ANNEMİZİ HUZUREVİNE YERLEŞTİRMEK İÇİN ÜÇ KARDEŞ İMZA ATTIK

DOLAR

Alış: 50.05

Satış: 50.25

EURO

Alış: 55.97

Satış: 56.19

GBP

Alış: 66.98

Satış: 67.48

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 9.11.2026

ANNEMİZİ HUZUREVİNE YERLEŞTİRMEK İÇİN ÜÇ KARDEŞ İMZA ATTIK

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: 2. BÖLÜM Ertesi sabah üç kardeş huzurevine gittik. Cengiz Bey annemin odasındaydı. Küçük bir vazoya taze çiçekler yerleştiriyordu. Bizi görünce gülümsedi. Ama Murat ağabeyimin elindeki dosyayı fark ettiğinde yüzündeki ifade değişti. “Anne,” dedi Murat, “sana bir şey soracağız. Lütfen bu kez doğruyu söyle.” Annem gözlüğünü çıkardı. “Nedir oğlum?” “Sivas’taki Emine Yılmaz kim?” Annemin elindeki çay kaşığı tabağa düştü. Cengiz Bey olduğu yerde kaldı. Murat devam etti: “Kırk yıldır bu kadına para göndermişsin. Şimdi de aynı soyadını taşıyan bir adam sana bedavaya yakın bir huzurevi odası veriyor. Ne oluyor burada?” Annem başını eğdi. “Cengiz sana para mı verdi, anne?” diye sordum. “Yoksa sen mi ona para verdin?” “Hayır kızım. Kimse kimseyi satın almadı.” İsmail daha fazla dayanamadı. “Anne, Cengiz senin oğlun mu?” Odadaki sessizlik uzadıkça uzadı. Annem gözlerini kapattı. Sonunda: “Ben onu doğurmadım,” dedi. Murat sertçe nefes aldı. “O zaman neden kırk yıl boyunca onu büyütmek için para gönderdin?” Annem cevap vermeden önce Cengiz Bey konuştu. “Bunu benim anlatmam daha doğru.” Masanın yanına bir sandalye çekti. İlk kez onu huzurevinin müdürü gibi değil, yıllardır içinde bir şey taşıyan yorgun bir adam gibi görüyordum. “Emine Yılmaz benim annem,” dedi. “Sivas’ta büyüdüm. Nermin Hanım’ı da uzun zamandır tanıyorum.” “Peki bizim annemizle ne ilişkin var?” diye sordum. Bana baktı. Sonra Murat’a. Sonra İsmail’e. “Bunu öğrenince bana nasıl bakacağınızı bilmiyorum.” Annem ağlamaya başladı. “Cengiz, bırak ben anlatayım.” Ama Cengiz başını salladı. “Artık saklamayalım.” Ardından hayatım boyunca unutamayacağım o cümleyi söyledi: “Ben sizin annenizin değil, babanız Kemal Arslan’ın oğluyum.”

