben de zorlanırdım. Ama birini sevmek, yaptığı her şeyi doğru bulmak zorunda olduğumuz anlamına gelmiyor.” Cem başını salladı. Sonra babamı görmeye gitti. Babam onu karşısında görünce ayağa kalktı. Cem elini öptü. “Dayı, özür dilerim. Daha önce konuşmalıydım.” Babam onun omzuna dokundu. “Senin doğruyu söylemen önemli oğlum.” Cem ağlamaya başladı. Babam onu sarılarak teselli etti. O an aile olmanın ne kadar karmaşık olduğunu düşündüm. Bazen en büyük kırgınlıklar aile içinde yaşanıyor. Ama aynı aileden biri, herkes susarken doğruyu söyleme cesareti de gösterebiliyor. Bir akşam annem sofrayı hazırlıyordu. Evde taze pişmiş ekmek kokusu vardı. Babam masanın başındaki eski sandalyesine oturdu. Ben karşısına geçtim. Annem tabaklara sıcak çorba koydu. Babam kaşığını eline aldı ama yemeye başlamadı. “Ne oldu baba?” Kovadan hayvan yemi yediği günü hatırladığını söyledi. “Orada otururken bir daha kendi evimizde yemek yiyebileceğimize inanmıyordum.” Annem gözlerini sildi. “Ben de inanmıyordum.” Bir süre hiçbirimiz konuşmadık. Sonra babam bana döndü. “Mete, sen köye dönmeseydin ne olurdu acaba?” Bu soru içime dokundu. Çünkü gerçekten bilmiyordum. Belki komşular daha fazla yardım edecekti. Belki birileri sonunda durumu resmî makamlara bildirecekti. Belki Sevil halam kalan tarlaları da satmaya çalışacaktı. Ama hiçbirini kesin olarak söyleyemezdim. “Bilmiyorum baba,” dedim. “İyi ki geldin.” Elini tuttum. “İyi ki sizi buldum.” Annem gülümseyerek önümüze ekmek koydu. “Artık soğutmadan yiyin şu çorbayı.” Üçümüz de güldük. Ve uzun zamandır ilk kez evimizde sıradan, huzurlu bir akşam geçirdik. O gecenin ilerleyen saatlerinde odama geçtim. Cebimden piyango biletinin numaralarını sakladığım küçük kâğıdı çıkardım. Bir zamanlar onu elime aldığımda hayatımın değişeceğini düşünmüştüm. Gerçekten de değişmişti. Ama beklediğim gibi değil. Ben köye gelmeden önce mutlu olmanın para kazanmakla başladığını sanıyordum. Anne babama daha güzel eşyalar, daha rahat bir ev, daha iyi bir hayat sağlayacaktım. Bunlar hâlâ önemliydi. Fakat o eski ahırda yaşadıklarımız bana başka bir şeyi gösterdi. İnsan bazen paradan önce güvene ihtiyaç duyuyor. Babamın evi vardı ama öz kardeşine güvendiği için o evden ayrılmak zorunda kalmıştı. Annemin oğulları vardı ama bizi üzmek istemediği için yaşadıklarını saklamıştı. Ben çalışıyor, para gönderiyor ve onların iyi olduğunu sanıyordum. Oysa seslerini duymakla gerçekten nasıl yaşadıklarını bilmek aynı şey değildi. Bunu kabullenmek kolay olmadı. Kendime defalarca sordum: Daha önce gelseydim ne değişirdi? Babam bana neden söylemedi? Annem neden yardım istemedi? Bu soruların hepsinin cevabını bilmiyorum. Ama artık bir şeyi biliyorum. Sevdiğim insanlara yalnızca para göndermek yetmiyor. Bazen kapılarını çalmak, sofralarına oturmak, gözlerine bakmak gerekiyor. Çünkü telefonda “İyiyiz oğlum” diyen bir anne, bazen yalnızca çocuğunu üzmemek için öyle söylüyor. Aradan zaman geçti. Tapu davasıyla ilgili işlemler devam ederken ailemizin