: 3. BÖLÜM Cengiz Bey’in sözlerinden sonra odada kimse konuşmadı. Murat ağabeyim elindeki dosyayı masaya bıraktı. İsmail gözlerini annemden ayırmıyordu. Ben ise Cengiz’in yüzüne bakıyordum. Kırk yedi yaşlarında, şakaklarına beyazlar düşmüş, sakin konuşan bir adamdı. Biraz dikkat edince babamın gözlerine benzeyen gözlerini fark ettim. Belki de daha önce hiç böyle bakmamıştım. “Babamın başka bir oğlu mu vardı?” diye sordum. Cengiz başını eğdi. “Evet.” “Peki babam bunu biliyor muydu?” “Biliyordu.” Bu kez anneme döndüm. “Sen de biliyor muydun?” Annemin yanaklarından yaşlar süzülüyordu. “1986’dan beri biliyorum kızım.” Kırk yıl. Dile kolay. Ben dört yaşındayken başlayan bir sır, bugün kırk dört yaşında bir kadın olduğumda karşıma çıkmıştı. Murat ağabeyim ayağa kalktı. “Anne, artık anlat. Hepimizi ilgilendiren bir şeyi daha fazla saklayamazsın.” Annem derin bir nefes aldı. Sonra bize babamın hiç anlatmadığı bir hikâyeyi anlatmaya başladı. Babam Kemal, 1970’lerin sonunda işi nedeniyle bir süre Sivas’ta kalmış. O yıllarda annemle evliymiş. Murat ve İsmail ağabeylerim de dünyaya gelmiş. Babam Sivas’ta Emine adında genç bir kadınla tanışmış. O ilişkiden Cengiz doğmuş. Fakat babam, Emine’ye ve oğluna sahip çıkmamış. Ankara’ya, bizim yanımıza dönmüş. Emine ise oğlunu tek başına büyütmeye çalışmış. Annem bunları yıllarca bilmemiş. Ta ki 1986 yılında evimize gelen bir mektuba kadar. Mektubu Emine yazmış. Yedi yaşındaki oğlunun okula başlayacağını, çalıştığını ama geçinmekte zorlandığını anlatmış. Babamdan para istemiş. Annem mektubu açtığında önce hiçbir şeye inanamamış. Babamla yüzleşmiş. “Bu çocuk kim?” diye sormuş. Babam önce konuyu kapatmaya çalışmış. Sonra Cengiz’in kendi oğlu olduğunu kabul etmiş. Fakat Emine’ye yardım etmeyi reddetmiş. Annemin anlattığına göre babam: “Geçmişte kaldı o mesele. Bizim evimiz, çocuklarımız var.” demiş. Annem o gece sabaha kadar uyuyamamış. Babasının kabul etmediği yedi yaşında bir çocuk… Bir tarafta kendi üç çocuğu. Diğer tarafta hiç tanımadığı bir kadının tek başına büyüttüğü küçük bir oğlan. “Ne yapacağımı bilemedim,” dedi annem. “Babanı affetmiş değildim. Ama Cengiz’in ne suçu vardı?” İsmail araya girdi. “Peki bu yüzden neden bizden gizledin?” Annem cevap vermeden önce uzun süre düşündü. “Çünkü siz çok küçüktünüz. Ailemizin dağılmasından korktum. Sonra yıllar geçti. Her geçen yıl gerçeği söylemek daha da zorlaştı.” Murat ağabeyim başını iki yana salladı. “Sen ailemizi koruduğunu düşünürken başka bir aileye de bakmışsın.” Annem gözlerini indirdi. “Evet.” İlk para gönderimini babamın maaşını aldığı hafta yapmış. O zamanlar evin alışverişini, faturalarını ve bütün harcamalarını annem düzenlermiş. Babam kazancını eve getirir, paranın nasıl dağıtıldığıyla fazla ilgilenmezmiş. Annem de her ay küçük bir miktarı ayırıp Sivas’a göndermeye başlamış. Önce okul ayakkabısı alınsın diye. Sonra kitapları için. Daha sonra kışlık giysileri, yol parası, eğitim masrafları için. Yıllar içinde babam emekli olmuş. Ama yardımlar bitmemiş. Babam öldükten sonra da annem kendi aylığından para göndermeye devam etmiş. Cengiz artık büyümüş, meslek sahibi olmuş. Yine de annem Emine’yi tamamen desteksiz bırakmak istememiş. Dinlerken çocukluğum gözümün önünden geçiyordu. Annemin pazarda en ucuz sebzeleri araması… Murat ağabeyimin birkaç yıl aynı montu giymesi… İsmail’in okuldan sonra bir dükkânda çalışması… Ve benim hayatımın yönünü değiştiren o yaz. 1996. On dört yaşındaydım. Ortaokulu bitirmiştim. Öğretmenim Ayla Hanım beni liseye devam etmem için teşvik ediyordu. “Zeynep, senin çok güzel bir geleceğin olabilir,” demişti. “Okumayı bırakma.” Ben de okumak istiyordum. Hem de çok. Bir gün öğretmenim annemle görüşmek için eve kadar gelmişti. Yol masrafını, kitapları ve gerekli eşyaları nasıl karşılayabileceğimizi konuşmuştu. Hatta bazı konularda yardımcı olabileceğini söylemişti. Ama annem kararlıydı. “Hocam, evimizin durumu belli. Zeynep’in de artık bir meslek öğrenmesi gerekiyor.” O akşam mutfakta ağladığımı hatırlıyorum. “Anne, ben liseye gitmek istiyorum.” Annem hamur açıyordu. Başını kaldırmadan: “Kızım, herkes istediğini yapamıyor. Sen de biraz anlayışlı ol.” demişti. “Ben çalışıp yine okurum.” “İkisini birden yürütmek kolay değil. Üstelik eve de katkın gerekiyor.” O gün daha fazla konuşmadım. Birkaç hafta sonra mahalledeki terzi dükkânında çalışmaya başladım. Sabahları okul forması giyen kızlar otobüse binerken ben elimde küçük bir yemek kabıyla işe gidiyordum. İlk kazandığım parayı eve getirdiğimde annem beni kucaklamıştı. “Benim fedakâr kızım,” demişti. O sözle yıllarca gurur duydum. O gün huzurevinde ise ilk kez başka bir şey düşündüm. Acaba annem benim fedakârlığıma neden ihtiyaç duymuştu? “Anne,” dedim, “ben okulu bırakırken sen Cengiz’in eğitimi için mi para gönderiyordun?” Annem yüzüme baktı. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Sonra: “Evet kızım,” dedi. O tek kelime içimde yıllardır kapalı duran bir kapıyı açtı. “Yani benim okuyacak param yoktu ama onun vardı, öyle mi?” “Öyle düşünme.” “Nasıl düşüneyim anne?” Sesim istemeden yükselmişti. “Ben on dört yaşındaydım. Arkadaşlarım liseye giderken ben dikiş öğreniyordum. Sen bana hep evin durumunun kötü olduğunu söyledin. Ama aynı sırada başka bir çocuğun okul masraflarını ödüyordun.” Annem ağlamaya başladı. “Cengiz’in annesinin kimsesi yoktu.” “Benim annem vardı!” Bu söz ağzımdan öyle ani çıktı ki kendim bile şaşırdım. Annem sustu. “Benim annem vardı,” diye tekrarladım daha alçak sesle. “Ama benim ne istediğimi görmedi.” Murat ağabeyim yanıma gelip omzuma dokundu. İsmail pencereye döndü. Cengiz ise başını önüne eğmişti. Ona kızgın değildim. En azından o anda ne hissettiğimi anlayamıyordum. Çünkü karşımda babasının terk ettiği küçük bir çocuğun büyümüş hâli duruyordu. Ama o çocuğa açılan imkânların bedelini benim de ödediğimi yeni öğrenmiştim. Bir süre sonra Cengiz konuştu. “Zeynep Hanım, sizin okulu bırakmak zorunda kaldığınızı bilmiyordum.” Gözlerimi ona çevirdim. “Sen ne biliyordun?” “Annem bana küçükken Ankara’da Nermin adında bir hanımın yardım ettiğini söylerdi. Başta babamın bir tanıdığı olduğunu sanıyordum.” Masadaki eski zarflardan birini eline aldı. “İlkokuldayken bana defterler, kitaplar gönderirdi. Kış gelince bir paket gelirdi. İçinde kazak, çorap, bazen de küçük bir oyuncak olurdu.” Sesi titredi. “Ben o paketleri bekleyerek büyüdüm.” Sonra anneme baktı. “Üniversiteye başladığımda annem gerçeği anlattı. Bana yardım eden kadının, babamın eşi olduğunu öğrendim.” Murat şaşkınlıkla sordu: “Sen bunu