huzuru yavaş yavaş geri geldi. Sevil halam artık eskisi gibi köy meydanında yüksek sesle konuşmuyordu. Davanın sonucunda neye karar verileceğini hukuk belirleyecekti. Ben ise babamın söylediği bir cümleyi kendime hatırlatıyordum: “İnsan, sahip olduklarını korurken nasıl biri olduğunu kaybetmemeli.” Bu yüzden halamla tartışmayı sürdürmedim. Ama hakkımızı aramaktan da vazgeçmedim. Köydeki insanlar anne babamı yeniden ziyaret etmeye başladılar. Münevver teyze sık sık uğruyordu. Hakkı amca babamla çay içmeye geliyordu. Evimiz yeniden eski sıcaklığına kavuşmuştu. Bir sabah babam bahçede çiçekleri sularken yanına gittim. “Baba, artık daha mutlu musun?” Gülümsedi. “Elbette oğlum.” “Eksik bir şey var mı?” Bir süre düşündü. Sonra: “Var,” dedi. Şaşırdım. “Ne eksik?” “Senin daha sık gelmen.” Güldüm. “Onca paranın arasında istediğin şey bu mu?” Babam omzuma dokundu. “Para harcanır oğlum. Ama birlikte geçiremediğimiz zaman geri gelmez.” O cümleyi hiçbir zaman unutmadım. Bugün hâlâ İstanbul’da çalıştığım yılları düşünüyorum. Soğuk sabahları. Üzerime yapışan inşaat tozunu. Akşamları yorgunluktan konuşacak hâlimin kalmadığı günleri. Bazen bütün bunların karşılığında kazandığım paranın hayatımı değiştirdiğini düşünüyorum. Ama sonra o ahırı hatırlıyorum. Babamın elinden düşen kaşığı. Annemin utanarak kovanın üzerini örtmesini. Ve kırk yıl emek verilmiş bir evin kapısında duran halamı. Piyangodan kazandığım para bana güçlü bir imkân verdi. Avukat tutabildim. Anne babamı güvenli bir yere yerleştirebildim. Onların sağlıklarıyla ilgilenebildim. Ama o paranın yapamadığı bir şey vardı. Babamın kardeşine duyduğu güveni geri getiremedi. Yaşadıkları ayları silemedi. O ahırdaki soğuk geceleri hiç yaşanmamış hâle çeviremedi. Bu yüzden artık yalnızca param olduğu için kendimi şanslı görmüyorum. Asıl şansım, anne babam hayattayken onların yanında olabilmemdi. Bir gün babam bana şöyle dedi: “Mete, sen piyangoyu kazandığında çok sevinmişsindir.” “Evet baba.” “Peki en çok ne zaman sevindin?” Bir süre düşündüm. Sonra cevap verdim: “Senin kendi evinin kapısından yeniden içeri girdiğini gördüğüm gün.” Babam gülümsedi. “Ben de.” O anda ikimiz de aynı şeyi düşünüyorduk. Bu hikâye para kazanarak başlamıştı. Ama bizim için önemli olan, anne babamın yeniden huzur bulmasıyla sonuçlanmıştı. Ve ben artık biliyorum: Bir ailenin gerçek zenginliği yalnızca sahip olduğu toprak, ev veya para değildir. Birbirine zor günlerde nasıl davrandığıdır. Peki siz Mete’nin yerinde olsaydınız, yaşlı anne babanızı evlerinden çıkaran Sevil halayı affeder miydiniz, yoksa aileden biri olsa bile hakkınızı sonuna kadar arar mıydınız? Ve sizce yıllarca çocuklarını üzmemek için yaşadıkları sıkıntıları gizleyen anne babalar haklı mı, yoksa evlatlarına her şeyi anlatmalılar mı?

Haberin Devamı

PİYANGODAN MİLYONLAR KAZANIP ANNE BABAMA SÜRPRİZ YAPMAK İÇİN KÖYE DÖNDÜM… AMA ONLARI AHIRDA, İNEK YEMİ YERKEN BULDUM!

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Uzman isim açıklaması