öğrenince ne yaptın?” “Önce inanamadım. Sonra Nermin Hanım’a bir mektup yazdım. Neden bana yardım ettiğini sordum.” Annem başını kaldırdı. “Hatırlıyorum.” Cengiz devam etti: “Cevabında sadece şunu yazmıştı: ‘Bir çocuğun büyüklerin yaptığı seçimler yüzünden geleceğini kaybetmesini istemedim.’” Bu cümleyi duyunca gözlerim doldu. Çünkü yıllar önce ben de geleceğimi kaybetmemek için anneme yalvarmıştım. Ve o gün annem bana anlayışlı olmam gerektiğini söylemişti. Cengiz çocukluk yıllarından bahsetmeye devam etti. Sivas’ta küçük bir evde büyümüş. Annesi Emine sabah erken saatlerden akşama kadar çalışırmış. Bazen komşularının yardımıyla geçinirlermiş. Ankara’dan gelen paralar onun okuldan ayrılmamasını sağlamış. Liseden sonra sağlık alanında eğitim almış. Önce bir bakım merkezinde çalışmış, ardından yaşlı bakım hizmetlerinde yöneticilik yapmış. Yıllar sonra birkaç ortağıyla birlikte bu huzurevini kurmuş. “Anneniz olmasaydı bugün burada oturuyor olabilir miydim, bilmiyorum,” dedi. Sonra bana baktı. “Ama bunun sizin hayatınızdan neler götürdüğünü de bilmiyordum.” Ne söyleyeceğimi bilemedim. Bir insanın minnet duyduğu kadın, benim yıllarca kırgınlık taşıdığım annemdi. Aynı insana bakıyorduk. Ama iki farklı hayat görüyorduk. Murat ağabeyim anneme döndü. “Peki babam bütün bunları biliyor muydu?” Annem başını salladı. “Babanız benim para gönderdiğimi öğrendi. Bir daha konuşmak istemedi. Ben de devam ettim.” “Hiç mi vicdanı sızlamadı?” diye sordu İsmail. “Bilmiyorum oğlum. O konuyu her açtığımda tartışırdık.” Murat derin bir nefes aldı. “Anne, o çocuk babamın sorumluluğuydu. Neden bütün yükü sen taşıdın?” Annem gözyaşlarını sildi. “Çünkü başka türlü yapamadım.” “Bize danışabilirdin.” “O zaman çok küçüktünüz.” “Sonra büyüdük.” Annem sustu. Murat devam etti: “Yirmi yaşımıza geldik, otuz yaşımıza geldik. Ben evlendim, İsmail kendi evini kurdu, Zeynep çalışmaya başladı. Hiçbir zaman anlatmadın.” Annem ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi. “Biliyorum.” Bu kez sesinde kendini savunmaya çalışan bir insanın telaşı yoktu. “Başta sizi koruduğumu düşündüm. Sonra sırrım büyüdü. Söylemeye cesaret edemedim.” İsmail sinirlendi. “Bizim paramızın nereye gittiğini bilmeye hakkımız yok muydu?” “Vardı oğlum.” “Peki neden sakladın?” Annem gözlerini kaldırdı. “Çünkü belki de bana haklı olarak hayır diyecektiniz. Ben de o çocuğa yardımı kesmek istemiyordum.” İşte o söz hepimizi susturdu. Annem yalnızca korktuğu için susmamıştı. Bizi bir seçim yapmaya dahil etmemek için de susmuştu. Bunu itiraf etmesi en az gerçeğin kendisi kadar ağırdı. Bir ara odadan çıkıp koridora yürüdüm. Büyük camların arkasında güneşli bir bahçe vardı. Yaşlı insanlar ağaçların altında oturuyordu. Bir görevli küçük bir arabayla çay dağıtıyordu. Buraya ilk geldiğimiz gün ne kadar huzurlu bir yer olduğunu düşünmüştüm. Şimdi aynı binada hayatımın en zor konuşmasını yapıyordum. Cengiz birkaç dakika sonra yanıma geldi. Elinde iki bardak su vardı. Birini bana uzattı. “Size acı verdiğimin farkındayım,” dedi. “Sen bana bir şey yapmadın.” “Yine de bu hikâyenin bir parçasıyım.” “Sen de çocuktun Cengiz Bey.” Başını salladı. Bir süre sessiz kaldık. Sonra: “Ben yıllarca babam neden beni istemedi diye düşündüm,” dedi. “Sonra Nermin Hanım’ın varlığını öğrendim. Bir insanın beni tanımadan önemsemesi çok büyük bir şeydi.” “Biliyorum.” “Ama bugün ilk kez onun yardımının başka bir çocuğun hayatını zorlaştırdığını duyuyorum.” Yüzüne baktım. “Ben o çocuktum.” Cengiz’in gözleri doldu. “Keşke daha önce bilseydim.” “Bilseydin ne yapabilirdin?” Cevap vermedi. İkimiz de biliyorduk. Geçmişe dönemezdik. Ben yeniden on dört yaşında olamazdım. O da okul yıllarını geri veremezdi. Bir süre sonra Murat ağabeyim koridora çıktı. Elinde huzurevinin sözleşmesi vardı. “Cengiz Bey, bir şeyi daha açıklamanız gerekiyor,” dedi. “Buyurun.” “Bu merkezin normal fiyatını öğrendik. Annemize neden bu kadar düşük ücret uyguladınız?” Cengiz bizi küçük toplantı odasına davet etti. Dosyalardan birini açtı. Normal oda ücretini ve annemiz için uygulanan indirim kaydını gösterdi. “Merkezimizin sosyal destek için ayırdığı bir kontenjan var,” dedi. “Nermin Hanım’ı bu kapsamda kabul ettik. Kalan maliyet merkezin kendi kaynaklarından karşılanıyor.” İsmail kuşkuyla baktı. “Yani annem size gizlice para vermedi mi?” “Hayır.” “Peki neden bunu yaptınız?” Cengiz hiç düşünmeden cevap verdi. “Çünkü çocukluğumda bana yapılan yardımın karşılığını vermek istedim.” Murat ağabeyim: “Bu bir borç ödeme meselesi mi?” diye sordu. Cengiz başını iki yana salladı. “Hayır. Nermin Hanım benden hiçbir zaman karşılık istemedi. Burada kalması da benim şartım değil. İsterse başka yerde yaşayabilir.” Sonra ekledi: “Ben yalnızca hayatının bu döneminde kendisini güvende hissetmesini istiyorum.” Söyledikleri içten geliyordu. Ama içimdeki kırgınlığı azaltmıyordu. Çünkü annem bizimle yaşarken de güvende olabilirdi. Sorun onun burada nasıl bakılacağı değildi. Sorun, bizim annemizi aslında ne kadar az tanıdığımızdı. Öğleden sonra tekrar annemin odasına döndük. Annem pencerenin yanında oturuyordu. Yüzü yorgundu. Murat yanına oturdu. “Anne, istersen seni eve götürelim. Başka bir çözüm buluruz.” Annem başını salladı. “Hayır oğlum. Ben burada kalmak istiyorum.” “Bütün bunları öğrendikten sonra burada kalmanı doğru bulmuyorum.” Annem ilk kez kararlı bir sesle konuştu. “Murat, bu kez kararı ben vereceğim.” Hepimiz sustuk. “Yıllardır kendi evimde yalnız yaşıyorum. Siz de kendi hayatınızı kurdunuz. Burada bana iyi davranıyorlar. Bahçeye çıkabiliyorum, insanlarla konuşabiliyorum. Cengiz de yanımda.” İsmail hemen sordu: “Biz senin çocukların değil miyiz?” Annemin gözleri yeniden doldu. “Tabii ki çocuklarımsınız.” “O zaman neden onun yanında kalmayı seçiyorsun?” Annem Cengiz’e baktı. “Çünkü yıllarca uzaktan yardım ettiğim bir insanı şimdi gerçekten tanıma fırsatım var. Üstelik bu, sizi sevmediğim anlamına gelmiyor.” Murat ağabeyim bir şey söylemek istedi. Ama annem devam etti: “Ben geçmişte çok yanlış kararlar verdim. Size anlatmam gerekenleri anlatmadım. Ama artık hayatımın kalan bölümünü nasıl geçirmek istediğimi saklamak istemiyorum.” Cengiz araya girdi. “Nermin Hanım, burada kalmak zorunda değilsiniz.” “Biliyorum oğlum.” Annemin ona oğlum dediğini ilk kez duyuyordum. İçim sızladı. Çünkü bu kelimeyi annemden binlerce kez duymuştum. Fakat o gün, aynı kelimenin başka bir insana söylenmesi bana çok ağır geldi. Ağabeylerim odadan çıktıktan sonra annemle yalnız kaldım. Yanındaki koltuğa oturdum. Uzun süre konuşmadık. Sonra annem elimi tuttu. “Zeynep, bana çok kızgınsın.” “Evet anne.” “Biliyorum.” “Hayır, bilmiyorsun.” Elimi çekmedim. Ama gözlerine baktım. “Ben yıllarca okulu bırakmak zorunda kaldığım için kendimi suçladım. Daha fazla ısrar etseydim, belki bir yol bulurdum diye düşündüm.” Annem ağlamaya başladı. “Senin suçun değildi.” “Bunu bana neden o zaman söylemedin?” Cevap vermedi. “Ben daha on dört yaşındaydım anne. Aile bütçesini düşünmek benim görevim değildi.” Annem başını eğdi. “Haklısın.” “Sen Cengiz’in eğitimine yardım ederken benim eğitiminin bitmesine göz yumdun.” “Biliyorum kızım.” “Peki hiç pişman oldun mu?” Annem çok uzun süre sustu. Sonunda: “Cengiz’e yardım ettiğim için pişman değilim,” dedi. “Ama senin okulu bırakmana izin verdiğim için pişmanım.” Gözlerim doldu. “İkisini birbirinden ayırabiliyor musun anne?” Annem bana baktı. “Eskiden ayırabildiğimi sanıyordum.” Bu cevabı beklemiyordum. Devam etti: “Bir çocuğu korumaya çalışırken kendi kızımın neler hissettiğini görmedim. O zaman kendime iyi bir şey yaptığımı söyledim. Belki de böyle düşünmek işime geliyordu.” İlk kez annemin kendisine bu kadar açık konuştuğunu duyuyordum. “Ben sana para gönderemediğim bir hayat yaşatmadım kızım,” dedi. “Senin yerine karar verdiğim bir hayat yaşattım. Bunun farkına çok geç vardım.” Boğazım düğümlendi. Annem elimi biraz daha sıktı. “Beni affetmeni isteyebilir miyim, bilmiyorum.” “Şimdi affedemem anne.” Başını salladı. “Anlıyorum.” “Belki bir gün daha sakin konuşabiliriz. Ama bugün duyduklarımı yok sayamam.” “Yok saymanı istemiyorum.” Sonra annem gözlerimin içine baktı. “Seninle gurur duyuyorum Zeynep. Kendi dükkânını kurdun, ayakta kaldın.” Başımı eğdim. “Ben de yaptıklarımla gurur duyuyorum anne. Ama bu, okuyamadığım yılları özlemediğim anlamına gelmiyor.” Annemin verecek cevabı yoktu. Belki de ilk kez bir cevap vermesi gerekmiyordu. Sadece beni dinlemesi gerekiyordu. O akşam huzurevinden ayrılırken Cengiz kapıya kadar bizimle yürüdü. Murat ve İsmail arabaya bindi. Ben birkaç adım geride kaldım. Cengiz bana döndü. “Zeynep Hanım, bir şey söylemek istiyorum.” “Buyurun.” “Ben Nermin Hanım’ın sizden uzaklaşmasını istemiyorum.” “Biliyorum.” “Size kardeşim diyebileceğim bir gün gelir mi, onu da bilmiyorum.” Ona baktım. Bana hiçbir kötülük yapmamış bir adamdı. Ama varlığı, çocukluğumla ilgili bütün hatıralarımı yeniden sorgulamama neden olmuştu. “Şu an buna cevap veremem,” dedim. Başını salladı. “Anlıyorum.” “Bir şey daha var.” “Dinliyorum.” “Babamın sana yaptıklarından sen sorumlu değilsin. Ama annemin benim için verdiği kararlardan da ben sorumlu değildim.” Cengiz gözlerini indirdi. “Haklısınız.” Onunla tokalaştım. Sonra arabaya yürüdüm. O gün birbirimize sarılmadık. Aile olduğumuzu ilan etmedik. Bütün kırgınlıklar bir anda ortadan kalkmadı. Yalnızca birbirimizi ilk kez gerçekte olduğumuz insanlar olarak gördük. Aradan üç hafta geçti. Annem hâlâ aynı huzurevinde kalıyor. Murat ağabeyim düzenli olarak telefon ediyor. İsmail hafta sonları ziyaretine gidiyor. Ben ise ilk hafta hiç gitmedim. Gitmek istemediğimden değil. Ne söyleyeceğimi bilmediğimden. Sonunda bir pazar sabahı çiçek alıp ziyaretine gittim. Annem bahçede oturuyordu. Beni görünce ayağa kalkmaya çalıştı. “Zeynep’im!” Yanına gidip oturdum. Bir süre havadan sudan konuştuk. Sonra annem çantasından küçük bir fotoğraf çıkardı. Benim on dört yaşındaki fotoğrafımdı. Üzerimde terzi dükkânında giydiğim eski önlük vardı. “Bunu buldum,” dedi. Fotoğrafa baktım. O küçük kız gülümsemeye çalışıyordu. Ama gözlerinde bir yorgunluk vardı. “Hatırlıyor musun anne?” diye sordum. “O gün ilk maaşımı almıştım.” “Hatırlıyorum kızım.” “Sen çok sevinmiştin.” “Evet.” “Ben de sevinmiştim. Çünkü sonunda eve yardım edebildiğimi sanıyordum.” Annem fotoğrafın kenarını okşadı. “Keşke o gün senin yaşında bir çocuğun eve yardım etmek zorunda olmadığını anlayabilseydim.” Bu kez tartışmadık. Annemin başını omzuma yaslamasına izin verdim. Ama içimdeki bütün kırgınlıkların geçtiğini söyleyemem. Belki zamanla bazı şeyleri daha iyi anlayacağım. Belki de bazı sorularımın cevabı hiçbir zaman olmayacak. Yine de o gün annemin yanında otururken Cengiz’in bahçenin öbür ucunda yaşlı bir adamla konuştuğunu gördüm. Annem ona sevgiyle baktı. Ben de baktım. Ve ilk kez şunu düşündüm: O çocuk da babasını seçmemişti. Ben de annemin kararlarını seçmemiştim. İkimiz de yetişkinlerin yıllar önce yaptığı seçimlerin sonuçlarıyla büyümüştük. Aramızdaki fark şuydu: Cengiz o seçimler sayesinde eğitimine devam edebilmişti. Ben ise eğitimimi yarıda bırakmıştım. Annem bir çocuğa kapı açmıştı. Ama o kapıyı açık tutarken kendi kızının önünde başka bir kapının kapandığını görmemişti. Şimdi kırk dört yaşındayım. Küçük ama kendi emeğimle kurduğum bir terzi dükkânım var. Çalışmayı, üretmeyi, kendi ayaklarım üzerinde durmayı seviyorum. Ama bazen dükkânımın önünden sırtlarında okul çantalarıyla geçen gençleri gördüğümde içimde hâlâ on dört yaşındaki Zeynep konuşuyor. O kızın hayalleri vardı. Belki öğretmen olacaktı. Belki başka bir meslek seçecekti. Belki de yine terzi olacaktı, ama bu kez kendisi istediği için. Bunu artık öğrenemeyeceğim. Annemin yaptığı iyiliği küçümsemiyorum. Bir çocuğun eğitimini sürdürmesine yardım etmek küçümsenecek bir şey değil. Hele o çocuk, kendi babasının bile sorumluluğunu üstlenmediği bir çocuksa… Ama annemin iyi niyetinin benim yaşadığım kaybı ortadan kaldırmadığını da biliyorum. Cengiz anneme bugün gerçekten çok iyi bakıyor. Annem orada mutlu. Ve onun huzurunu elinden almak istemiyorum. Yine de bazen düşünüyorum. Annem kırk yıl boyunca doğru olanı yaptığından o kadar emindi ki, bunun bedelini kimin ödediğini hiç sormadı. Belki annem gerçekten çok merhametli bir kadındı. Belki de merhametinin sınırlarını belirleyememişti. Bildiğim tek şey şu: Annem bir çocuğu, benim çocukluğumdan eksilterek kurtarmıştı. Ve ben bugün bile bunun için ona hem minnet hem kırgınlık duyulup duyulamayacağını anlamaya çalışıyorum. SİZE BİR SORUM VAR: Sizce annem, babasının terk ettiği masum bir çocuğa kırk yıl boyunca sahip çıkarak büyük bir iyilik mi yaptı? Yoksa kendi kızının eğitiminden ve geleceğinden fedakârlık ederek ona haksızlık mı etti? Bir annenin başka bir çocuğa gösterdiği merhamet, kendi çocuğunun hayallerine mal oluyorsa buna hâlâ fedakârlık denir mi?

Haberin Devamı

ANNEMİZİ HUZUREVİNE YERLEŞTİRMEK İÇİN ÜÇ KARDEŞ İMZA ATTIK

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

ÜVEY BABAM ÖLMEDEN ÖNCE BANA BİR ADRES VERDİ. O ADRESE GİTTİĞİMDE ÖĞRENDİĞİM GERÇEK, BÜTÜN HAYATIMI DEĞİŞTİRDİ!